|
||
| dedimki: zoru başarmak hani daha tatlıdır daha önemlidir derler ya, ölemi sizcede.. dogruluk payı yok degil, hanigözünde degeri artar ya o elde edemedigin metanın sonra çok bir bok yaptım sanırsın başarınca. ama bnce insanın zayıflıklarını göz önüne seren deyişler bunlar çünkü insana gerçekten zoru başarmanın tatlılıgını ve önemini sunan, başarma eylemi degilde, yapabilecegini kendine ve başkalarına ispatlamaktır. hani bir daga yada yükseltiye çıkınca bagırmak ister ya insan sesinin en tiz tonuyla, buda onun gibi duyacak kimse bile yoksa sesini, çıkardıgın o rahatsız edici çıglıgın ekosunun beynini zangıldatması insana mazoşistçe bir haz verir.. hem kolayı başarmak daha iyidir başardıktan sonra dinlenmeye bol bol vakitte bulursun  Zerdüşt dediki: zoru başarırsan, kendine uğraşacak bir şey nerden bulacaksın? gene dedimki: bir süre başarmanın tadını süreceksin,sonra yeni mücadeleler başlıyacak.. başarılacak zor kalmadıysa kendi zorlarını kendin yaratabilirsin hem, amaçların sana uzaktan cilve yapmakla yetiniyorsa, istediklerin yüzünü bir gösterip iki saklıyorsa, gün geçtikçe düşünme kapasitenin daha fazlasını çalarlar senden, ve şartlanmışlıgının kriterlerine göre seni bunca zaman meşgul eden şey okadar degerli olmalıdırki ancak hakeden sahip olur, ve o hakedenin digerlerinden bir farkı olmalıdır.. ee siz nediosunuz?? |
||
|
||
| Düşünün ki kendinize göre bir zor seçtiniz ve onu başardınız, canınız çıktı ama olsun siz zafer duygusunu tattınız. Küçük dağları ben yarattım modundasınız, egonuz da tatmin oldu. Sonra biri geldi ve sizin gebererek yaptığınız o zoru o kadar kolay başardıki siz kendi kendinizden utanmaya başladınız. E ne anladım bundan ben şimdi, iyice kendimi aptal gibi hissettim. Birileri için zor olan şeyler, birileri için çok kolay, ne diye kendimi yorayım. Kendi kendinle yarış diyecekseniz, benim öyle bir yarışım yok... |
||
|
||
| zoru başaramanın tadı daha çoktur çünkü: 1. zor olan hedeflerin mükafatı da çok olur. ayda 1 milyar kazanmak yerine 10 milyar kazanmayı hedef seçmek ve bunu başarmak elbette getirisi açısından daha memnun edici olur. 2. kolay ve zoru başarmak arasında fark alınan risk, harcanan emek, zaman vs. ile ölçülür. bir de bunlara özgüveni eklemek lazım. özgüvenleri farklı olan ama nitelik ve imkan açısından benzer olan insanların aynı hedefe zorluk açısındna bakışları farklıdır. 3. birşeyi başarmanın kendisi de insana haz verir. çünkü kendini ispatlama imkanı bulur. kendini ispatlayan insan ise "var olur". işin zorluğuna göre de var oluş daha da belirginleşir. mesela 100 milyonların dinlediği bir şarkıyı yapmak ile sadece bi barda çalınan şarkıyı üretmek insanlara çok farklı var oluş imkanı sağlar. |
||
|
||
| denge bunun bnce 2 sebebi var, birincisi daha öncede dedigim gibi amacın ulaşılmadıkça yücelir ve başarınca önemli birşey yaptıgını sanırsın. 2. ise insanların farklılıkları, anlık durumları, yetenekleri, potansiyellleri vs, vs ama barda çalan şarkı 100 milyonların dinledigi şarkıdan daha kaliteli olabilir ki birçok kez öyle, ben kitlelerin beyni olduguna inanmıyorum ortak begenilerin çok iyi oldugunada inanmıyorum dolayısıyla, bence insan kendini başkalarından ziyada kendine ispatlamalıdır.. ama başkalarına neler yapabilecegini göstermenin getirileri daha fazladır tabi, zoru başarma hırsımız toplum içinde bir yer elde edebilme istegimizden ötürüdür.. |
||
|
||
| İşte problem benim kendime birşey ispatlamak istemeyişim, kapasitemin farkındayım, emek verirsem, yoğunlaşırsam birçok şeyi başarabilirim tabi, ama değer mi... Buna kanalize olmam için çok güçlü bir motivasyon, çok kayda değer bir sebep olması lazım. Alıntı zoru başarma hırsımız toplum içinde bir yer elde edebilme istegimizden ötürüdür. .Tam da bunun için istemiyorum işte, toplumda yer edindikçe sorumluluklarımızda artıyor çünkü, ne kadar az sorumluluk o kadar çok özgürlük! |
||
|
||
| ama öbür türlü insan hayattan kopar, yapmada olsa hedeflere ihtiyaç var.. aslında hayattan kopmak sorun degil, rutinlik olmasa ama |
||
|
||
| Tabi ki hedefsiz yaşanmaz, her zaman küçük, ara hedeflerimiz var. Bunlar da olmazsa hayat yaşanmaz hale gelir. Biz zoru başarmaktan bahsediyorduk galiba. Neyse benim yegane hedefim "artık kendimi yıpratmak istemiyişim" |
||
|
||
| bakınız, değer yargı mekanizmaları tekil olduğundan, toplumda çok miktarda çeşitliliğe rastlarsınız.Birde buna insanın şartları dahilinde düşünce ve duygu üretiminde bulduğu eklenirse, bu miktar fazlalaşır. Zor denilen 'uç' seviyenin aşılması imkansıza yakındır.O 'uç' o kişi için 'uç' tur.Ama yaşam organik olduğundan kendi kendini sürekli geliştirdiğinden, haraketli bir döngüye sahiptir.Bu döngünün ,içerisinde bulunan haraket alanı dar olan bizlerin, anlam yüklediği kavramların değişkenliği - gelip/geçerliği aşikardır.Bu yüzden uç olarak belirlenen çıta, 'şimdilik' tir. Bu sebeple anlık yahut dar bir zaman dilimi için 'zor' gözüken bir 'şey', zaman geçtikçe 'değerini' yitirecektir.Yani senin 'zor' dediğin uç değer, giderek basitliğe doğru düşecektir. Zoru başarmak deyimi 'eşeğin önünde yemeye çalıştığı havuça benzer'. Eşek yakalamaya çalıştıkça havuç kaçar.En sonunda açlıktan ölür yinede havuca ulaşamaz.Çünkü havuç ona bağlıdır. 'Zor' da size bağımlıdır.Zor gider siz kovalarsınız.Ve 'zor' size bağlıdır. |
||