|
||
| Zamanı dondurabiliyor ya fotoğraf... daha doğrusu dondurabiliyormuş gibi yapıyor ya.. 10 yıl önceki gülümsemenizi sanki hiç bozulmamış ve aradan onlarca acı çekmemiş gibi saklayabiliyor ya... Aslında hiç bir fotoğraf gerçeği yansıtmıyor,bir kare çekilir çekilmez fotoğrafın sakladığı gerçek yerini yenisine terkediyor ya... Gene de çoktan ölümüş bir anın yansısını o anın kendisiymişçesine sevebiliyoruz ya.. Ve sanki zaman küçük bir hileyle altedilebiliyor ya... Gerçek bir fotoğraf çekmek olmayan bir anı çekmekle mümkündür...Çünkü olmuş bütün anlar fotoğrafta sahtekarlaşır ya.. Bazen de artık olamadığımız bir beni hatırlatır ya da kötü geçmiş ve hayatın bir bölümünü çürütmüş bir günü... bazı fotoğraflara bakınca reel ve ya soyut denebilecek sebeplerle içimiz üşür ya... Seni bir fotoğrafta en çok ne huzursuz eder ...üşütür... |
||
|
||
| fotoğrafçılığı profesyonel olarak yapmayan kişilerin amacı o fotoğrafla "o güzel anı" (ki o an için güzel gelir belki sonrasında kişi aynı şeyi düşünmez ama olsun o an güzeldir ya saklanmalıdır) hapsetmek ve bak ne güzel bir gündü ne çok eğlendik diyebilmek için çeker fotoğrafı. düşünün kaç kişi kötü bir olayı resimlemek ve bakıp hatırlamak ister. hep güzel günlerdir saklanmak istenen. Bir çeşit sahip çıkıştır fotoğraf. Bir çeşit hafızada olanın belgesidir destekleyicisidir. Bir çeşit avuntu malzemesidir. Beni huzursuz eden ise bir avuntu olarak saklananın sanıldığı gibi avutmadığıdır. |
||
|
||
| stüdyo işi fotoğraflar beni ürkütür...yüz hep çok soluktur, ışıklar sahte bir canlılık verir...sanki bir ölüye makyaj yapmak gibidir. anısal fotoğraflara bakmak zor gelmiştir hep. |
||
|
||
bu daha kişisel bir yaklaşıma dair yukarıdaki soruya.-anısal olabilir mesela ya da başka anlarla bağlantısı vardır ya da bilmek korkutucudur vs- birinin-bir şeyin fotoğrafına bakmaktan korktun mu hiç...kalbin kapkara bir odada havasız kalmış gibi sıkıştı mı. nasıl bir fotoğraftı bu... ve neden korktun sence... |
||
|
||
| ben geçen aylarda kaybettiğimiz teyzemin son fotoğraflarına bakmaktan korkuyorum... o halini görmek istemiyorum...hastalığı ilerledikten sonra teyzemi görmedim, görmek istemedim. aklımda sağlıklı haliyle kalsın istiyorum. canlı.... gülen....kızan...en tatlı haliyle ya da en sevimsiz haliyle yeter ki hastalıktan perişan düşmüş, bitmiş,yitmiş haliyle olmasın.... | ||
|
||
| bazen bir fotoğrafa bakmak insanı öldürüyor...altı üstü fotoğraf işte.kendisi değil ki..ama insan zihni o fotoğraftakini aslıyla birleştiriyor ve içi sıkışıyor bakamıyor. zihnin soyut hayatı , maddenin somut hayatını -reddetse de insan- emip başka bir hayata döndürüyor. |
||
|
||
| altı üstü bir fotoğraf... yada altı üstü bir anı..... evet "altı üstü" ama başkası için senin için değil. o fotoğraf yada anı senin hayatının bir parçası ki. kısa veya uzun bir kesitin sende bıraktığı. zihninde kalbinde yer eden. iyi yada kötü yaşanmışlığın. senin bir parçan olduğu için de terk edemiyorsun çünkü onu/onları terk etmek kendini terk etmektir. insan, kabul etsin/etmesin geçmişiyle yaşamını sürdürür. |
||
|
||
| baktığımız her şeye o ana kadar ne yaşadıksa yansıtıyoruz...hatırlamadığımız anlar bile bakışımızı değiştiriyor. sanat sadece bizim algımıza hücum eden bir yapı oalrak etkin değil ayrıca bizim gelişimizle onu etkilememizi de talep ediyor. fotoğraflarda tanımadığımız insan yüzleri bile o hatları matlaştıran yapısı yüzüdnen belki,iç dondurucu olabiliyor. |
||
|
||
Alıntı sanat sadece bizim algımıza hücum eden bir yapı oalrak etkin değil ayrıca bizim gelişimizle onu etkilememizi de talep ediyor. insan olmasa sanat olmazdı ki zaten  hani vardır ya "sanat sanat içinmidir" "sanat toplum içinmidir" tartışmaları.... sanat, insan içindir. sanatın sanat için olması ancak bir türev olabilir. |
||
|
||
| bi bir tek eski fotoğraflar üşütür..o tatlı,hoş şeyler yaşanmış ve bitmiştir,ölüme bi adım daha yaklaşmışızdır.orda hep bunu görürüm..bu yüzden eski fotoğraflara pek bakmam...:)yüzüm hep ileriye dönüktür,geleceğe bakarım | ||
|
||
| öleceğini bileceğiniz yüzlerin fotoğrafı da üşütür...görmeye kıyamazsınız çünkü. | ||
|
||
| Fotoğraflardaki sahte gülüşler ,sahte mutluluk pozları kanımı dondurur resmin içine girip resimdekilere tükürmek gelir içimden.. | ||
|
||
 hmm...poz verilmesi , o soytarılık beni de rahatsız ediyor.fotoğrafın ruhi durumuna da aykırı. sanki gülümsemeleri alçıdan da her an dağılacakmış gibi duruyor. |
||
|
||
dünyanın en iğrenç şeyi poz vermektir,bu yüzden fotoğraf çektirmekten nefret ederim..poz vermem,verdiririm 
|
||
|
||
öleceğini bileceğiniz yüzlerin fotoğrafı da üşütür...görmeye kıyamazsınız çünkü. bu üşütmeninde ötesi olması gerekir...o fotoğrafa bakanında yüzünün fotoğrafı görüntülenmeli... |
||