|
||
| insan yalnız doğar yalnız ölür... tek kişiliktir bu azap yolu.Sevincinide üzüntünüde paylaşsanda yalnız yürünmez mi bu yol . Çekilmez mi hayatın ızdırabı, yanlızlığın bencilliğiyle... |
||
|
||
| küçük bir düzeltme yapabilirmiyim? insan,hayata yalnız gelir,ölüme yalnız gider... doğarken yalnız değilsin,ölürkende yalnız olmayabilirsin.....aslında bunu yazmamda çok saçma ya..dediğin anlaşılmıştır zaten..bok varmış gibi atladım |
||
|
||
| İnsan 2 kişiliktir aslında bir taraf hep ister muhtaçtır ve duyumsar hisseder, digeri yorumlar, düşünür. İnsanlar birbirine bakarken yorumlayan sorgulayan bakış açılarından bakarlar, aslında öyle bakmamalarını istememizde bizim muhtaç olan benligimizdendir, insan kendi hayatına ise o düşünen yorumlayan benligiyle bakamaz çünkü ilk muhtaçlıgın aslında kendinedir ve sen birşey istemezsen kendinden aklın gereksiz kalır. Güçsüzlügünü kendine ispatlarsınki ilk, bilincin acısın sana ve daha fazlasını versin veya daha fazlasını alabilme kudretini,bahanesini.. tesellin bazen efkarın olsun geceleri dolduran yada gözyaşın olsun gözünden süzülen.. acınmak güzel dimi, girdaplarda kaybolmakta, bulununcada sevgili edasıyla aklına sarılmak "kahramanım diye" Yada bırak tüm bunları ve gör gecenin ardından gündüzün geldigini ve bazen aklının kahramanlık yapıp seni kurtaramayacak kadar bitkin olabilecegini.. Ama bitkinde olsa kahramanlar taktir edilesidir.. Sen ve aklın yürü ve gördüklerine içten bir selam çak yolda.. |
||