Doğu Perinçek… Adalet Partisi’nden etkin bir ismin oğlu… Babası, oğlu siyasete girince solla mücadelede “geri” çekildi; yerini oğluna bıraktı… Oğul, hızla yükselen sosyalist, devrimci öğrenci hareketinde hep muhalif, hep iktidarlarca beslenen oldu. “Yoldaşları” işkencelerde, dağlarda ölürken, o kentlerde hep apartmanlarda oturdu. Yoldaşları “mapushanelerde” uzun uzun yatarken o her seferinde bir yolunu bulup, kısa yatıp çıktı…
Doğu Perinçek… Müritleri her ne hikmetse idamla yargılansalar da bürokrasinin, medyanın vs.’nin en üst düzeylerinde yer aldı. Birkaç namuslu, inanmış saf dil taraftarın dışında sahip olduğu taban ipsiz sapsız oldu genellikle…
Doğu Perinçek… Nedense yükselen her dalganın en üstünde oldu, olmak istedi… 1960’larda, 1970’lerde sosyalist, devrimci, 1980’lerde kararsız, 1990’larda “Kürtçü”, 2000’lerde çokça ırkçılığı aşan “milliyetçi” az biraz da İslamcı…
Karanlık bir yüzde karanlık bir tarih… “Babadan” aldığı solla kavgada oldukça başarılı… Şimdi ipsiz sapsızları ile pervasızca devrimcilere, sosyalistlere saldırıyor… Tarih, bir düdük gibi büzülmüş dudakları ile bu pervasız, omurgasız, babasından devr aldığı sol ile mücadeledeki istikrarı ve emekçilere hainlikte sınır tanımayan zat-ı muhteremi mutlaka hak ettiği şekilde yazacaktır. Biz şimdilik kısa bir not düşerek, Mamak İşçi Kültür Evi’ne ipsiz sapsızların yapmış olduğu saldırıyı kınamış olalım. Ve, dileyelim ki, bir gün cenazesinin imamı İrecep el Tayyib olsun.