|
||
| her mesajda bi kaybeden... duyguda kaybeden: yıkıldınmı.. ne hissettiğini mi bilmiosun.. yoksa hissetiklerinin artık senin için bi değeri yokmu.. estetiğini yitirdimi kuvvelerin.. aklında tutamadımı bunları kuvve-i hafızan.. yoksa... saika,zaika... hiç birini bulamadan kaybettinmi hepsini.. üzgünüm ama yapacak bişeyin yok gibi.. ... |
||
|
||
| belki yapacak bişey yok ama mevcudiyetini anlamada olunması gereken yerdesin. | ||
|
||
| kaybetmiyorsun aslında yükünü atıyorsun. yükünü attıkça o yüke dayalı kimliğin çatlıyor. sancılanıyorsun.. giderek daha saf sen olanı ortaya çıkarmanın sancısını çekiyorsun. |
||
|
||
| insan o yükle mutluysa kaybediyor işte.. işte sancılanma bu noktada başlıyor.. değer verdiğin şeyleri yitirdiğinde üzülürsün ya... buda bi uzvun kadar bir bütün olduğun bi parça.. o gidince elde kalan...? 
|
||
|
||
| kaybedenler...başlık olarak çok romantik..de reelde kaybeden olmak çok kötü | ||
|
||
| giden - gidebilen şeylere değer vermemek lazım belki de. ya da anlık değerini içinde büyütmemek. giden şeylerin arkasına bir parçanı takıp onlarla o gidişte kaybolmamak. geride yarım kala kala insan çürür sanki... her gidene rağmen ya da bütün kalabilmek. kaybetmekle kazanmak arasındaki fark eklenenle çıkan mı ki. kaybede kaybede hayatını kazanırsın... kazana kazana bir şeyin birş eylerin hayatı olursun. |
||
|
||
| aaslında,belki de''sel gider,kum kalır''atasözünü düstur almak lazım bu durumda...gidenler seldir,kalan bizler dimdik kumuz gibi... | ||
|
||
| hem kum da bir gün gidecek nasılsa... birbiriyle ilgili hiç bir şey bu kişi ve zaferi bağlamında bir ilişki de olabilir ; kopmaz. kopup gidense vakti gelendir. ölüyü uğurlamak - gömmek gerekir. başında canlanmasını beklemek insanı yaşayan bir ölüye çevirir. |
||
|
||
| giden-gidebilen.. hangi şey kalıcı ki şu hayatta.. herşey elimizden akıp gidiyor.. zamanla.. evet kum gibi belkide... olanlar insanı yetiştiriyor. başına gelenlerden edindiği tecrübelerle hayata bakıyor insan belkide.. bağımlılık derecesindeysen o'nlara yaşayan bi ölüsün zaten... |
||
|
||
| kaybetmek insanı acıya dayanıklı yapar. kazanma istegi de aşagılanmamak istemenin, bi şeye sahip olma isteginin, yada üstün olmanın tadını çıkarmanın yaşattıgı anlık haz değilmidir. "self improvement is masturbation answer is the self destruction" demiş tyler amca. buzunda dedigi gibi kaybettikçe hayatımızı kazanırız. mutluluk kaynagımızın kazanılan yada kaybedilen basit şeyler olmaması gerektigini, kazanımların geçici oldugunu ögreniriz belkide bu sayede. **(buarada birisi bu konudan msjımımı sildi yoksa banamı öle geldi). |
||
|
||
| kaybediyorum kazandıklarımı... uçurumun kenarına vardığımda ise kanatlanıp havalanacam... kaybetmeye devam... |
||
|
||
| yıkılmadım,ayaktayım dertlerimle başbaşayım... ibram ha??? evet olm kaybet ama yıkılma mı dion yane? aynen öle olm,kaybetmek önemli diil,ama asla yıkılma niçe gibi yane,küllerinden yeniden doğcan... |
||
|
||
| bir mesaj ve bir kaybeden daha... kendiyle olan yarışta kaybeden: insan kaybetti, yarış anlamsız... kaybeden dönüp baktı kazanan daha geride.. "o halde neden ben kaybettim.." dönüp baktığı yerdeki kendi de kaybettiği için üzülmekte.. "o zaman kazanan nerde hee.." kim çekip çıkaracak bizi bu yarıştan.. neden kendimi de yanıma alıp omuz omuza çarpışamıyorum... ben neden bana karşı.. kaybettim.. |
||
|
||
| ipi herkesten önce göğüslemek istiyosun herhalde? | ||
|
||
| kim istemiyorki? | ||