|
||
| bazen sıcaklığın hiç bir maddesel yüzü seni ısıtamaz.. cehennem gibi bir güneş altında bile titrersin. Öyle bir üşüme ki sanki kemikleriniz etinizden ayrılacakmış gibi çarpılır bedeninin. Etrafındaki şeyler ve o şeylere dahil olmak için ,şey olmak için ısrar eden insanların oluşturduğu hale öyle buzdandır ki ... gökyüzü ateş olup inse ... titremenin , içinin gittikçe soğuyarak dışa katılaşmasının önüne geçemez. En çok ne zaman üşüdün? Üşümek nedir? Hayat neden bazen çok soğuktur... sen de etrafını üşütür müsün... |
||
|
||
| Bir kere etraf donmuştur zaten ; onlar devinimsizliklerini farketmeselerde etraflarında bazılarını donduran keskin bir düşüş - harketsizliğe doğru iten , ona yaklaştıkça küçülen ve en sonunda onu eline alacak olursan senle birlikte eriyip giden bir kütle -vardır , aynı zamanda daralırsın çünkü donan nesne genişler mecbur olarak - tenin soğuğa alışkın mı ? - ya da ne zaman uyuşmaya başlar tüm hücreler , bütün bu durgun akıcılığın içinde gerçekten üşürsün çünkü içinde buzdandır ve sen ateşe yaklaşmamalısın ; eridiğin vakit senden geriye bi şey kalmıyacak ; sıvılaşırken moleküllerini bile bir arada tutamıyacaksın - o denli dağınık ve kopuk bir yok oluş düzeni - bu gerçek seni incitsede . En çok da toplanırken üşür insan , bütün bu dağılış içinde seni bir arada tutan noktalar donmaya başlar -sen ve senin tüm parçaların - donmuşluk içinde toplanmamak üzere bu oyuna dahil olmuşlar Bütün bunlardan sonuç - ki bunu çıkarmaya meğilli olanlar için söylüyorum DONMAK ve donmak , sonra donmak ............. :wacko: :rolleyes: :islik: |
||
|
||
| Aklın soğuğa giden kapıları açıldığında içini kanlı bir heyecan sarar .Artık kavramların gidilebilecek en uç biçimleriyle oynamaya hazırsındır.Her eline aldığın kavram artık doğal niteliğinden sıyrılacak ve bir kurşuna dönüşecektir.Söz gibi gözüken sıradan yapılar hayatını talep edecektir. Ama dışarıdakilerin soğuğu bu yüzden değildir.Onlar öldürler ama çöpcüler cesetlerini kaldırmayı unuttu. 
|
||
|
||
| hissedeceği son güzellik olan soğukla buluşmak için ölmeden önce kendine doğrultulan namluyu okşar. sadece ölüm onu cennete taşır. |
||
|
||
| e ben dondum, artık üşümüyorum..
|
||
|
||
| Bu yazının , bir kalıp buzun kendine kurguladığı bir savunma mekanizması olduğunu düşünüyorum
|
||
|
||
| üşümek mesele değil de, üşütme yeter ki :please: |
||
|
||
| Bazılarının hayatı sürekli kış ortasında çıplak kalmakla özetlenir.Yani çok soğuktur.Öyle soğuktur ki iyice büzüşmek ve kendine kapanmak zorunda kalır o kişi.Bazen birileri bak burası sıcak der.Çağırır.Bir gün soğuk çok dayanılmazlaştığında ve ya bu çağrılardan biri içine dokunduğunda yerinden kalkarsa kişi hayatını bedel olarak verebilceği bir yola çıkmıştır.Çünkü soğukta seni ısıtan pozisyonunu terketmek çok tehlikelidir.Üstelik bir de sıcak diye gösterilen yerin olmadığını seni çağıranın bunu kendi egolarını senin hassasiyetin üzerinden tatmin etmek için yaptığını anlarsan geriye dönüp yeniden alışkın olduğun soğuğa uyum sağlaman neredeyse imkansızdır. Genelleştirilmek ve tavırsızlık özel olarak küfre - şiddete ve ruhsal kıyıma maruz kalmaktan çok daha zalimce bir soğuktur.Siz en azından kaliteli ve size özel bir nefreti hakketmişken birileri cesedinizi diğer cesetlerle süpürmeye kalkıyorsa bu da fecii soğuktur. Üstelik hafızanız kuvvetliyse bazı sözcükler aklınızda ciğerlerinizi yerinden sökecek bir soğukla dolaşabilir. İşte üşümek diye ben bunlara derim,çünkü iki kez hatta daha fazla kez üşütür bu insanı. Ancak her üşüyen eninde sonunda kalın kar tabakasını yırtan kardelenlere dönüşmeyi becerebilir.Ve her üşüten de eninde sonunda kendi kuyusunda donmaya mahkumdur. Hayatı fazla incitmeyin der son olarak nefreT,hayat siz dokunmadıkça sadece güzeldir. |
||
|
||
| usumelerin nedeni hava'nin sogugu olamaz, icimizde "kendimize ait psikotik" olaylar.hep sonbaharda olmak bizim dogamizdir ve yapmamiz gereken, sadece usumedigimize inandirabilmektir kendimizi, iste bunu yapamadigimiz icin gunes'i yaratti usuyenler. | ||
|
||
| azrail yokladı... : sıcakta üşümek... hoplarsın titrersin hissetmemen gerekenleri hissedersin... |
||
|
||
| bir anda evren çekilir senden...saan sırtını döner..sen sana dönük sırtını ilke kez farkedip düşeyazarsın. herkes uzaklaşır...ayrıtıntılar...birbirlerinden farkları anlamını yitirir.yaşadıklarının sıcaklığı bir yabancının zihnine atileşir. nesneyle aradanki tek ilişki unutulmaya yüz tutmuş bilgilerdir. üşümek bildiğin tek dürtün olur... kötüsü kimse bir şey yapmaz bunun için... hatta herkes sabah uyandığında -annen dahi- seni aynı bulacağından emindir. sense bir gemi dolusu ceseti çöpe atmışsındır... katılaşmışsındır. hala burdaymış gibi selamlaşmak...sadece racondandır...belki de korkuyu hafifletmek için dillini ısırmak sırf. |
||
|
||
| üşümek kendimi hissetmem demek benim için genelde hep yanlız hısettımde ac oldum ve duygusal anlarımda üşürüm mesela agladım zmn hep bir üşüme gelir sanırım kendimi hisettim zmnlarda dahja cok uşuyorum bu yuzden belkıde sonbahar kıs yalnızlık mevsımlerıdır |
||
|
||
| kafayı üşütmekle aynı hesaba mı geliyor bu dediğin üşümek | ||
|
||
| sence | ||
|
||
| üşümenin duygularla ilişkisi yoğun... kendi ritmi dışında bir yaşam alanında zorlanan bünyeler çok üşür mesela... felaket zamanları gibi olağan haller dışındaki yaşam aralıkları hatırlanırken dahi içi titretir. sıcaklığını hissettiğiniz mekanlara -anlara- ruhalra kayışını engelleyemezsin sonra bir de. |
||