|
||
| Bir hikaye paylaşmak istiyorum sizlerle. Bir ressamdan ders alan öğrenci, eğitimini tamamlayınca hocasına kendisini artık onaylamasını beklediğini ifade eder. Hocası "Şimdi son olarak bir resim yapacak ve şehrin meydanına asacaksın ve altına bir not ve birkalem bırakacaksın, notda şöyle yazacak "Lütfen hatalı gördüğünüz yerleri işaretleyiniz". Öğrenci aynen hocasının dediklerini yapar ve ertesi gün sabırsızlıkla resminin başına gider. Sonuç hüsrandır, çünkü resminin her tarafı çarpı işaretleriyle doludur. Hocasına durumu bildirir ve hocası "Şimdi de yeni bir resim yap, fakat bu sefer "Lütfen yanlış gördüğünüz yerleri düzeltiniz" diye bir not ve bir fırça bırak" der. Öğrenci aynen yapar ve ertesi gün resmine hiçbir müdahelenin yapılmadığını görür. Evet, eleştirmek kolaydır ama değerli olan yıkmadan, yanlışı düzeltmeye yönelik eleştirmeyi başarabilmekdir herhalde, yapıcı eleştiri dedikleri de bu olsa gerek. Siz ne dersiniz? |
||
|
||
| Yapıcı eleştiri şudur: "Tuz biter! Eğer biterse, gölün kıyısından belli bir mizan ile sana da getirebilirim. Ama tuzun suda zeveban(eridiğini) olduğunu unutma!" Evet, eleştirmek kolaydır ama değerli olan yıkmadan, yanlışı düzeltmeye yönelik eleştirmeyi başarabilmekdir herhalde, yapıcı eleştiri dedikleri de bu olsa gerek. Siz ne dersiniz Yapıcı eleştiri varsa hakkaniyet var, hakkaniyet varsa kendi meramını anlatan doğru yanlış silsilesi var. Bu durumda yanlışın, doğrunun kucağında koca koca öntanımlar ve hazır neticeler var. Neticeler bilinip, tanımlar yapılmış oluyor. Herkes tanrı'lık görevini üstlenmeyi bilmeyi biliyor. Bu değildir diyorum, size yanlışınızı bildiriyorum. Bu 'öntanım'dan sonra neticemi belirliyorum: Bu koşulsuz yargıdır! Bu yapıcı bir el eş tirisidir. (tiri: öz türkçe, diri) Yani el aksidir... Oyun tam karşılığıdır. Oyun veya desise! |
||
|
||
| yapıcı eleştiri yoktur. atadan miras alınan yanlış bir alışkanlıktır. olan neyse odur ve olduğu gibidir. | ||
|
||
| İnsan denen varlık ne menem bişey. Kendimize itiraf edemediğimiz seyleri baskası bize soyledıgınde gürleriz. Kabul etmeyiz. Aslında dogru soyluyordur. Elestiriye hiç gelemeyiz. Hele ki olumsuzsa.. özeleştiri cok zor bişey mi ki?başkası bilmiyorsa sanki bizde bilmiyoruzdur. Ben elestiriye acık degilimdir. Beni yalnızca benden daha akıllı, kendinide eleştirebilen, kişilik sorgulamasına baslamıs, kendini seven biri eleştirebilir.. Denge beni eleştirebilirsin  |
||
|
||
ben peki ya ben seni eleştirebişlirmiyim 
|
||