|
||
| Hayatın kendi tabutlarını taşımandır. Çünkü hayatının ince zarı hayatların katı katmanları tarafından zedelenecektir. Yol gösterdikleri-yol dedikleri bir uçurumun içi dışına çıkartılmış halidir.Aynı şarkıyı mırıldanıp kendini bu düşüşün keyfine bırakabilirsen tabutlarını taşıyacak bir yalaka-yardımcı-bulabilirsin...Ama gene de tabutların olacağı gerçeği değişmez. Herkes incinir..incinen herkes kendi kanının tadını alır ve kendi için avlanmak zorunda olduğunu öğrenir.. İçin bulanıyorsa ve bu partiden kaçmak istiyorsan tabutlarının sayısı inanılmaz bir hızla artmaya başlar. Duyarlılığın çoğu zaman özendiğin bir hikayedir..KEndini yıkacağınla yıkılacağın bir yer arası deniz manzaralı bir ev ararsın,bu da senin incelmiş zevkindir. BU dünyanın müzikleri-cenazenin ağıtı satılıktır ,tıpkı bu dünyanın şiiri gibi... Parası ödenmeyen cesedinin nakli değil hiç bir şey yoktur. Sızlanırsın çünkü bu zevklidir..Mutsuzluğuun mutluluk haleni renklendimek içindir-olabilir- Anlam yarattığın herşey bir cenazenin süsü gibidir -yaşam dediğin an sırıtarak havaya asılır, yakalayamazsın. Sabahın köründe kalkıp işim diye koştuğu şey tabutunun astarını dikmek gibidir. Dİkiş söküldükçe dikersin.Sonsuza kadar kendini cenazene iğnelersin. Hayatın kendi tabutlarını taşımandır. Gittiğin her yolda, döndüğün her yönde , karşılaştığın her yüzde dekorları dökülen bir gerçeğin artık tutmayan makyajını okursun.. Ölüsünü gömmeyen sonsuza kadar sürecek bir cenazenin yasını tutar,içi göçmüş kahkaların meftayı yaddetmek için parlatıldığı kişisel bir ölüm töreninin... Herkes sana sen de herkese düşman kesilebilirsin ve ya herkesi severek zararsızlaştırmayı umabilirsin...Farketmez cenaze yolu gene ıssız kalır. Sonra hayatı hatırlarsın..Ayıldığını sanarak daldığın uykuda her şeyin normal oluşuna sığınarak ortadaki grupsal karmaşada -hayat mücadelesi denilen - kendini zamanın kollarına sarkıtırsın..Bir dahaki düşüş anına dek deprem hiç olmayacak diye kafanın içinde tekrarlarsın.. Ta ki son tabutunu da hayattan kazanana dek. Hiç hayatının aslında bir yitirme savaşı olduğunu düşündün mü...o zaman işte ... dedin mi; Cenazede olduğunu unutmayı bazıları nasıl başarır... Daha basit ,neden bazı insanlar için hayat daha zordur... |
||
|
||
| hayatı hep kazanım meydanı buldum. hep ekledim. ama farkettim ki ekleme yapılırken bir yandan da kaybediliyor. barajın altı delik. bunu göremiyorsun. ama deliğe rağmen su doldurmaya devam etmelisin. suyunun rengi değişse de akıp giden telafi olmalı. suyun bittiğinde cesetsin. |
||