|
||
 orpheus... ölümsüz müzisyen! ölüme gözyaşları döktüren adam! kapkara saçlarıyla maviden parçalar almış gözleriyle eurydike, ah yaşamı kıskandıran ölümü kendine aşık eden kadın... hiç bitmeyecekmiş, sizde olan hiç alınmayacakmış gibi el ele dolaştınız helios un ilk ve son ışıkları altında! lir in den eurydike notalaşan, bestelenen ey müzisyen! güneşin altında yamyeşil çimenlere uzanırken ruhunun ruhuyla; düşünmedin mi eros kıskançtır, afrodit ölümle kırıştırmıştır! çocukları olmuş dehşetle terör! deimos ve phobos! alcaklardır senden eurydike yi sen yeteneğin ve yanılgın müzikle oynasırken... eurydike, elini uzatıverince bir meyve dalına, sokuverdi gölgeye sığınmış engerek! ve yaşam oracıkta kaçıverdi gül dudaklıdan! yaşam nede korkakmış orpheus'' oldu son sözü, güneşin dinlendiği saatte, tarla kuşlarının ağıtlarıyla ölüverdi! orpheus ne söylesen boş! tanrılar bir elleriyle verdiklerini, öbür elleriyle sen den bir parça kopararak alırlar! kaderi suçlama n'olur! tanrılar bile değiştiremez moiralarını-kaderlerini1 sana kalan KEDER dir sanma! çünkü daha tanrılar ellerini uzatmadılar sana! aman dikkat et kolla diğer eli! kapıvermesin soluğunu! işte çağırıyor karaon ve havlıyor köpeği... bu delilik akşamında gitme orpheus, otur evinde iç şarabını, bir fahişe bul kendine seviş onunla... zil zurna yat yatağına... ama gitme! ölüme kader yoldaştır, oda aldığını vermez geri... çekinmeden öldürürler ruhu bir ikinci defa ... hem içmiştir eurydike lethe nin sularından şimdiye dek! unutmuştur güneşin altında yemyeşil çimenlerde senle varoluşlarını! ne gam! gitme orpheus! orpheus ölüler diyarında, ölüler kan kokusuna gelirler her gece ve dönerler kıyıdan her gece... bu akşam kıyıya taze kan getirdin, kanının çekildiğini hissediyormusun? işte bu korkudur, sinmiştir kuytularına hades in! ''ağlatabilirsen hades i vercektir sana eurydike yi geri!'' yalnız dikkat et derim sana çünkü tanrılarında iki kolu vardır! bunu sakın unutma! ah orpheus müzik değil bu lirinden akan! aşk bu! en halis hamurdan yoğrulmuş mavi ile mayalanmış! ah tüm yaşam unutkanlık nehrinden içse kaybetse hafızasını, yine hatırlar: bu aşktır, lir inden akan! bu da nesi? ölüm gözyaşlarımı döküyor, demir taneleri gibi yaşlar... '' çık sevdiğinle bu diyardan sen yaşam olarak önden o da ölüme ait olarak arkandan gelecek; ama sakın ha arkana bakma bırak endişe ve korku olarak izlesin sevdiğin seni bir süre... şayet katlanabilirsen endişe ve korkuya yarın öpeceksin eurydike yi eve dönmüşcesine ve zaten öyle olacak...'' işte ikinci eli tanrıların çığlık ve acı dolu avuçları... ah bu ayak sesleri bu yaprak hışırtıları, hırsız girmiş yüreğine sanki! çalıyor çalıyor tüm duygularını ve aslında olmayanları koyuyor yerlerine! cesur ol ölüme gözyaşları döktüren adam! bırak ses çıkarma cesaret yerine endişe koysun hırsız, bırak korkaklık koysun! sen yürü... dayanılmaz bu merak... bu tiz nefes alışverişler eurydike nin mi acaba? acaba? işte yaşamın sınırları bir iki adım kaldı! günışığı eurydike in yüzüne vurmuştur alamaz artık ölüm onu!'' güven duygun nereye gitti orpheus? dönüverdi bu sözlerden sonra lir ustası1 deliaşık! eurydike çığlık attı! su perileri kaçıştı! helios un rabasına sığındı güneş! karardı gökyüzü kaç zaman! '' ah orpheus nedir bu? bu nasıl bir deliliktir? sana ve ben zavallıya olan! işte kaderim kollarını açmış çağırır yine beni, ah gidiyorum işte hoşça kal! ah elveda orpheus!'' tanrıların iki eli vardır orpheus biri hep verir! biri amansız bir hırsızdır! |
||