|
||
| sevmek değer vermekle eşleşir mi hemen... verdiğin değeri göstermen şart ve boynunun borcu mudur... göstermediğin değer içinde saklı kaldığı sürece o kişi için anlamsızken yani hala değerden sayılır mı... değer verilmez alınır mı. sessizce fısıldanır ve duyulması için çaba mı gerekir ... yoksa kişi değerini varlığı gibi kesin bilmeli... sevdiklerine özenmek midir değer vermek... yoksa sevginin değeri ölçülemez...sevdiklerine uzaktan bak...değersizleştir ve koyver gitsin mi... |
||
|
||
| Birini sevmek barbarlıktır: Çünkü, bunu diğerlerini harcayarak yapıyor.Tanrı sevgisi de öyle. (fwn) | ||
|
||
| barbarlık mı..katılmıyorum.. digerine otekinden daha fazla deger verirsin cunku senin için ifade ettigi digerinden daha fazladir,digerinden fazlasını yapmıstır senin icin..misal ; hic tanımadıgı birini annesiyle aynı kefeyemi koyar insanoglu..anneni severkende digerini harcamazssin zaten.. yada baska birini baska birisiyle .. gerci senin icin hicbirsey yapmayan birinide cok sevebilirsin..bu farkli..yinede harcamak ..neyi harcıyoruz.. ayrıca sevmek eyleminin barbarlık olarak nasıl tanımlanabildigini cozemiyorum..oyle birsey diyorsun ki dualistik bile degil.. soyle desen belki kabuledebilirim ; birini sevmek ona haksızlıktır.. birini sevmek onu herzaman mutlu etmeyebilir, huzursuz edebilir sinir edebilir.. sevgilere herzaman karsılık bulamayız..ama ozaman bile hissetigimiz harcanmislik olmamali..birine deger vermek onu sevmenin ilk adımıdır..ve sevgini temel tası karsılık beklememektir.. |
||
|
||
| Birini sevdiğinde bu ona yönelik barbarlığa dönüşür belki...ama diğerlerini ilgi alanından çıkardığın için aslında diğerlerini özgürleştirmişsindir. Değer vermek,karşındaki varlığı farketmektir. Farkettiğini ancak öldürmeden geçmeyi başarırsın.. Ama sonra düşünüyorum...sevmek kendi başına ayrı bir şey olamazmı..Sadece sevmek yetmez mi..göstermek şart mı.. sevgi sezilir belki de bilmek gerekmeden. ve yeterdir bu. |
||
|
||
| değer vermek bağlanmak, bağımlı olmakla eşdeğer fonksiyon icra ediyor gibi. değer verdikçe bağlanırsın. |
||
|
||
| değer verilen bağlanıyor olmalı... çünkü iki kişiden biri gittiğinde isteği dışı eksilecek olan o. |
||
|
||
ya değer verilen bunu umursamazsa 
|
||
|
||
| değer verilen bunu umursamazsa verilen değer kaybolur zaten...akış kesilir...herkes evine döner. insan kolaylıkla bunu reddedemez egosu gereği hem.
|
||
|
||
| evet genelde senin dediğin olur. ama bazı istisnaların da olabilceğini göze almak lazım 
|
||
|
||
| aldırmadığın değerin yanında durmak insana ateşten bir yatak gibi gelir...Kelepçedir çünkü. kimse o durumda kalmaz.gider...objesi ortadan kalkınca da değer hükümsüzleşir.Diğer taraf da beraat eder yani. Alışveriş gayet adil ki. Sıkıntı yok bence. |
||
|
||
değer vermek bağlanmak, bağımlı olmakla eşdeğer fonksiyon icra ediyor gibi. değer verdikçe bağlanırsın. belki de bağlandıkça değer veriyorsun...hatta,hiç hakketmeği halde... |
||
|
||
| elmas çok değerlidir. ona değer verirsin ve kaybetmemek için efor sarfedersin. halbuki elmasın değeri ona verdiğin değer kadardır. fazlası değil. |
||
|
||
| Elmasa değer vermen için, elmasın sende değer duygusunu yaratan sebeplere sahip olması gerekir. kömüre elmasa verdiğin değeri veremezsin mesela. |
||
|
||
| Değer verirsin ve değer verdiğin araca dönüşür - bir kullanma klavuzu edinmeli! Tabii ki değer verene göre: Ama kötü de değildir: Herşey istenebilir! |
||
|
||
| değer vermek kötü değil midir gerçekten. hayatının merkezi olan seni yerinden etmez mi...merkez yaratmaz mı en azından. |
||