|
||
| Ben dünyaya küsmüş, dünya bana küsmüş. Ben dünyayı boşlamış, dünya beni boşlamış. Ben dünyayı unutmuşum, dünya beni unutmuş. Bu Nasıl İş Eşkiya? Böyle önemsiz nasıl yaşar insan? Hiç bir şeyin ve hiç kimsenin umrunda olmadan...? Bu Nasıl Hayat Eşkiya, Hiç kapanmayan bir yara ile nasıl yaşar insan..? |
||
|
||
| Hayata küsmek duvara yumruk atmak gibi Sen ona vuramazsın anca o yumruklarına vurur Bükemedigi bilegi öpsün o eşkiya Hayat sarar belki yaralarını.. |
||
|
||
 Eşkiya yakındır, dağının güneşinde izi durur. Dur hele! Mağarana dön, hayvanların seni bekliyor, konuşmak için!
|
||
|
||
| bir yanımız hep eşkıya diğer yanımız maskeli kendimiz oluruz eşkıyamızla maskeleri takar başkası oluruz başkaları için yaşar, başkalaşırız biz'i biz yapan eşkıylaşmaktır içindeki eşkıyayı dinle hayat başkalaşmasına eşkıyanla cevap ver |
||