|
||
| tuhaf düş..uykuyu yaran... çok düz..neredeyse sadeliği yüzünden görülemeyecek kadar saydam olan cümleler ama içlerinde taşıdıkları enerji ...işte o. içindek iyabancıyla konuşmak...ne el olan ne de sen olan... kimsin sen sorusuna boyun eğen sarhoşluk ve yerini tozlu bir yarım körlüğe bırakan. akıl yerini kendisini görene teslim eder söz hizasından aşağıya kayınca... çünkü yük yabancıdır. uykuyu imkansızlaştırır...uyanıklığı ağırlaştırır... ne kullandığınıı sorarlar sana... gözler bulanıktır.. ne kullandığını sorarlar sana.. harflerin yılan teni gibi bir burkulmayla rutin cümlelerin metalik bir küfün geçmez sızısını yansıtan sırasından kendine dökülür. uyanık olup olmadığını sorarlar.. uyanmaya çağırırlar... gözlerini çalan parlak ışık uyanıklıktır gözkapakları dikilmişler için. ne kullandığını sorarlar... gözler bulanıktır ve sanki kapanık... hiç bir iletişimde noktalama işaretlerini doğru yerleştiremezsin... ne virgüllerin tutar ne ünlemlerin... çoğu zaman cümlenin sonunu ve ya başını ve ya ortasını söylemeyi unutursun.. sanılır.. oysa cümlenin sonu, başı ya da ortası yoktur. sessizliği okuyamanla konuşma.. hiç bir sesi zihni tutamaz... ses sessizliğin düşüğüdür çünkü. ne kullandığını sorarlar.. hayatı kullanıp ölümü kusuyorum demezsin. gülümsemen yeter.. kıvrımlarından derin uyunan bir uykusuzluğun ağrıları dökülür. düş;düşüğündür...kendini geceye düşürüşün. hangi uyuşturucu uykusuna yatılamayan kendisinden de uyanılamayan bir düşü yaratabilir ki... düş ruhta kırık kırık birikerek çoğalır... teni yaraladığı yerlerden dışarı sızar ve havayı bozar... kızıl yakıcı yağmur altında olanlar birlikte intihara kalkar.. farklı cümlelerinin ucuna eğrileri sisten bir zeminin dibine kök salmış akıllarıyla aralarına köprü olacak bir intihar çukuru eklerler. oradan tanışırlar. oradan ayrılırlar. hiç bir şey kullanmıyorum..hayattan başka. düş kendini bilmezden önce asla bilemeyeceğin doğrularını sayıklamandır. rüyakendindenöncedüşünmendirvekendinigörünü rlüğükaçakbirkamburundavetkaryolunaküllenmişnef esiyaşamamüebbetbirdüşükolarakbiriktirmen... bazen sadece yaşamak bile incitir... uyanıklığın göğünü ters tayin ettiler.. gözlerimi kapaklarına dikeceğim... dünyanın uykusuna devrilmemek için yıldızların uykusunu uyumak üzere. KUYUKORUR KUYUYUTAR KUYUYÜZÜNÜYÜZLERESANSÜRLER kUYUmuzdur bizim...sabahları bir atlıyı aramızdan aralarına bizi temsil etmesi için gönderir ve nefesimizi tutarız ,dünyanın nefesiyle kirlenmemek için.  Uyumadığının kanıtı ne? |
||
|
||
| İnancın gezgin inkarı! Kör ve soluyarak okudum: İnsan gibi! | ||
|
||
| inancın değil de hayatın inkarı ve insanın. çünkü hayat diye sundukları çürük bir antika masa.ciddi tavırlar takınmaları komedilerini artık örtmüyor. ya kendi uykunu uyu ya da onlarınkini...başka şansın yok. az insanın inandığına masal çok insanın inandığına gerçek diyorlar..tek fark kalabalık. oysa her yüz aynıdır.milyon kere tekrarlansa da.  |
||
|
||
| Beklenebilen de ancak öyle bir okuma idi: İnsan gibi! Başka türlü okusa idim, bana ne kalırdı? Zorunluydum kumdan sunaklara yatmaya! Her bozulmada gömülüyordum ve yeterince rahatlamak için, Sunağıma kıyıları ekliyordum! Yeterince boğulmak için! Ama ne yazık ki insan gibi okuyacağım, dahası yeterince örtmek için! Kendimi değil, benden uzak dursun bu! Ne zaman sahiplenmeyi tehdit etmeliyim? Ama niçiin etmeliyim? Yalnızca kalanı tehdit ettim! |
||
|
||
| insan gibi okuman gerek zaten... kendine klıf biçip okusaydın ; bir şey gibi sanıp kendini... oysa şeyler insan yanında ne ki... bence o çok sıkıcı olurdu.  |
||
|
||
| Uyku hafiftir, sıkkınlık gibi! Temas gerekince baştansavar! Ve uykudayken yaşamın neyi karşıladığını uyanıklılık evresi daha iyi anlatır! O halde söyleenbilen şu olur: Birbirini karıştırmayın! Masallarınızı kendinize anlatın! Şu kuyuda oturmuşum zaten! Biri hangisinin gerçek olduğunu söylesede kalkmayacağım! Sözlerini uyuşukluğuna sürsün! Çünkü kargaşa esnasında gerçeği yalana büründürmak zorlu! İkisi birbirne ne kadar benziyor! Çünkü onlar biliyor! |
||
|
||
| yalan gerçeğe muhalefetindir. onların ortak yalanına direnişin. birliklerini dağıtmak ve yolunu açmak için. uyku güzeldir.onların uykusunu uyumana engel olur.
|
||
|
||
 uykunun kıymetini bilmek....  yabancı parmakların içini oyduğu uyanıklığa direnmek...
|
||
|
||
Uykuya nasıl değerler bağışlanır? O bu bağışlara yeter midir? Ya ölü olmak ne demektir? Ah! Asla doğrulmak istemiyorum artık, o zavallı çekicilikten! Ama aynı şeyler neden aynı değil? Neden..? Ve neden?.. ..? ?.. |
||
|
||
| uyku değersizdir. onu sevilesi yapan değersizliğidir...kimse uykuna tamah etmez.kimse uykunda seni bulup,zedeleyemez.uykunda ne varsa sensindir ve hiç biri değerli değildir.başkalarınca değerlendirilmez...özgür kalırsın-kopuk. ölülerse sürekli taciz edilirler...üstlerine pahalı çiçekler dikilip komşulara sunulurlar.cenaze sahipleri-bu söz bile olayın vehametini gösterir-sevgilerinin büyüklüğünü göstererek hava atarlar...bunun objesi olmak ne sıkıcıdır öyle. uykunda cenazenin sahibi sadece sensindir. |
||
|
||
| Uykum!.. O haklıdır! Geviş getirmez ya! Çoğu zaman hep korkutur! Bir çocuk gibi direnince bana, durur karanlık çehrelerim! Bana 'Anlat beni!' der! Ama aslında ondan hiç bahsetmedim kendime! Yargıcım benim, korkuyorum ondan! Neden ama neden? |
||
|
||
| işte oraya koyduğun resim buz, benim kanıtım | ||