|
||
| ilişkiler eninde sonunda birinin birini linç etmesiyle düğümlenmez mi..? Sevgi bir sonraki turda ilişkinin size karşı yöneltilmiş bir silahına dönüşmez mi? Eninde sonunda ilişki kişiden kendini intihar edeceği bir şuur boşluğu -kendini terk etmesi için direnen terörist bir kargaşa olmaz mı ? |
||
|
||
| ilişkiye bağlıdır derim ben. | ||
|
||
| İnsandan kendisini talep etmeyen ilişki var mıdır...Uzaktan seven biri bile en azından o kişinin iyi(sağlıklı-güzel-mutlu vs) olmasını talep eder...Sevgisi o kişinin belli durumlarına bağlıdır.. O sevgiye alışan obje konumundaki kişi kaybetmekten korkmaya başlar.Hatta değişir- kendinin en iyi hallerini oynayabilir. Yıpratmayan ya da naif sevgi yok sanki. |
||
|
||
| Yıpratmayan ya da naif sevgi niye olmasın? Belki ben hatalıyım ama buna kesinlikle inanmıyorum. Mutlu olmak o kadar kolay iken insan neden bundan kaçıyor ya anlamıyorum... halbuki o kadar basit ki... | ||
|
||
Alıntı sen genel konuşuyorsun,şimdide ilişkiye bağlı diyorsun.... ilişkiden kastım, o ilişkiyi oluşturan fertlerdir.
|
||
|
||
| Aslında naif sevgi var olmalı...Yani çiçeği mesela seveceğim derken kurutan da var onun mucizevi bir şekilde gelişmesini sağlayan da. Sanırım insanın kendiyle ilişkisinin sağlıklı olmasına bağlı. Çünkü kendiyle savaşan kişi sevdiği her ne ise onunla da savaşıyor. |
||
|
||
| Hemfikirim. Zaten kendini sunmamış olsan, karşı taraf seni terk ettiğinde aşağılara düşüp ağzını burnunu kırmazsın. | ||
|
||
| söyledikleriniz olumlu koşullarda geçerli..sağlıklı sevgiler için. oysa olumlu koşullar nadiren denk gelir.buna rağmen-konumunun elverişsizliğine rağmen severse insan linç eder-edilir. Sunulan bir sevgi bir süre sonra genel gidişatını sarsan bir zehre dönüşebilir. Alıştığın sessizlik de sarsıldığı için eski haline tam olarak dönemezsin üstelik. Genelde...sevgi iyi niyetlidir ama; Sevgi hijyenik bir eylem olarak kalmaz-küf tutar ve rahatsız eder .Karşındakine saldırarak huzurunu ararsın.. |
||
|
||
| aslında çok saf, basit ve masum birşeyi piçe çevirmek için özellikle kasıyor gibiyiz genel olarak bakınca... | ||
|
||
benim anlamadğım,savaş mı yaşanacak aşk mı?bu genelde kadın mantığı,erkek yaşanılan her anın zevkini almasıı bilir,en azından çıkarmaya çalışır..ama kadın hep hesap,hinlik peşindedir..sonunda da linci düşünecek boyuta kadar iner_veya çıkar_...pardon buz 
|
||
|
||
| Hı hı..gerçekten bunun için kasıyoruz..ÇÜnkü sunumu reddetmekle kabullenmek arasında sıkışıyoruz belki. Asil davranmak Blöf'ün dediği gibi cesaret istiyor. :)Fatih,kadın ama çok detaylı düşünüyor.Belki de ayrıntılar içinde boğuluyor..Ve acı vermesinin arkasında iki katı acı çekmesi yatıyor. Acı çekiyorsan elinde değil acı vererek hafiflemek istersin. |
||
|
||
tamam,siz acılardan zevk almasını biliyorsunuz,ama bizim suçumuz ne? 
|
||
|
||
| Linci yaratan almaktır..Demek ki kötü bir oluşumu almak yaratır. Vermek kısmen daha özgürleştiricidir.Sevgini verirsin ve arkana bakmadan gidersin. Sevgisini alırsan o da arkandan gelir. Ayrıca... Ama ilişkiler en az iki kişilik oyunlardır..Acıyı kadın tek başına yaratmaz ki.. |
||
|
||
Hı hı..gerçekten bunun için kasıyoruz..ÇÜnkü sunumu reddetmekle kabullenmek arasında sıkışıyoruz belki. Bu da "Fahreneit 911" adlı bilim kurgu romanını aklıma getirdi. Romanda insan o kadar yabancılaşmış ki kendisine, kitaplar zararlı görülmüş ve kanune yasaklanmıştır. Böylesine yabancılaşmış bir toplum içerisinde buldukları kitapları yakmakla görevli itfayeci kahramanımız (ironik olarak da hortumundan su değil fakat ateş çıkıyor), bir uyanış yaşadıktan sonra, kitap konusu açılmışken evinde bulunan misafirlere muhabbet esnasında pat diye bir şiir okur. Böylesi birşeye hiç mi hiç alışmamış olan misafirler ise çılgına dönüp ıslanmış tavuklar gibi ne yapacaklarını şaşırıp bağırıp çağırmaya başlarlar. Şimdi yukarıdaki alıntıyla ilişkilendirebiliriz; insanoğlu böylesine katıksız ve İNSANİ bir sunum karşısında ne yapacağını şaşıracak duruma gelmişse, onun o romandaki kadar ironik ve uç derecede olmasa da ciddi derecede kendisine ve toplumsal öznesine yabancılaşmış olduğu anlamına gelir. Bilmiyorum anlatabildim mi... Acı çekiyorsan elinde değil acı vererek hafiflemek istersin. Bunu öz olarak, acı çeken bir babanın sarhoş olup sinirini ve acısını ailesinden çıkarmasıyla eş görüyorum ve çok yanlış buluyorum. Maalesef itiraf etmeliyim ki bu aşk örneği bağlamında bu olayı kadına has buluyorum. Tabii böyle erkeklerin olmayacağı anlamına da hiç gelmez.(umarım bunları sana karşı bir yüklenme olarak algılamazsın buz) |
||
|
||
| Sevgini içinden dışına attıktan sonra alsa da almasa da artık ondan yalnızsın ki.. gidersen daha iyi... arınabilirsin belki. Çünkü iki kişilik yalnızlıklar çok daha fazla yorar. Azrail,hayır..tam tersi çok doğru bir keşif seninki..Artık herhangi bir sevgi karşısında durumu insanın saf değil.Kurguları var.Ve hangisinin doğru olduğundan şaşmış bir zihni var.Hissettiğini değil doğru olduğunu yaşıyor belki de. Ancak sonuçta kendisini bu suni durumundan arındırsa da karşısına çıkan sevgi de bir gövde gösterisi ve yenme-yenilme ilişkisi oluyor. Acı çektirme kısmının kadınsı bir tavır olduğu doğru olabilir.Dünyada bir kediler bir de kadınlar acıyı yok etmek yerine etrafına yayarak çoğaltır. 
|
||