|
||
| Bütün dünyayı omuzlarında taşıyamazsın,yapamazsın bunu.Kimse yapamaz.Dünyayı sırtında taşımaya kalktın mı, önce sırtın kırılır sonra da ruhun kırılır. (StephenKing) | ||
|
||
| peki dünyaya kendini taşıtmak çözüm olabilir mi. tavsiye ettiğimden değil.bana kalsa dünya ile aranın asla bulunamıyacağını bil ve sırtını dön derdim. |
||
|
||
| kendi payımıza düşen kısmı taşısak..bi nevi paylaşmak olurdu heralde..sırtlanılan ortak çok şey olur tabi..insanlıktan nasip almak adına vicdanın (ki varsa eğer-vardır) yol gösterir..elinden geldiğince taşımaya çalışırsın..üşengeçlikten yükünü azaltarak değil nasıl taşıyacağına dair yeni çözümler üreterek belki kendi payına düşen kısmını taşıyabilirsin..hepsini yüklenmek kendinde tahribattan başka etki göstermez heralde.. | ||
|
||
Zavallı İnsanlık! - Beyindeki kanın bir damla fazla ya da az olması, yaşamımızı tarif edilemeyecek kadar perişan ve zor hale sokabilir. Öyle ki, Prometheus`un akbabadan çektiği acıdan daha fazlasını bu bir damla kandan çekeriz. Ama insan nedenin damla olduğunu bile bilmeyip, "şeytan!" ya da "günah!" diye düşünürse, en korkunç durum işte o zaman ortaya çıkar. İnsan, bir düşünür gibi düşüncenin, duygunun büyük ve kabaran dalgası içinde yaşarsa ve geceleyin düşleri dahi bu kabarışı izlerse, yaşamdan durgunluk ve sükun bekler -başkaları ise tersine, kendilerini düşünceye verdiler mi yaşamaktan yorulur, dinlenmek isterler. (Nietzsche) Yüklen! |
||
|
||
Kendi kendisine -Çok ahmağım!...- dedi. -Birlikte ahmağız!...- -İki budalanın, iki iradesizin peşine takılmışız... İnsan kendi hayatını iradesiyle yapabilir...- Aşka verdiğimiz paya ve onca zamana yazık! Yazık, ne güzel bir dostluk payı kurabilirmişiz... Bütün iyi, güzel, sade şeyler, bu yumuşak ten örgüsü, kendisinde gizli bir yığın şeyi ilk yaratılışın sırlarından çağıran bu derin nefesler ve kendi uzviyeti, bütün varlığında ona doğru bilinmez karanlıklardan kopup gelen, şimdi şefkat, şimdi okşama, şimdi ölümün başka çeşidi bir baygınlık ve sonra tekrar dirilmenin, tekrar güneşin dünyasına dönmenin haz ve sevinci olan şeyler, hulasa bir güneşin mihrabında kendi kendisine ibadete benziyen bu ürpermeler, bu tükenişler acaba nerelerde, hangi derinliklerde hazırlanmıştı! Bu derinden kavuşmalar ve bırakınca duyulan hasret tek başına bir ömre sığmazdı. Bu ancak derin ve karanlık zamanda biz bilmeden, mevcut olmadan evvel hazırlanmış şeylerin neticesi olabilirdi. Tek başına tabiat bu yakınlığa varamazdı. Bir insan kendi içinde bir başka insanı bu kadar kuvvetle bulabilmek için, sade tesadüfler kafi değildi. (A.H.Tanpınar) |
||
|
||
Yakınlığı YAKIN! Uzaklar çıksın gelsin ötelerden... Yelkeni beyaz, suyu köpük köpük... Çığlık çığlık yankılanan bir sesle! İradeyi yık, aklı çiğne!!! Yüklen olanca ağırlığınla; Duygularını, yüklenebildiğince(?) Yüklen, -duygularına- YÜKLEN! |
||
|
||
Alıntı Bütün dünyayı omuzlarında taşıyamazsın,yapamazsın bunu.Kimse yapamaz atlas yaptı bunu, olsa yine yapar |
||