|
||
| kör yaşan mış hayatlar ziyan olmuş zamanlar gerçek nedir? nedir aradıgım? hayatın akışı sürüklesede bizi elbet vardır elimizden gelen daha iyisi daha iyi... daha iyi... daha iyi ne olabilir? aramak sonsuza dek o var olan gerçegi... seni düşünüyorum kendimi düşünmemek için biliyorum ki ben de var olanın aslısın ve biliyorum ki sen varlıgın aslısın çözmek için kendime bakıyorum ben de bir hiçsin sana bakıyorum sen herşeysin ve bir gün bulacagım peşinden bıraktıgın izden seni sen pervasızsın umursamaz her yerde bir iz bırakmışsın viraneler bulsun diye ben viranım hani o sultan nerde..................... |
||
|
||
| hangi hayat_? hayatın olduğunu nerden biliyorsun_? ve hakkında bir şey bilmediğin bir şey için, nasıl şiir yazabiliyorsun..._? yaşadığımızı nerden anlarız_? olmayan bir şeyde herhangi bir sultan bulunabilir mi_? çizmek için kendine baktığını söylüyorsun, demek ki kendini çiziyorsun, HAYATI DEĞİL...!!! |
||
|
||
| sen çizdigimde beni görüyorsan da çizdigim ben degilim hayatın kendisi.. kendine varlık verdiginden hayatı göremiyorsun çık o elbiseden giy yokluk libasını gör hayatın kendisini.. |
||
|
||
| ok a benzeyen düşüncemi yayı gerdikce atıyorum uzaklara ok un peşinden gidiyorum bu gidişle geçen bir ömür artık ziyan etmek istemiyorum zamanı ok a benzeyen düşüncemi yay ı germeden kuvvet vermeden uzaga gitmeden yakından yakin...bana... |
||
|
||
| yok yok ..ben karanlık da dans edemem görmem lazım göz bebeklerindeki beni bana bakışını, ışıltını, ifadeni. benim karanlıgımı ışıltınla yarmam lazım hep karanlık hep karanlık ama seni ışığım ol diye sevdim aydınlatmazsan dünyamı bendeki karanlıgı kaldırıp atmazsan bu köhne dünyama şen şakrak gelmezsen sen de bana karanlık gelirsen ışıgım ol diye daha kime giderim senden başka kim var seveceğim ben o kuyudayım karanlık köhne viran dört yanım yılan çıyan el uzatır çıkarır diye beklediğim yok artık kervanlar çıkarsın da kuyudan sultan yapsın şehirlere kervanlar gönülde gönüller ipin ucunda kodum hayatı inceldiği yerden kopsun diye....... adınada kıyamet dedim............ benim kıyametim........ ben feryat ettikce agladı nicesi...... kıyameti koptu diye.............. ben kıyametten bir adım öndeyim....... karanlık benim önümde............ |
||
|
||
| hayata daır en guzel soz su olsa gerek ben kıyametten bir adım öndeyim....... karanlık benim önümde............ karanlıklar hep benım onumden alındı fakat o benden hep ılerı olduuu................. |
||
|
||
| ekmek arası yokluklardı yaşadığımız.... bir kitap sayfasındaki altı çizili kelime.... karnımızın açlığı, gönlümüzün zenginliğini bastırıyor artık... delik deşik potinlerimize, ıslak çoraplarımıza aldırmadan çocuksu gülüşlerimize, neşeli çığlıklarımızı eklerdik.... topaçı, çelik çomağı paylaşırdık... misket oynayan temiz giyimli çocuklara imrenirdik.... bir de top oynarlardı ki; içimiz giderdi.... ama gülen gözlerimiz vardı bizim.... hiç gocunmazdık, gurur da duyardık aksine.... hep dik yürürdü başlarımız... kim ne derse desin hayatı lunapark havasında yaşardık biz.... acıyan yüzlere inat... umutlu... mutlu... |
||
|
||
| kömür gözlü kızın gözbebeğindedir yaşam... bir bebenin ağlayışında... bir annenin gülümsemesinde... bir babanın heyecanla tuttuğu minik bir elde... bir sevgilinin sözlerinde... bir ağacın gölgesinde... bir yağmurun tanesinde... bir miting halayında... bir grev çığlıklarında.... peki ya ölüm... söylenecek en ufak bir kelimededir ölüm... ya yitersin ya da bitersin... |
||
|
||
| neyim varki için de kızılca kopsun kıyamet ne kaybederim bir benden başka yıkılsın kubbe kopsun kıyamet bir adım ötesi ölüm geriye dönsem sensizlik çakıldım kaldım burda ya sen gel ya bana yol göster yık şu uydurma ilahlarımı bir var a ulaştır cüppem içinde yokum ben libasım yokdan dikildi ne agır bir elbise her gördüğümde ben varım ama ben orda değilim nerdeyim ben şu koca kainatta derya içinde bir katre derya olmak meramım olamayacaksam senden gayrisinde öleyim... gelin dostlar öldüm ben buda bir rüya her canım yandıgında ah diyen diriyim ben yuyup yıkayıp ak ketene saralar düne ait ne var ise elimden alalar dostlarımın omuzunda seyri sefer edeler toprak atıp üzerimi örteler koca dünya bir tabut ben diri nidalı bir meyt hey sevgili .. ya sevgini al benden yada.. sende sevmeyi seç.. |
||
|
||
| hayata dair ne varsa içinde senden bir parça var benden yana... | ||
|
||
| geride biraktiklarım üç beş kelam bir kaç anı yanımda götürdüklerim belki daha azı ne var geride kalan hayata dair suya vuran yakamozun gerçekle hayal arası sülieti.. |
||
|
||
| geçmişin enkazıyım, geleceğin kiracısı "şimdi" hakkında konuşasım yok hayata dair... |
||
|
||
| "ne sahibim bu yerde, ne kiracı sadece bir ömür misafirim ben... " |
||
|
||
| ...ve, istanbul'a yağmur yağdı.... | ||
|
||
| hayAta dair söz bitmez bunu anlatmaya kelimeler yetmez telaşı; yaşayanın, sadeCe değil ki nefes alıp vermek... |
||