|
||
| Soru 9: hayatta anlamı olan şey nedir ? | ||
|
||
Hayatta anlamı olan şey; senin anlam yüklediklerin... o kadar... |
||
|
||
| bu a.q dumun dünyasında, anlamı olan tek bir şey söyle bana, sana canımı vereyim bushum 
|
||
|
||
| yaratılmış olan hiç bir şeyin anlamı yoktur. ama bir şey var ki kim ne dersin onunla hayat iyi veya kötü yönde bir anlma buluyor.. insan ne dersin hep onun peşinde koşuyor veya içeriğinden kaçıyor .. acaba nedir ?
|
||
|
||
| cevab: aşk bana göre ise çanakkale kabatebe orman kampında gunbatımını bi tepenin başında denize karşı izlerken yanında bir kadeh şarap ve bir iki dal sigara olmasıdır hayatın anlamı |
||
|
||
| ewet hep peşinde koşuyorsun, iyi ve kötü gününde onunla birlikte oluyorsun, hayatın boyunca başka başka insanlarda - onu arıyorsun.. ama sonunda ne oluyor, ona sahip mi olabiliyorsun_? hadi oldun diyelim, ona sahip olduktan sonra seni çok mu tınlıyor, o kadar peşinden koşup aradığın şeyi sana veriyor mu, hadi veriyor diyelim bunada, eninde sonunda onu kaybetmiyormusun, o zamanda arayışın anlamsızlaşmış olmuyor mu? |
||
|
||
| Hayata anlam yüklememizi saglayan şey ölümdür, çünkü sonun olması ve sondan kaçma istgi yani yaşama içgüdümüz hayata baglanabilmek için anlam yükler olguları kutsallaştırır.. Dolayısıyla hayattaki en anlamlı şey ölümdür... insan anlamları yüklemez bence, anlam bişeyler tarafından yüklenir; muhtaçlıklar, ihtiyaçlar, peşinden seyrettigimiz istekler, başarısızlıklar ve eksiklerimiz mesela.. |
||
|
||
| ölüm dediğin noktada hayatın anlamı yaşamdırda demek istiyorsun...eğer yaşam ise doğal olarak herşeyde anlamlı.... benim için ise o herzaman değişkendir,gece sigaram bitmişse anlam sigaradır...doğru kadının yoksa anlam odur,onu aramaktır...olaylar ve ihtiyaçlar anlamı adlandırır... |
||
|
||
| Bende zaten 2. dedigini dedim, anlamı anlamdıran sen degilsin.. Hayat ölümden kaçmaktır zaten.. |
||
|
||
| hayatın anlamı benim için sadece sevmek tir herşeyi herkesi sevmek bence hayatın anlamı budur... | ||
|
||
Herkesi ve herşeyi sevmek ne kadar doğru, tartışılır... Böyle konuşan birine "bunu nasıl becerebiliyorsunuz" diye sormak istemişimdir hep, ama cesaret edememiştim şimdiye kadar, burası sanal ortam nasıl olsa, cüret edip sana sorayım "ben buna inanamıyorum, nasıl beceriyorsunuz bunu yaw ya da niye böyle bir zorunluluk hissediyorsunuz?". |
||
|
||
| bu bir zorunluluk değil denge bu bir yaşam biçimi...buna kendimi asla zorlamadım bu benim karakterime bağlı birşey... | ||
|
||
Önünde saygıyla eğiliyorum o zaman... Gerçekten... |
||
|
||
| İşin aslına bakarsanız hayat ve anlam sözcüklerinin bir araya gelip gelmeyeceğinden başlamak gerekiyor. Hayat bizim dışımızda başlayan ve yine istemeyerek sona erdirdiğimiz bir süreç. Böyle bir sürecin anlamlı olması ne kadar olasıdır bilemiyorum gerçekten. Sevgi, aşk, mutluluk, tümüyle bizim anlam yüklediğimiz soyut kavramlar. Gerçekte hiç bir şey kalıcı olmadığı için anlamını devam ettiremez ve sürekli değişim hali, anlam yüklediğimiz kavramları değiştirir. Sevdiğimizi sandığımız insanı bir süre sonra sevmeyebilir, çok iyi bir dostumuzun gerçek yüzünü görebilir, kutsal saydığımız kavramlardan vazgeçebilir, çok saygı duyduğumuz insanlardan nefret edecek kadar uzaklaşabiliriz. Bu durum sürekli değişen duygu ve düşüncelerimizin sonucu olmasına karşın biz de sürekli olarak değiştiğimiz için anlamın var olup olmadığını anlamakta zorlanabiliyoruz. Anlamlı olduğunu düşündüğümüz kişi ya da kavramların bir olay sonucunda anlamsız olduğunu anlamak bir anlık bir süreç olabilir diye düşünüyorum. |
||
|
||
| Hayata bu şekilde bakmak, seni yormuyor mu hatta daha kötüsü etrafındakilerini değersizleştirmiyor mu? Yani her an nefret edebilirim, belki de bir kaç yıl sonra sevmeyebilirim gibi... Böyle bir bakış açısıyla dünyaya bakarsan geriye anlamlı olan ne kalır acaba? |
||