|
||
| acılarla yoğrulmak insana değer katar. (mı) ? | ||
|
||
| Dayanıklı biri olduğunun kanıtıdır. | ||
|
||
| neye karşı dayanıklı ? ben dayanıklı yaptığı kanaatini tam olarak paylaşmıyorum.. |
||
|
||
| verdiği tek şey sağlam bir tecrübe bence. o da kullanmasını bilene. kullanamayanın ipini tereddütsüz çeker | ||
|
||
| Söylediğimden daha fazlasını demek istemedim. | ||
|
||
| yoğrulmayı bilmem ama acılar bence insan olgunlaşmasının önemli temel taşlarındandır diye düşünüyorum | ||
|
||
| yani olmasa ya intihar ederdi, ya akıl sağlığını kaybederdi. bunlardan birinin olmadığını varsaydım tabi ben. ama diyelim intihar etmiş acılar karşısında.. bu durumda dayanıklı diyemeyiz.. soruyu bu kadar genel tutunca cevap vermek zorlaşıyor. bilmiyorum.. |
||
|
||
| belki biraz daha kurnaz ve olgun yapar insanı. | ||
|
||
| acıyı bal eylemekten nasibi yoksa.. zor.. acıyla yoğrulmuş olmak yetmez.. hayata geri dönüşü önemlidir.. yoksa acılaşmış bir hayat kaçkınına ne denebilir ki.. olsa olsa kendisine probiyotik maya tavsiye ederiz.. 
|
||
|
||
| acıya karşı aktif bir direniş sergilemek seni güçlü kılar... sen kılmaz ama... acıya katlanamadığın için özgün acılarını yaratmaya başlayarak hayatını ehlileştirmek noktasına dönüşür hem aşırısı... hastalandırır. öte yandan şuurunu farkedişin tek yolu onun sancıyarak sana ulaşmasıdır. vs... |
||
|
||
| eklenen herhangi her şey gibi.. acılar, ya da onlarla yoğrulmak da kimseye değer katmaz. sen, herzaman en katıksız halindeki kadar değerlisindir.. ve başından geçen herşey, seni alçaltmaz/yükseltmez; sadece bulunduğun konumu 'yansıtır'.. acıya dayanabilmişsen, dayanıklıymışsındır.. belki bu; seni ve diğerlerini bunun bilincine vardırmıştır.. o kadar 
|
||
|
||
eklenen herhangi her şey gibi.. acılar, ya da onlarla yoğrulmak da kimseye değer katmaz. sen, herzaman en katıksız halindeki kadar değerlisindir.. ve başından geçen herşey, seni alçaltmaz/yükseltmez; sadece bulunduğun konumu 'yansıtır'.. biz degerlimiyiz yada bize ne deger katarki zaten sorularıda sorulabilir bu noktada. deger çok soyut bi kavram eger degerden kastınız kişisel gelişim degilse. öte yandan şuurunu farkedişin tek yolu onun sancıyarak sana ulaşmasıdır. ewt katılıyorum acı çekmeyen belki karnı tok sırtı pek yada enazından mutlu insanların bilinç düzeylerinin yada farkındalıklarının gelişecegine inanmıyorum. çünkü fazla düşünmeye yada kendilerini anlamaya gereksinimleri olmaz. Onların en büyük derdi kendilerini anlamak degil kendilerini anlatmaktır... |
||
|
||
| acı çekmenin bu yönde bir gereklilik olduğunu düşünmüyorum.. çektiğin acı sana kendini tanıtabilir. (atnımıyorsan eğer) sınırlarını gösterebilir.. aynen diğer her deneyiminin yaptığı gibi ama.. acı çeken daha yüce bir insan değildir yani veya acı çekmeyen düşünmüyor değildir.. bir de.. değerden ne anladığın hala değerden ne anladığındır.. bunun insanı değerli yapıp yapmamasından bağımsız yani.. başka zaman o da konuşulabilir tabi.. |
||
|
||
| kendini insanları ve dünyayı tanımanın somut bi sınırı olduguna inanmıyorum dolayısıyla acı çekmek bu çerçevede insanı geliştirebilir. aslında degerden bişi anlamıyorum çünkü deger kavramı insanlar için genellikle digerlerine oranla üstün niteliklerle donanımlı olmak anlamında kullanılıyor bu dünyada. bu anlamd kullanmamız gerekiyorsa acı çekerek degerlenio olabiliriz, ha deger bu anlamda degilse bizi degerli kılan sadece yaşıyor olmamızdır ki yaşama eylemimiz insan oldugumuz için degil canlı oldugumuz için bizi degerli kılar o halde de deger olarak diger canlılardan üstün degilizdir zaten. nese karışık konu aslında bunun için bi başlık açayım. |
||
|
||
| acının kapsamını geniş almak lazım... ve geliştirdiği iddia edilen şeylere bakmak... zor bir problemi çözdüğünde matematikte artık daha geniş bir alanı tarayabilirsin gibi. sonraki kadame sıklıkla zorlar.. bu da acının kombinasyonlarıdır. arabesk bir acı tanımı belki de sorun... bir de, acının hakim olduğu alandan çıkmayı başarmaktır genelde geliştiren ve şuurlu kılan. kalp krizi geçiren birinin ilk kez doğru beslenmeye başlaması gibi..ve vesaire... |
||