|
||
| Hiç çocuk yuvasından,yetiştirme yurdundan çocuk almayı,nüfusunuza geçirmeyi onun anne/babası olmayı düşündünüz mü? Zorlukları nelerdir bunun? Neden olur veya neden olmaz? | ||
|
||
| Bu yaşta bunu düsünmek zor ama bir yardima muhtaç ögrencinin egitimi sürecince masraflarini karsilamak olarka düsünsek olursa, çok güzel bir duygu birini büyütüyorsunuz gibi sanki gelecege bir insan hazirliyorsunuz bunun için çaba gösteriyorsunuz bu sadece para ile degil.. uzakta olsan sevgini verebiliyorsun .. o insani mutlu eden mktuplar resimler.. gönderilen eşyalar.. evet bazen zorlaniyorsun ona ulasmakta ama yine de bence bütün zorluklara degebilecek birsey bu. | ||
|
||
| Olur neden olmasın, Ama sanırım insanlar öz çocuk kadar tatmin edici bulmuyrlar. | ||
|
||
| Ben düşündüm. Fakat onu almak sadece sevmek değil sorumluluklarını göğüsleyebilmek, ağladığında, tutturduğunda sirayetli olmak. Gerçekten çok sabır isteyen birşey bu. Hayatını ona adamak. eğerki benim hayatım diyecekse insan almamalı. ona bir istikbal kazandırmak. kendi ayakları üzerinde durabilmesini sağlamak. ve o sana yerine göre nazı ve kaprisi ile senin onun yüreğinde sevgi filizlerini taze tutabilmek zor bir iş. istedim ama cesaretim yok. | ||
|
||
| 14 yaşına kadar yalnız büyüyen bir çocuktum.mahalledeki arkadaşlarımın anaları babaları da bana inat ha bire çalışmışlardı. her oyun sonrası edilen kavgalardan sonra onlar evlerine çekilir kardeşleriyle oynar-ya da ben öyle sanır- ben de kös kös eve dönüp bizimlere hırlardım. bizimkiler düşünmüş taşınmış ve çocuk yuvasından geçici süreyle ben yaşlarında bir kız çocuğunu almaya karar vermişlerdi.bu hem onun için bir güzellik olacak hem de benim için geçici bir süreliğine de olsa kardeş duygusnu tatmin edecekti. gidildi aylar süren bir araştırma soruşturma soucunda mevlüde adında benden iki üç yaş büyük-ben altı yaşındayım bu arada-ailesini bebekken kaybetmiş bir kız çocuğu bize bir aylığına misafir olarak getirildi. önce u p u z u n b i r s e s s i z l i k sonra koşturbağrıçağrışhoplamazıplamakovalamacatepinmecedüzduvaratırmanmaca... bizimkilere anne baba demeye başladı isteklerini çekinmeden dile getirme geldi ardından ve de gideceği gün de yaklaştı mevlüde nin günlerini bizde soluksuz geçiren mevlüde son günler soluğu tükeninceye kadar anneeeeeeeeeeeeeeeeee babaaaaaaaaaaaaaaaaa beniiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiii ne oluuuuuuuuuuuuuuuuuuurrr orayaaaaaaaaaaaaaaaaaaa göndermeyinnnnnnnnnnnnnn diye ağladı ağladı ağladı benim tüm kaprislerime kıskançıklarıma sebepsiz onu ağlatmalarıma rağmen mevlüde kısa süreliğine de olsa bulduğu ve daha önce hiç şahit olmadığı sıcak bir yuvadan ayrılmak istemiyordu. halbuki biliyordu gideceğini lanet olsun gitmesi gerektiğini ve mevlüde annemin belinden zorla koparılarak geri döndü yuvasına ben ağladım günlerce konuşmadım kimselerle eminim o da aynı anda aynı hallerdeydi benle bizimkiler de atamadılar o hüznü yıllarca üzerlerinden arada gittik ziyaret ettik, dayanamayınca mevlüde gitmedik bir daha bir kaç kez bayramda geldi sonra o da gelemedi ve ben de şu anda resmi bile yok mevlüde nin ortak yaramazlıklarımızın birinde açmıştık makineyi bir daha da kızıp çekmedi annem resmimizi ben şimdi yıllar sonra hala gözlerim dolup dolup boşalarak anarım mevlüde yi ve iyi mi yaptık kötü mü yaptık bilemem bilmediği bir sıcaklığı tattırmış tam vücudu ısınmaya başlamışken de tekrar ayaza bırakmıştık ama belki hayallerini bir aylığına da olsa gerçekleştirmiştik bilmiyorum, biz çocuk yuvası dendiğinde hala annemle nerde olduğunu bilmediğimiz mevlüdeye kocaman bir özür gönderiyoruz. |
||
|
||
| bulunsanıza mevlüde'yi yeniden? | ||
|
||
| koruyucu anneliğide bu yüzden kaldırdılar sanırım halen varmı bilmiyorum. haftasonları çocuk alıp evine getiriyorsun ona aile sıcaklığını yaşatıyorsun. ve çocuk bu özlemle haftasonunu çekiyor. gidemediğinde ise çocuk için büyük bir boşluk, kırgınlık,yılgınlık,sanki terkedilmişlik,istenmeme durumu v.s. zor yani.ya hep ya hiç gibi bişi.olacaksa sonuna kadar gibi bişi. | ||
|
||
| bilmiyorum ki nerelerdedir şimdi? evlat olarak edinmeyi de çok istedik ama yapamadık cesaret edmedik annem balıkesir in köylerine evlendiğini ya da evlendirildiğini duymuş yurtta çalışan bir arkadaşından ama ne gidebildik ne sorabildik öylece anılarda yer etti işte mevlüde o yüzden bu şekilde geçici bir süreyle misafir edilmesini hala sorgularım olmalı mı olmamalı mı diye |
||
|
||
| bu konu oldum olası içimi çok acıtıyor... | ||
|
||
| ulgnil nedendir bilemiyorum ama bana şu yaşadığımı hatırlattı. daha çok oyuncu, daha çok küçük bir kediydi. ben balık sever diye konserve balık aldım. Kutuyu açtım, yanına bıraktım ve çıktım. Sen konservenin tüm yağına patilerini ban, sonra git arkadaşın sandelyesine yat. arkadaşda ben yokken apar topar adıyamana sokağın ortasına bırakılmak üzre göndermiş malatyadan. iyilik yapayım derken çok büyük bir kötülük yaptım pisiciğe. 
|
||
|
||
| işte biz de öyle bir şeyler yaptık herhalde bazen bunu yapıyoruz insan olarak en iyisini yaptığımızı sanıyoruz kendimizce ama sonu hiç de öyle olmayabiliyor bak şimdi bu kedicik de nasıl içimi burdu. amannnnnn zati ağlama modundayım bugünlerde ne biçim konular açılıyo böyle ya 
|
||