|
||
| Disiplin deyince aklınıza gelenler nedir ve bir bireyi disiplinize etmek zorunda kalsanız hangi yöntemlere başvururdunuz? Benim aklıma gelen - yaygın kültürden de etkilenerek- örtünün altında hazır duran sopa, ihtiyaç anında her an çıkabilir... En etkili disiplin yolu bence.  Şaka bir yana ben disiplin kavramını geliştirebilmek için bir kaç yöntem aktarayım size, tabi ben yine anne olarak çocuk disiplininden bahsedeceğim; * En önce kendi kendinizi disiplinize etmeye çalışın, evdeki disiplinsizlik kesinlikle çocuğun üzerine sinecektir. * Çocuk suç işlediğinde onunla empati kurmaya çalışın ve ona bireysel yaklaşın. Genel yargılardan uzak durun ve benliğine zarar vermeyin. *"Hayır" larınız kesinlikle gerçek "hayır" olmalıdır, bir kez açığınızı yakaladılar mı bir daha asla o hayıra inanmazlar ve ananızdan doğduğunuza pişman ettirecek kadar hayattınızdan bezdirirler. * Ceza verilecekse eğer olayın hemen ardından verilmelidir ve mevzu orada kapatılmalıdır, ısıtılı ısıtılıp tekrar çocuğa hatırlatılan yanlışlar sadece sizden nefret duymasını sağlayacaktır. *Verilen ceza, yaptığı hatayla bağlantılı olmalıdır. Mesela, oyunda arkadaşının hakkına yiyen çocuğa, tv izlememe cezası vermek gibi. Anlamsız olur... * Çocuğunuzu kurallara uysun diye rüşvete alıştırmayın. Ödül ile de rüşveti karıştırmayın. Ödül, olumlu hareket çocuk tarafından gerçekleştirildikten sonra beklemediği anda verilir, rüşvet ise olumlu hareketi gerçekleştirmesi için verilir. *Engelliyemiyeceğinizi bildiğiniz bir şeyi çocuktan istemeyin. * Dayak atın. Yaaaa, ama sadece üç durum için izin veriyordu eğitimciler, pencereden hızla sarktığında, elinizi bırakıp yola atladığında, üçüncüsünü hatırlayamıyorum, yani hayati tehlikesi varsa olayın ciddiyetini anlasın diye, poposuna belki... Ama dışardayken asla. ( Torq bunu duymasın, walla bunu bir kitapta okumuştum ) |
||
|
||
| ailede veya herhangi bir yerde disiplinin olması gerektiğini kim söylüyor ki.. | ||
|
||
Bir anarşist başka nasıl cevap verebilirdi ki... |
||
|
||
| ne güzel ki özgürlük gibi bir kavramın varlığından haberdarız. | ||
|
||
| Denge yine uzmanlığını konuşturmuşsun ama yazıyı okurken şunu düşünüyordum, elli yıl önce bu konuda bir yazı yazman istenseydi nasıl yazardın ? Büyük olasılıkla bugün yazılanların on katı daha disiplin ve şiddet içeren bir yazı olurdu. Buradan şöyle bir sonuç çıkarabilir miyiz, koşullar daha özgür olduğunda, çocuklarımızı daha az disiplinli yetiştirmek durumunda olacak mıyız? Disiplin kişiliğin oluşumunda önemli bir etken, bu yadsınamaz zaten ama otoritenin de sorgulanması (aileden başlayarak) daha da önemli. Yani bir çocuğun yetiştirilmesinde baskının ve kurallar dayatmasının getirdiği kişiliksizleştirme hayattaki başarısını nasıl etkiliyor acaba ? Okulda, erkekse askerde, kadınsa kocasının yanında nasıl bir cendereye sokuluyor? Örnek vermek gerekirse, askerliğin insan kişiliği üzerinde çok olumsuz etkileri olduğunu düşünüyorum, ama bir çok insan bunun tersini de düşünebiliyor. Adam askerde üstlerinden yediği dayağı, aradan iki sene geçtikten sonra ballandıra ballandıra anlatıyor, ne kadar komik değil mi diye de bana soruyor. Ben de benim yanımda askerlik anısı anlatma yasağı getirerek ayrı bir disiplin oluşturmayı seçmiş bulunuyorum. |
||
|
||
| Bence bir cocuk için en kötü yetişme ortamı aile. İnsan aile ortamında ogrenir ayrımcılık yapmayı ,bu benim kardesimdir digeri başkasıdır demeyi. Her türlü yanlış düşünce ve zihniyet anne babadan gecer cocuga. Anne babası tarafından nisbeten daha az sevilenler ailede ogrenir kendine guvensizligi . Bunun gibi tonlarda zararları yazılabilir ancak ale kurumunun oldugu bir toplumda aile dısında büyümek daha kötü oluyor işte. Bu durumda bence anne babaının yapacagı en iyi şey çocugu disiplinize etmek degil kendi verecekleri zararlardan korumaktır. |
||
|
||
| dengenin bulduğu gibi yazılar bence çok faydalı. ama fikir edinmek için. robot kafasıyla çocuk yetişmez bence. kızılın dediği gibi ana faktör sevgi. Louise Hayın dediği gibi kendilerini sevmeyenler çocuklarını sevmeyi beceremez. Oysa kendiyle barışık insan, kara cahil de olsa pırlanta gibi insanlar yetiştirir. ama dengenin şeyleri de güzel. doğru tespitler. sevgi olunca insanlar kendiliğinden yapıyo onları işte. |
||
|
||
| bir çocuğa yalan söylememeyi öğretmek yeterli. ama nasılını bilmem
|
||
|
||
| Çocuk yetiştirirken bence en etkili yol çocuğa her alanda örnek olmak ve onunla konuşabilmek. Çocuğa neyi neden nasıl yapması gerektiği mantıklı bir şekilde anlatılırsa zaten çok fazla yanlış yaşanmayacaktır. Yanlışlar olduğunda da ben, cezalandırmak yerine yine yanlışı ve nedenini çocuğa anlatma yanlısıyım. Kendisiyle konuşulup mantıklı açıklamalarla büyütüldükçe, çocuğun bilinç ve mantık gelişimi de yeterince sağlanmış olacaktır. | ||
|
||
| bazı durumlarda hatta bi çok durumda disiplin ve cezalara başvurmak yerine çoçuğun hata yapmasına izin vermek çok daha etkili bi yol olabiliyor. tabii ki çoçuk hata yaptıktan sonra ebeveynlere keyifli seyirler dilemiyoruz : ) asya arkadaşımızından söylediği gibi empati kurmak ve olayı çocuğun anlayabileceği bir dille anlatmak çok daha mantıklı. devamlı müdahele edilen bi ortamda çocuğun gerçek kimliğini geliştirebilmesi de oldukça güç olacaktır ve neyin neden yanlış olduğunu da öğrenemeyecektir. çocuğunuz bi hata yaptığında onu anında cezalandırmanız hiçbirşeyi değiştirmicektir ve çocuk belki de neden cezalandırıldığının tam olarak farkına varamıyacaktır. odaya kapattınız diyelim cezasını çekip çıkıcak ve aynı şeyler tekrarlancaktır. bunun yerine, çocuğunuzu karşınıza alıp hatayı işlediği ana geri dönüp nelerin yanlış ve niçin yanlış olduğunu anlatmak gerekir, sonuclarla birlikte. Bunları anlatırken çok önemli bi püf noktası var ki bi çoğumuz atlayıp geçiyoruz, o an ne hissettiğinizi anlatmanız çok önemlidir. Cünkü bi çok çocukda empati duygusu henüz gelişmemiştir ve ne hissettiğinizi olaya niçin müdahele ettiğinizi anlayamaz. "senin için endiselendim, korktum, üzüldüm, kırıldım " vs. duygulariniz çocugun sizi ve olayi daha iyi anlamasinda yardimci olacaktir. Ama sadece kendi duygularinizi anlatmaniz da yanlistir. Çocugunuzun da duygularini dile getirip empati kurup onu anladiginizi göstermeniz, olası bi asi davranışı engelleyecektir. Sözün kisasi, ceza en son başvurulması gereken yöntem olmalidir. Aksi halde çocuk devamli ceza bekleyisi içinde olup, kendi mantigiyla olaylari çözmeyi ve yanlislarini anlamayi çok zor ögrenecektir. Ve bu kişisel gelişimini ciddi anlamda olumsuz etkileyebilir. |
||
|
||
| mesela ben doguştan suçluyum...hıc bıse yapmıyorum ama suçluyum....potansıyel suçluyum ben...buyur buradan yak...paranın pesınden gıtmıyorum dıye sucluyum...ailemden benı koruyor sozum ona... |
||
|
||
Bence de anne ve babanın yapacagı en iyi şey, çocugu disiplinize etmek degil; kendi verecekleri zararlardan korumaktır... 
|
||
|
||
| disiplin insanı kuralların tahakkümüne mahkum etmektir. bunu bir iyi bir de kötü yönü vardır: iyi yönü: iyi belirlenmiş kanun ve kaideler doğa ile paralel olduklarında kişinin sosyal ve bireysel uyumunu sağlar. kötü yönü: kötü belirlenmiş ve kişi öznel niteliklerini sınırlandıran disiplin yasaları kişiyi yok eder ve ancak bir asker veya makina üretir. dolayısıyla başarı ve sağlıklı bir yaşam doğru seçilmiş disiplinlerle sağlanabilir. |
||
|
||
| aile de disiplin katı kurallar,çocuğun hayatına birebir müdahele her noktasında karar alma yetkisi anne baba da demek değildir... tam aksine edep dir hayadır okul öncesi temel eğitimdir aile,sosyal yaşama ayak uydurmak aile ile başlar ve aileden büyüklerden ebedi miras olarak da kalır... ikisi de disiplin ikisi de kurallar topluluğu önemli olan çocuğa sorumluluk vermeyi bilmek,onu korkutmamak onun fikirlerini sormak ki o fikirlerin çıktığı düşünce ailesinin eseridir... |
||