|
||
| ne yaşadığını bilmek... anlamını kavramak kadar bile detaylı değil...basitce bilmek... ben şuyum..şuradan geçtim ve artık ben oldum demek. Mümkün değil son ana kadar... Yaşamlar ,bir sürü otobiyografi ve eserle -bilimsel -teknolojik -sanatsal- vs rahatlıkla bilgin olurken yaşamın hep bilinmeyenin olacak. Kendini bütün hatlarıyla bilmeden yaşamının içinden geçecek ve gideceksin. Yaşamına sessiz kalman imkansız, bilmek istememen ya da. Ama bilmen de hep önünde kalan bir nokta . Neyin içindesin sen...En önemli sorunun bile cevabını bilmeyen... Yaşamını biliyor musun yoksa? Bilmen gerekir mi? Kendini bilmek mümkün mü? |
||
|
||
| bir insan kendini bilemiyorsa, ne kadar insan olabilmiştir ki, ben şuyum derken, ne kadar da emin olur insan kendinden, aslında şuyum dediği şeyin ne olduğunu bilmez... |
||
|
||
| İnsanın son gününü beklemeli her zaman, mutlu dememeli ona ölmeden, cenazesi kaldırılmadan. Montaigne "son" yazmasını beklemeyi tavsiye ediyor basit bir mutluluk yargısı için.. insanlar gerçekten bilmek isterler mi acaba o sonu.. tüm hayatlarının gizini açık edecek bir bilgiyi arayışları sahicimidir ki.. okuduğu bir kitabın yada seyrettiği bir filmin sonunu söyledin diye surat asan insanlar bunlar.. ama kendi sonlarını bilmek istiyorlar.. belki yaşadığından emin olmak istiyor.. kendi gerçekliğinin tasdiklenmesine muhtaç bir zavallılık.. . her hangi bir anda.. ne yaşadığının farkında olmak.. akıp giden bir nehrin sularına akseden görüntüyü görmek gibidir.. nereye giderse gitsin.. |
||
|
||
| insanı ayakta tutan elde etmeye çalıştığı sonuçlar. eğer sonucu önceden bilseydi bu sebep ortadan kalkardı. yapılan herşey anlmasızlaşırdı. |
||
|
||
| doğru.. ama insan zaten sonu belli bir yolun yolcusu.. yinede anlam yaratmakta üstüne yok.. ölüme rağmen değil ölümle anlamlanan bir ömür sürüyor insan.. ve bilmek dediğimiz ölümün gerçeği.. ta kendisi.. |
||
|
||
| bn bazen yaşadıgımın farkına daha ii varabilmek için daha bi dikkatle bakıyorum cisimlere, oha yaşadıgım ana bak diyorum sanki diger anlarım çok farklıymış gibi. ama sonunda dikkatimi kabarttıgım yada bitmesini istemedigim o anımda ancak hafızamda yer bulabiliyor, önemseyecek başka şeyim yoksa. gerçekligin farkına varamıyorum bazen rüyayla gerçek arası bişey hayat, sıradanlık merakımızı azaltıyor ve ilgimizi dagıtıyor çünkü. yaşamımızı ancak sonlara baglayabiliyoruz çünkü kaybedecegimizi biliyoruz sonunda, önemi artıyor hayatın. bizi yaşatan ümidimiz ama son nefesi verene kdrda paha biçemeyiz hayatımıza. buarada darkmoon yazın çok güzeldi. |
||
|
||
| keşke hayata bir çocuğun şaşkınlığıyla bakmayı sürdürebilsek.. ruhumuzdan eksilen o bakışın boşluğunu ağırlaşan anlamlarla doldurmaya çabalamak.. hayatın safrası.. . teşekkürler bu arada  |
||
|
||
| sonunun ne zaman olacağını bilmekte güzel. vitesi boşa almak gibi kendiliğinden, ne çaba ne heves hiç biri kalmıyor. | ||
|
||
| bu selami şahin i kesmek lazım abi..bi şarkı sölüodu ya,sonumuz ne olcek die..bak,biliyormusuz meğerse..pis selami.. | ||
|
||
| Görüntüler ve sesler geçip gidiyor.. Hep bir yeninin bombardımanı hayat. Yaşadığını bilmek için, gördüğünü ve duyduğunu bilmen gerekiyor, Sinüzoidal dalgalarda periyottan periyoda koşuyoruz, yavaşlayın biraz ayağınız kaysın Thom Yorke - Analyse --> "There is no time to analyse... it gets you down" |
||
|
||
| bilmeden yaşamayı bilerek tercih etmek.. olamaz mı? ama yine de tek olasılıklı bir değere indirgeme yaşamını, her zaman için kendine yanılma payını ayır.. |
||
|
||
Bilmeden yaşamayı bilerek tercih etmek en büyük çileyi tercih etmek gibi sanki  olmaz gibi...ihtimaller olasılıklar üzere geçermi hayat?yaşamımızı sırf yanılma korkusuyla tek olasılık olabilecek bir değere indirgemez isek asıl kaybeden olmazmıyız? |
||
|
||
| ben böyle yaşamın içine ............ yaşıyormuyuz biz ya bir bana söylesin | ||
|
||
bilmeden yaşamayı bilerek tercih etmek.. olamaz mı? ama yine de tek olasılıklı bir değere indirgeme yaşamını, her zaman için kendine yanılma payını ayır.. Olmuyor, bunu ikimiz de biliyoruz - sen hala deniyorsun, bense depresyona giriyorum 
|
||