|
||
| Gece gökyüzü ağlıyordu sırılsıklam, tüm haşmetiyle çığlıklara boğuyordu şimsekler yeryüzünü. damlaların içine işleyen yankılar döküyordu hislerini sonsuz dizelere 'kaybettiği hislerini bulmaya gitmişti, uzun zaman önce düşler diyarına... geceyi sonlandıran bir güneş doğuyordu şafakta uçsuz bucaksız bir ülkenin topraklarına ilk dokunuşunda ayaklarının ürkek bir korkuya kapıldı ruhu önce. kusursuz amacı köreltmişti duygularını, ama! Ve aldırmadan devam etti, varlığına şaşırmadığı şarkı söyleyen patikada. ezelden ebediyete doğru akan zaman tutsak ediyordu onu umudundan yavaşça. birden, hırçınlaştı düşleri, dizginleyemedi kaygısını ardından yıkılıp kaldı oracıkta, sessiz soğuk ve ışığından ayrılmış karanlıkta...' ne eşsiz kahramanlığın öyküsü ne de yürekleri hapseden aşkın trajedyası. daha da acı bırakırdı ruhların ölüm kaygısı! ölülerin topraklarında biten otları yolmaya çalışan hiddetli güney yıldızı rüzgarı! dindiremez çayırların ölümden de soğuk acısını not: bütünlük aramayın, bulamazsınız..  not: devam edecektir güz yaprakları düşüyor göğsüme çekilsin bedenim aradan okşasın yapraklar yaralı ruhumu bir ayrılık rüzgarı esiyor doğudan ayırıyor yaprakları dallarından |
||
|
||
| ah benim kadersiz yazgım! zamanın üfleyerek biçimlendirdiğini yine ben kendi irademle lanetledim farkında dahi olmadan şimdi ise çaresizliğime bakıp, yıkılışımı izliyorum, ölüme yaklaşarak! tılsımı bozan bir fısıltı, kulakları sağır etmemeliydi içinde duyduğu kin, nasıl katlandırdı ki onun çığlığını ardından nasıl sürebildiki beni kargaşalara... inanmakta bile güçlü çekerken ben kurulu düzen ve kurulmakta olan öylesine işliyordu ki. karanlıkta ardımda yükselen gölgeye ürpererek bakan bu gözler benim olmamalı korkuya bu kadar da bağlanmamalıyım ama ne ölmeye gücüm var ne de bir adım öteye gitmeye beni almakla neyi kazanacaksın ki? bir hayatın son buluşu neden bu kadar önemli olsun ki neden? sorgusuzca kabullenmenin dayatılması hoş görülsün? şarkılar söyleyip ormanda neşemizi yapraklara bulaştırırken neden ölüm düşüncesini apansız doğdurursun zihinlerimizde yokoluşun anlamsızlığını yüklemek varoluşa! yokoluşun anlamsızlığını yükleme varoluşa! ah! o düşünceler ah! o yalnızlaşan sözler sizlerde ait değilsiniz artık bana belkide hiç bir zaman ait olmadınız bilemezdim ama |
||