|
||
| insan önce yavaş yavaş neler yapabileceğini keşfetti ve bunun sevinci devam etti bir süre, sonra, yakın zamanlarda yani; yaptıklarının bir kısmının bir yandan elini kolunu bağlıyor oluşunu görüp bunun paniğini yaşadı. hala bu ikilemde belki.. uzaktan böyle görünüyor gibi yüz yıllık bir hikaye, ama içinde bir terslik olduğu şurdan belli ki; yapabildiklerine sevinirken tam da seviniyor gibi değildi.. ve yaşadığı paniğin ona en iyi olanı yaptırdığını düşündüğünde; yapmak istediğini yapan birinin mutluğu yoktu üzerinde. terslik nerdeydi o zaman? belki yapabilmenin sevincini paylaşanların çok çok küçük oluşu ve buna karşın abartılmış sevincin yapılanı kullanabilmenin "balon" mutluluğu olmasında. sonra belki, kullanabileceklerini panik yüzünden elinden bırakmış/bıraktırılıyor olan? konfor düşkünlüğünün üzüntüsü.. sence neresinde tutarsızlık.. |
||
|
||
| heyecan şevk bittiginde biter, belkide yapmak alışkanlık haline geldi, yada fazla çaba sarfetmesine gerek kalmadıgını istedigini elde edebilecegini gördü, belkide tam tersi okadar zorduki başarmak sevinmeye vakit bulamadı yapılacaklar arasında.. | ||
|
||
| -ebilmek -abilmek kendinizi kandırmaktan başka ötesine gidebileceğiniz bir yer yok aslında! sınırlarınızı belirleyen ne! iradeniz mi! pişmanlıklarınız mı! yoksa kadim bir duygu olan yaşamak mı! Ardında bıraktığın zamanı, anılaştırarak eşsiz bir trajediye mi dönüştürmek istiyorsun! yoksa acıdan zevk mi alıyorsun! dürüstlüğün, ihanetin karşısında böylesine acizken, nasıl olabiliyorda yaptıklarını şüpheyle paylaşmıyorsun! |
||
|
||
| elde etmek daha genel diye kullandım, insanlar yapmaktan çok elde edio bence, elde etmelerinde payları var ama birazda çevresel şartlarla ilgili, artık işler daha rahat bazı yönlerden nese çokta önemli degil, yapmanın alışkanlık haline gelmesi bana daha dogruymuş gibi geliyor buarda.. |
||
|
||
| ne yapabilmek isterdim biliyormusunuz? - İSTEDİĞİM HERŞEYİ...!!!! |
||
|
||
Alıntı ne yapabilmek isterdim biliyormusunuz? - İSTEDİĞİM HERŞEYİ...!!!! İstediğin herşeyi yapabilme gücüne eriştiğinde, herşey sana çok değersiz gelicek sanırım. |
||
|
||
| ulaşılan her nokta geçmişe terk ediliyor hemen. yapabildiklerimiz çoğaldıkça başarıdan alınan haz, tatmin duygusu gittikçe azalıyor. |
||
|
||
| yapabilmek insani motive eder. ben insanin istedigi herseyi yapabilmesinin tatmin duygusunu azaltacagina inanmiyorum. insan ulasmak istedigi hedeflere caba sarfederek ulasabiliyorsa bu durum bence ilerleyisin kanitidir. | ||
|
||
| ilerler, evet ama her ilerleyişte o çok isteyerek geldiği noktadan tatmin olmaz ve sonraki hamleye geçer. o noktadan tatmin olmaz artık. giderek daha fazlasını yapabilmek ister, aldığı haz ona yetmez çünkü. ilk başladığı noktadaki aldığı haz ve tatmin duygusu geldiği noktada aynı tat ve şiddette kalmaz. |
||
|
||
| insanin yaptigi isten dolayi tatmin olabilmesi icin yapmakta olduguk seyden zevk aliyor olmasi bu durumu degistirebilir. Zorla yapmak durumunda birakilmak ile yapmayi gonulden istemek arasindaki fark, soz konusu tatminsizligin sebebi olabilir mi acaba ? | ||
|
||
söylediklerim tümüyle gözleme dayanıyor, herhangi bir bilimsel kaynağım yok. bu nedenle de soruna gözlemlerim sonucunda oluşan düşüncelerim doğrultusunda yanıt verebilirim.  belki değiştirir gzgn. ama nedense insanlar yaptıkları işten pek memnun değiller... isteyerek başlanılan iş bile bir süre sonra görev ve alışkanlığa dönüşebiliyor, bilirsin. işin başındaki tatmin duygusu nostalji olarak kalabiliyor. tabii bunun istisnaları da var. sanatla uğraşanlarda her defasında biraz daha iyi/iddialı bir yapıt ortaya çıkarılırken hazda bir değişiklik olmayabilir. bunun yanıtını onlara bırakmalıyım. |
||
|
||
| yapılması gereken esas şeyi yapamadığımız için, yaptığımız diğer şeylerin hiçbiri insanda kalıcı bir iz bırakmıyor. ve hayat, yapılması kolay şeylerin, yapılmasının bir toplamı olarak bize kalıyor. |
||
|
||
insan önce yavaş yavaş neler yapabileceğini keşfetti ve bunun sevinci devam etti bir süre, sonra, yakın zamanlarda yani; yaptıklarının bir kısmının bir yandan elini kolunu bağlıyor oluşunu görüp bunun paniğini yaşadı. hala bu ikilemde belki.. uzaktan böyle görünüyor gibi yüz yıllık bir hikaye, ama içinde bir terslik olduğu şurdan belli ki; yapabildiklerine sevinirken tam da seviniyor gibi değildi.. ve yaşadığı paniğin ona en iyi olanı yaptırdığını düşündüğünde; yapmak istediğini yapan birinin mutluğu yoktu üzerinde. terslik nerdeydi o zaman? belki yapabilmenin sevincini paylaşanların çok çok küçük oluşu ve buna karşın abartılmış sevincin yapılanı kullanabilmenin "balon" mutluluğu olmasında. sonra belki, kullanabileceklerini panik yüzünden elinden bırakmış/bıraktırılıyor olan? konfor düşkünlüğünün üzüntüsü.. sence neresinde tutarsızlık.. Terslik//tutarsızlık insanın kendisinde, yapabileceklerinin zor ya da kolay olmasında değil veya zor ya da kolay olanın yapılabilirliğinin varsayımlarında da değil. Tamamen "yapabildiğim kadarından mutlanırım" düşüncesi başta yalnış, bu insanın kendini mutlanmak adına kendine dayatmasıdır başka bir şekliyle...ve kendi şişirdiği balonu kendisinin patlatmasıdır...buna dair söz bitmez fakat balon çabuk patlıyor !! |
||