|
||
| Derdini Söylemeyen - Derman Bulamaz derler, ya siz ne dersiniz.._??? |
||
|
||
| şunu unutmamak lazımm..bu dünyada insanın en büyük zaafı DUYGUSAL olmaktır...bu nedenledir kii dert bir tepede yağmış büyük bir yer kaplayan kardır...ama sen onu içindeki değerlerle eritebilmelisin...derdini anlatmak yada tepedeki karı yoketmek için yardım almak, seni zayıflatacaktır...onun için yapacağın tek kural...kendi derdini İÇİNDEKİ BENİNLE yoket.... | ||
|
||
Derdini söyleyen derman buluyor sanki. 
|
||
|
||
| anlaşılmaya çalışmak boş bir ugraş aslında ama vazgeçemiyoruz.. | ||
|
||
| neden anlaşılmaya çalışalım kii..işte burda yanlışlık var...aslında anlamadık kii birşeyler yapıp , üretip anlatalımm...sadece yapacağımız tek şey var...herşeyi ilk önce kendimizde bitirelimm... | ||
|
||
Alıntı anlaşılmaya çalışmak boş bir ugraş aslında ama vazgeçemiyoruz.. Çünkü duygusal ihtiyaçlarımızın en başında yer alıyor işte. İnsan sosyal bir varlık, "ötekiler" tarafından kabul görmek istiyor, ait olmak istiyor. Bunun yolu da anlaşılmaktan geçiyor. Kendimizi en kötü hissettiğimiz anlar anlaşılamadığımızı düşündüğümüz anlardır genellikle, hele bir de yanlış anlaşıldıysak... İnsanlar birbirlerini anlamaya çalışsalar bir çok mesele tolere edilebilir. |
||
|
||
| acını anlayamazlar ama sadece üzülürler seninle yada üzülür gibi yaparlar.. | ||
|
||
| İşte ben de benzer sebeplerle anlatmam kendi acılarımı. Bir kere o acıyı ben yaşamışımdır, karşımdaki kişinin de canını sıkmak istemem. Sana birinin acısını anlattığını düşün, gerçekten kalbinle dinlemeye çalışıyorsan insanı çok yoruyor öyle değilmi. Ben negatif şeyleri duyunca çok etkilenirim mesela, hatta problemi olan kişi kenisi atlatır problemi ben atlatamam. Kendimi koruyabilmek için bu taarruzlardan, birilerini dinlerken şunu yapmaya çalışıyorum; bir çit çizdim kendime, orası benim özel alanım, ben ve benimle ilgili olan şeyler dışında hiç birşey yok artık orada. Bir de hiç kimse tarafsız anlatamıyor kendini. Kalp hep kendinden yana oluyor. Kendimden bildiğim için yine, anlatana da güvenmiyorum, anlatılına da. Başka bir şey daha; insanlar birilerini dinlerken sadece akıl verme,tavsiye, yol gösterme modunda oluyorlar, aslında sen kimseden çözüm beklemiyorsun, sadece anlatmak istiyorsun. İyi bir dinleyici, yorum yapmaz, gözlerinin içine bakar ve "seni anlıyorum" der, etrafında böyle yakınları olan birileri varsa çok şanslılar demektir. |
||
|
||
| Çocukluğumda toplumdan nefret ederdim çünkü beni çekip çekiştirmelirden bıkmıştım. Büyüklere gıcık olurdum acıkcası sürekli beni kendilerine benzetmeye calışmalarından. Sonrasında kendime hala nasıl başardığımı anlayamadım bir huy edindim. Hiç bir şeyimi paylaşmamaya başladım. İçimde koca bir havuz yarattım. yaşadığım herşeyi oraya atıyordum. akabinde yalanı keşfetmek zorunda kaldım. çünkü egomun tatmin edilmesi lazımdı.Sadece Öğretmenimden aldığım aferinleri anlatırdım aileme fakat ego beslendikçe büyüdü. Ve bunlada yetinmediğim için tamamen susmuştum. ve bu böyle süre geldi arkadaşlarımada coğu zaman açmadım kendimi. sonra yanlışlığı keşfettim ancak hala aileme çoğu şeyi saklarım. öyle kusur filan değil çok normal olayları bile anlatmam. Büyüklerim benle muhabbet etme amacı güdmez sadece topluma uygun bi insan olmam için nasihat içerikli konuşmalar yapardı. bende işte böyle bi karsılık vermiştim. -bugün okulda ne oldu - hiç bi şey bildiin okul işte böylece fırtınayı başlamadan bitirirdim. çok şey kacırdım ama memmunum. şimdi buyukler buyuk olmaktan çıktı; onlarla muhabbet ederken hep aklıma gelior şu klasik suskunluk oyunum. Derman konusuna gelince kendi kendine her şey yolunu bulur anlatmak sadece seni rahatlatır bence.Gerekirse açılmaktan cekinmemek lazım ama. |
||
|
||
| Aileler çocuklarıyla nitelikli zaman geçirmeyi beceremedikleri için, sağlıklı iletişim kuramıyorlar. İletişim kurmayı ve duygularını ifade etmeyi öğrenemeyen çocuklar da sonradan bu alışkanlığı edinmek de güçlük çekiyorlar. Çoğu zaman aileler fiziksel olarak birarada ama ruhsal olarak birlikte değiller. Hele son yetişmekte olan kuşağı düşün, onların hali daha içler acısı. Biz şimdi evde bir karar aldık, yeni bir uygulama başlatacağız. Evde herkes toplandıktan sonra en az bir saat televizyon, bilgisayar,... hiçbir elektronik alet açılmayacak. Biz birbirimizle konuşacağız, ancak böylece birbirimizin derinliklerine inebileceğiz galiba. İlk önceleri beceremeyeciz ama sonunda mecburen öğreneceğiz diye düşünüyorum. Türk aile yapısında baba otoriteyi ve duygusuzluğu ifade eden bir rol oynuyor zaten onunla hiç iletişim yok, anne ise aslında ilgili ama iletişim yollarını, çocuğun ya da ergenin dünyasına girmeyi bilmiyor. Nasihattan ben de nefret ediyorum. Bize dilleriyle anlatmaya çalıştıkları sözlü mesajları, hayatlarında pratiğini göstererek sözsüz mesaj olarak bize hissettirseler hiç problem kalmayacak, etkisi de daha çok olacak aslında. Çünkü çocuklar anne-babanın dediğini değil yaptıklarını hayatlarına geçiriyorlar. (Bazen de eleştirdikleri noktaları tepki vermek için tam tersi kişilik geliştirebiliyorlar, bunlar istisna) Bir örnek uygulama yapmıştık bununla ilgili, hoştu. Bir kişi karşısındaki topluluğa işaret parmaklarını havaya kaldırmalarını söylüyor, herkes kaldırıyor. Sonra bu parmaklarını dudaklarının kenarına koymalarını istiyor, ama bu sırada kendisi parmağını çenesine koyuyor. Tahmin edersin ki karşısındaki topluluk o kişinin söylediği yere değil, koyduğu yere koyuyor parmaklarını. Çok az kişi tersini uygulamıştı. |
||
|
||
| Çocukluğum asansöre sıkışan çocuğun kolunun kopması ve elektrik priziyle oynayan coçuğun dramatik sonu gibi kolpa hikayeleri dinlemek ile geçti. hayatımın dönüm noktasını size söyliyim: -anlatılan hikayelerin kahramanlarının aynı kişi olduğunu anladığım an-Hepsinde aynı yaramaz çocuk vardı. Annemin türettiği yüzlerce kaza çeşidinde kimi zaman hastanelere kaldırılan kimi zaman kötü adamların eline düşen kimi zaman nalları diken haylaz çocuktu hepsi. İlkokul 2 de karsı karsıya kaldığım bu korkunç gerçek ben ve ailem arasında gizli bi mesafe oluşturdu. ben suskunluk oyununu keşfettim. Onlarda kardeşimi kandırmaya devam etti. Kimseye çaktırmadım gerçeği bildiğimi... 
|
||