|
||
| Ben bir filmdeki fantastik öğeler ya da gerçekte aynen uygulanması zor sahneler için kullanılan hilelerin yüksek ücretler karşılığında gerçeklik hissini çok başarılı vermesindense düşük ücretli bir çalışma yüzünden belki daha çok aksayan ama daha zekice bir buluşu yansıtan hileleri tercih ederim. Sen? Yönetmenlerin klasikleşmiş bu tarz hilelere dair hikayeleri vardır.Bildiklerini paylaşır mısın? |
||
|
||
| demek ki içten,bütün duyguyu vermeye çalışan filmleri seviyorsun.dev bütçeli çok fazla efect kullanılan filmlerin en büyük handikabı kalbe hitap edemiyor.evet,paraları var,bunu iyi kullanmışlar diyorsun,ama o kadar.halbuki,biraz sıcaklık,samimiyet nerede?en çokda bunlara ihtiyacımız yok mu bi şeyler alırken... | ||
|
||
| Evet ya.O filmi oluşturan insanı ,insanları duyabilmek gerek. Yönetmenin zekasını,bir imkansızlıktan akla gelmeyecek zekice filme sağladığı çözümü görebilmek.Örneğin pclerin mekanik yeteneklerini görmenin insana katacağı hazdan çok daha büyüktür böylesi. Eskiden dövüş sahnelerindeki beceriksiz kaçan yumrukalr şimdi teknik hilelerle olması imkansız uçuşların rahatlıkla sergilendiği filmlerden çok daha etkileyiciydi.Hatta son dönem filmlerindeki bu rahatlık kendi tek başına sinir bozucu.Hİç düşünme -bu sahneyi nasıl yapsam da seyirciyi ikna etse kaygısı olmadan masa üstünde çevirecekler filmleri neredeyse. |
||
|
||
| evet,bu filmler daha çok bulmaca tarzı gibi geliyor bazen,acaba ne yaptılarda böyle oldu diye.ha,bunu da sevenler olabilir,anlayabilirim,ama benden uzak dursun...insanca,insana dair şeyler her zaman tercih ettiklerim | ||
|
||
| Bu tarz filmler de sahne ne kadar çok insan içerse de aslında insan çok az yer oluyor..sanki bir tür revü gibi..görsel şov ama hikayesiz.ya da hikaye sönmüş. | ||