|
||
| Yaşamınıza anlam kazandırmaz iseniz ölüm anlam bulmaz, dedi. ‘Bütün olayların başında bir neden yatar, öyle mi? Yeni gelenler kendilerine yeni yollar seçmekte pek bir kararlılar. Bu ölüm anında bile geçerliliğini koruyor. Ama yeni bilinçlerine eklemedikleri şeyler onların karşı kıyısına atlayıp efkar biriktirmeyecek. Onlar zaten bilinçli denilen şeyi üstlerinde sıyırdıklarını zanneden beyinlere küçük dersler vermek için hazır halde duruyorlar. Tek istekleri noktanın kurgulanmış ayarının zamana bağlı kısmına yenilenmesi. Ve onların bu yenilikleri geçerli anlamda yeniliği sağlamıyor, tek bir istencin hakimiyeti belirleneni doğruluyor. Bu yenilik gerçeği bile doğrulamıyor, çünkü halihazırda görünen nesnelerin belli kılıfa sokulmalarını bu yeni biçimleriyle tasarlıyorlar. Ne bilmek istediklerini bilmeyecekler, ne duyduklarını algılamayacaklar ve ne anladıklarını anımsamayacaklar. Şuuru kaybolmuşlar geçmişine sığınıyor. Kör gözlerle geçmişe dokunuyorlar. Ve hissettikleri ilk şeyi tutacaklar. Onlar için zamanın anlamı her rengi doğrulayacak anda, ışığı belirleyecek yerde, o mekan görünümünün içinde belirlenecek. Şekillenmesi gereken anlamlar, istenci yarımlayarak doğruluyor ve ona göre peşinatsız hesaplar öne sürülüyor. Onlar döngünün varlığına bağlılar; ellerindeki kanı görüyorlar, sıcaklığını hissediyorlar ve dahası şüphenin bir başka uçtan tutmaması için diz büküp saygınca içmekten çekinmiyorlar. Kendi dolanımını bilmezler bunlar. Ama dolandıkları zamanın hesabını tutarlar. Tuttukları hesap bir zaman sonra yeni bir hesaba dönüşür, dolayısıyla kendini tekrar eder. İlişkin ince şeyler birebir uyuma dökülmeli ve sonra o yaygaracı boğazlarını örten işitmelerine bırakılmalı. İlişkin ve uyum içinde şeyler orda kalınca, burada olan her zaman ona benzeyenin çoğulunu getirir. Çünkü onlar belirleyici bürünenini bilir, ustalığa yeterdir bu. Ama ilk bakışta durgun görünen bu uyum, zira sonra gerçekten kendini gerçekleştirir ve hatta doğrular. Gerçekleyip doğrulayarak varlığı kanıtlar. Kederli bir iksir içmişler şu an. Ama bu yas kendine saygınlığını kazandırmıyor. Kendine düşman bir harb, kendi ile asla savaşmaz, asla kendindeki önceliğe değer vermez. Onun gözü her zaman dışarıdadır. O her zaman ister ve artık istemenin karanlık tanımsızları doğurur olduklarından, kendini adımlarına daha da yaklaştırarak ölçüme katmaya niyetlenir. Ben bir kendi’mden başka neyim? Tanrıları, fırsat kollayanları biliyor. Bekleyin, istediğinizi bilmeden. Aslında çıkıp nazlıca daralmalıyım. Daralıp genişletmeli ve sonunda patlatmalı. Beni tanıyor musun ey kepenk örten tanrı? Bileklerimden başka çok şey ile mi savaştım seninle? Ve hep yenildim, çünkü yenginin tarafıma düştüğünü bildin. Benimle işgüzar biri gibi zorla cenge girdin. Yendin, böylece kendini. Biraz daha kendimi yendim, adımlarını bana doğrultup, her bir daldırışında kılıcını pörsümüş etime. Kendimi, böylece beni mağlup ederken kendimi yendim ve böylece seni. Böylece kendimi, böylece seni, böylece her adım başında bana dokunan seni yendim. Beni yenerken istemlerinin yenginin ötesinde kalmayacağını bildiğin anı yendim. Seni bir dökülme anında dökülürken seyrettim. Zavallı, zavallılığımı yenemedim; burada doğrulup başını avucunda bulman gerekiyor.’ |
||
|
||
| güzel soru..nihil neden..yada neden nihil...mi? bilmem... | ||
|
||
| Sen' misin? aslına bakarsan bütün nedenler; geçmiş dediklerinde, yanıtlar yanıt arayanlar için yolculuğun başında... başından başlayıp tekrar dönerken -dans ederken- herbirimiz bu halkanın içinde olduğumuzu anlamadan henüz- bitmeyecek!!! Hiçbir zaman bilmeyecekler olacak ki onlar değil... elbette neden? ler olacak hep olacak, sonsuzkere olacak... | ||
|
||
| Raks eden bedeni karşılayan ruhun mutlam penceresini açtığım bir nadir anda, sesini işittim: 'Sen misin?' Ben im'leç değilim! Belirgin değilim! Neden isteyen şey belirgin olmalıdır. |
||
|
||
| nihil mi neden yoksa nıhil mi neden hayattaaaa ben nedenlerımı nihil etseydımmmm nihil olurmuydu tum dunyammmmmm?  ?
|
||
|
||
| Nedenlerinin yoklanması elindekilerin yokluğa sarılmasını engellemeyecektir. Yokluk güçlü bir kavramdır ve cazibesi Afrodit'in sularında gezinir. Eğer yokluğun nedenlenmesi tanımlanması mümkün olsa, nedenin yokluğun izninde hareket etmesi planı doğar. Veya yokluk neden göründüğünden, kendini neden gören tamamen bir çatışkıda kuyruğuna oturur. Bir anlam ikizinin geniş alnından ona doğru süzülür. |
||