|
||
| Hitler'in Eugenics projesi ile Popstar yarışması arasında ne fark var ki? Hitler Eugenics projesiyle o insan çiftliklerinde "Ari insanı" yaratmak istiyordu, Popstar'a da bakarsak, bir sürü yarışmacı arasında sistemin belirlediği "ari" insan söyleyemesek de, model insan seçildi. Yarışmanın galiba finallerinde (bu sahneye çıktıkları zaman) annem çok sevdiği için programı ben de bir ara izlemek zorunda kalmıştım, ve iyi ki de izlemişim. Oradaki bütün yarışmacıları gördükten sonra da "aha, kesin Abidin kazanacak" demiştim, nitekim de öyle oldu! Bu tahminim tesadüf değildi, onun kazanmasının sebebi de sesi, sanatçılığı falan da değildi. Nasıl ki resmi ideoloji Atatürk paradigmasını dayatıyorsa ideolojik bakımdan, birey bakımından da aynı şekilde bir PARADİGMA dayatıyor. Bu nedir; Yakışıklı, edepli, uysal, romantik ve hiçbir politik yanı olmayan insan tipidir (Atatürk'ü sevmek dışında). Tarkan'ın bu kadar meşhur olması da bu tiplemeye birebir uygun olmasıdır. Abidin'in kazanmasının sebebi de, o Tarkan'ın en önemli örneği olduğu paradigmanın bir KOPYASI olmasıdır. Sistem tek tip insan yaratmak istiyor, Hitler de öyle istiyordu, aralarında bir fark göremiyorum... |
||
|
||
Guzel yazmissin dostum..Bir gercek bu ki? bunu anlatmak olanaksiz-ya geri kafali-ya entellektuel bozuntusu olursun 
|
||
|
||
| Gusel yazmissin azrail. Zaten medya insanlari yozlastirmada bir numarali. |
||
|
||
| Mike, jürinin kim olduğu önemli değil, Tarkan paradigması aşikar ve o jüri de sistemin ideolojisine sahip insanlar... boşuna seçilmediler tabii ki. Kocaman bir çark sözkonusu, ve o çark kendi kendisini var ediyor ve tekrar üretiyor. | ||
|
||
| hangi POWER bu ? | ||
|
||
Alıntı bu arada jurilerin topoş popoş nonoş olmasını diyosan bayhan nasıl oraya kadar geldi onuda sorgulamak lazım. Al işte kendin söyledin mike; cinayet işlemiş olmasa belki o seçilirdi. Ama bu düzenin SUÇ saydığı birşey yapmak, onu yarışmadan men etti, ve onun yerine de "tertemiz" bir insan seçildi.
yani katil olduğu bilinmese gelemicekti. |
||
|
||
| Bence Hitler daha vicdanlıydı.O zamanlar sonunda ya yaşadığın ya da öldüğün bir savaşın içindeydin.Şimdiyse ortalıkta bomboş koca kafalarıyla dolaşan zombiler ordusu insan,ne yaşıyor,ne ölüyor.En dip nokta budur,çünkü bir cesetten daha kötüsü şuursuz bir yaşayandır. | ||
|
||
Yıl 1641. Öykümüz İspanyol adalarından 'I Manuel Rodriguez' adasında geçiyor. Bu ada da aynı diğer adalar gibi ilginç bir ada idi. Kimsenin dikkatini çekmiyordu ve adanın İspanyol bir de valisi vardı. Vali demeye insanın dili pek varmıyor, bizde deyim olduğu üzere bir tür `Yalova Kaymakamı'. Kraliçeye olan bilmem kaçıncı göbekten akrabalığı dolayısıyla kimsenin harcayamadığı ama elden geldiğince de zararsız bölgelerde tutulmaya çalışılan biraz anlama özürlü bir 'Vali'. Aslında 'Juan Goytisolo' için 'anlama özürlü' demek belki biraz haksızlıktı. Daha Doğrusu onun çağının adamı olmadığı idi. O biraz filozof, biraz politikacı, pek az asker, çokça da şairdi. Aslında günümüz kavramlarında bir `liberal' idi. Yani `Bırakınız yapsınlar, bırakınız geçsinler' ci. Bu kişiliğin yönetimindeki, yaklaşık 1000 km2 lik İspanyol ada kolonisi bazı hoş olayların da etkisi ile tarihi biraz önceden yaşamaya başladı. Örneğin özgürlük hareketleri Şili'de 1655, 1723 ve 1766 yıllarındaki savaşlardan sonra ancak 19.yy'ın başında sonuç verirken, bizim küçük adamızda çok daha önce sözü edilir oldu. Ancak, ada yönetiminin yumuşak tutumundan, gözlerden biraz ırak olunduğu ve tehlikesinin pek farkında olunmayan girişimlerden oluştuğu için bu eylemler, akılcı bir zeminde, anlatacağım üzere kan man dökülmeden gelişti. Her şey Jose Martinez'in, yani eski papaz yeni berberin, dükkanında her zamanki gibi bir şeylere kızıp, sinirini yenemeyip sakinleşmek amacı ile sahile, o küçük koya indiği gün başladı. Sinirli ve eleştirisel bir tabiatı vardı Jose Martinez'in. Zaten bundan dolayı da (kibarca) papazlıktan el çektirilmişti. Aslında sorun `tanrının nimetlerini kullarına eşit dağıttığı' gibi bir inancının olmasından kaynaklanıyordu. Jose Martinez'in yorumuna göre tanrı nimetleri ortaya bırakmış, ancak bencil insanoğlu şeytanın da aldatısına uyarak hep ihtiyacından fazlasına el uzatmıştı. Bu bir dengesizlik yaratmış, fakir daha fakir zengin daha zengin olmuştu. Jose Martinez'e göre bir insan ne kadar zenginse o kadar tanrıdan uzaklaşmıştı. Ancak kendisini püritanlardan ayıran temel özellik Martinez'in bunun tersine de karşı çıkması idi. Yani hakkı alınan fakir kişiler sessiz kalmak ile tanrının kendilerine sunduğu nimeti beğenmemekte, uğruna savaşılmaya değer bulmamakta, tanrıya hakaret etmekte idiler. Ona göre gerçek fazla malı olan ortaya vermeli, az malı olan ortadan ihtiyacı kadar almalı idi. Bu belki `naive' bulduğunuz yorum çok sonraları 1950’li yıllarda musevi komünistler arasında yaygınlık kazanmış ve böylece 'kibutz' lar oluşmuştu. Jose Martinez anlayacağınız üzere kendisine bahşedilmiş her şeyi kullanmayı tanrıya ibadet sayıyordu. Dolayısı ile çok canlı, konuşkan, heyecanlı ve hepsinden öte çok girişken bir kişi idi. 1641 yılının o yaz günü ufak çırpıntılarla koyun içinde gidip gelen denizin kıyısında (her zaman yaptığı gibi) hızlı hızlı gezinirken o garip ahşap kübik masaya benzer şeyi gördü. Yakınına gidip inceledi ama ne olduğunu anlayamadı. Tepeden tırnağa bir ürperdi: 'engizisyon' diye düşündü. Sandığı algıladığı zaman ise ne kadar vakit geçtiğini farketti. Güneş batıyordu. Sandığa yaklaştı, kilit yoktu, yerine bir demir nal geçirilmişti, nalı çıkardı, sandığı açtı. İçinde bir sürü ahşap süslü şekil ve harf çıktı. Aslında ters olduklarını anlaması biraz sürdü. Bunda 'V' , 'E' gibi harflerin aldatıcı etkisi vardı. Bunlar düzgündü. Ama bazı harfler, bir türlü düzgün durmuyordu: örneğin 'F' harfi. Jose Martinez, ne kadar elinde evirip çevirdiyse de bu aşikar 'F' harfi olan şeyi bildiği düzgün şekle getiremedi. Ancak avucunda sıkarken yaptığı şekli görünce her şeyi yıldırım hızı ile anladı, çözdü. Bu yeni çıkmış olan, `Gutenberg' denilen o adamın meşhur (yirmi-bilmem kaç) satırlık 'İncil'i basmak için kullandığı araçtı. (Aslında yanılıyordu, ama bunun önemi yoktu. Zira Gutenberg'in makinesi çok daha ilkeldi) Kasabaya, dükkanının olduğu yere koştu. İnsanların çoğu Jose Martinez'i severdi. Neden sevmesinlerdi ki, çoğu fakirdi ve bu eski papaz yeni berber onlara hoş gelen, tam anlamadıkları ve içlerinde bir yerleri ısıtan şeyler söylüyordu. Onlar anlamadıklarını sanıyorlardı, ama aslında bal gibi de anlamaktaydılar, sorun söylenenlerin alışık oldukları gündelik düzene pek bir aykırı oluşunda idi. Yardım istedi. Çoğunluğunu gençlerin oluşturduğu 5-6 kişi kıyıya vardıklarında bir an durdular. Hiç tanımadıkları garip bir şey kumsalda yatıyordu. Jose Martinez 'hadi' diye bağırdı, koştu. Bir çırpıda, sanki birileri kapıp kaçacakmış gibi, bulduklarını berber dükkanına taşıdılar. Bunu izleyen günlerde Jose Martinez aleti anlamaya çalıştı. Kurdu, yağladı. Bazı baskı denemeleri yapmaya başladı. Ancak iki temel sorunu vardı. Mürekkep ve kağıt. Mürekkep göreceli olarak daha kolay bulunuyordu. Ancak kağıt yalvar yakar bulunan bir iki sayfadan öteye geçemedi. Bir yolla kağıt imal etmesi gerekiyordu. Öykümüz, bir kağıt imali öyküsü de değil, ne yazık ki. Özetle aradan bir yıl geçti. Bu bir yıl boyunca Jose Martinez gevezelik boyutuna vardırdığı konuşmalarla herkese kağıt hakkında bilgi sordu. Sonunda yanıt bir gemiciden geldi. Uzak doğuya yapılan bir seferin dönüşünde kağıt da taşımışlardı. Yüklemeyi yaptıkları kağıt imalathanesinde genç kızların büyük eleklere peltemsi bir şey koyduklarını, dikkatlice bir ileri bir geri salladıklarını, sonunda ince eleğin üzerinde yumuşakça bir katmanın kaldığını, bunun biraz bekletildikten sonra elekten alındığını, oluşan şeyin ıslak kağıt olduğunu ve uygun bir yere serilmek sureti ile kurutulduğunu anlattı. Ne kadar sıkıştırdıysa da denizci peltenin ne olduğunu söyleyemedi. Ancak eski papaz yeni berber bir yıl boyunca akıllıca her yolu denedi ve az buçuk işe yarar bir pelte imal etti. Çok ince çektiği kuru odunu bir hafta boyunca adanın içlerindeki gölün kıyısında bulduğu ve ıslanınca kayganlaşıp eli tahriş eden o ağartıcı beyaz madde ile kaynatıyor, daha sonra içine bir miktar sirke ve nişasta katıyor, kaynatmaya devam ediyordu. Bazen bulduğu sığır kemiklerini de kazana atıyor, kokusuna zorlukla tahammül edip kaynatma işlemini haftalar boyu sürdürüyordu. Sonunda başardı. Elde ettiği pelte gerçekten de tarif edildiği gibi eleğin üzerinde ince bir katman olarak kalıyordu. Eleği sallamak ise ayrı bir hünerdi. Çok rahatlıkla dağlı tepeli garip şekillerden oluşan bir `sanat şaheseri' kalabiliyordu eleğin üzerinde. Sağlam çıkanlar kurutuluyor ve özenle istifleniyordu. Bozuklar yeniden kazana dönüyordu. İmal ettiği kağıt biraz kabaydı ama ondan öte ilginç bir özelliği vardı: kokuyordu. Bu biraz muhallebi biraz sığır derisi arası bir koku idi. Ama o çağda bu kadarı kesinlikle başarı sayılırdı. Jose Martinez tabii ki bütün bu emeği boşuna harcamıyordu. Bir amacı vardı. Gayet iyi biliyordu ki, yalnızca berber koltuğuna oturttuğu kisilerlerle gevezelik etmek sureti ile fikirlerini yayamaz, insanları ikna edemez. Bundaki en önemli etmen insanların berbere tıraş olmak ve bir anlamda zaman geçirecek boş konuşmalar yapmak veya başka şeyler düşünüp söylenenleri algılamadan kafa sallamak için geliyor olmaları idi. Oysa kiliseye geldiklerinde hiç de öyle olmazdı. Jose Martinez konuşmalarının sonunda insanların aklında soru işaretleri uyandırdığını kiliseden ayrılırkenki düşünceli yüzlerden anlıyordu. Ayrıca etkinliğinin kanıtı da ortadaydı: işte onu papazlıktan ayrılmak zorunda bırakmışlardı. Etkinliği olmasa bunu neden yapsınlardı ki? Bir yandan kağıt imal ederken bir yandan da basacaklarını tasarlıyordu. İnsanlara gündelik yaşamları hakkında ve olan bitenler hakkında bilgi vermek gerek, ayrıca bir yandan da kutsal kitabın sözlerinin derin anlamını açıklamak gerek, diye düşünüyordu. Gündelik şeylerden söz edilecekse bu kitap gibi bir şey olamazdı, ayrıca buna kağıt da yetmezdi. Basit tek yapraklık bir şey olmalıydı. Jose Martinez yapmak istediği şeye ne diyeceğini adlandıramıyordu. Hiç bunun örneğini görmemişti ki. Yazılı şeyleri düşündü, gözünün önüne getirdi. Hepsinin bir başlığı vardı, hatta kitapların `adı' vardı. Bu tek yapraklık baskısına bir ad buldu, düşüne taşına. LOS HECHOS DEBOJO DE LA CUPULA Yani; 'Gökkubbenin Altındaki Gerçekler' Baskı makinasını bulduğunun üzerinden 14 ay geçmişti. Ve her şey hazırdı. İlk sayısını büyük bir özenle baskıya hazırladı. Şimdiki kavramı ile `manşet' diyeceğimiz yerde İncilin Yaratılış bölümü bab 1 den alınma Latince şu cümle yer alıyordu. ``Et creavit Deus hominem ad imaginem suam ad imaginem Dei creavit illum masculum et feminam creavit eos'' Yani; ``Ve Tanrı insanı kendi görüntüsünde yarattı, kendi görüntüsünde Tanrı kendisini; erkek ve dişiyi yarattı'' Bu cümle belki de onu tüm İncil de en fazla etkileyendi. Tanrısal olmak, onun gücünü paylaşmak. Bu başlığın altında kendi görüşleri doğrultusunda bunun yorumu vardı. Yorumu kaleme alırken hiç zorlanmamıştı. Gittikçe artan bir coşku ile tüy kalemi kağıdın üzerinde sözcükleri şekillendirmiş, sonra bir defa bile gözden geçirmeye gerek duymaksızın, güvenle yazıyı dizmişti. Yazı özetle, bu cümleden hareket edip, Tanrıyı anlamanın kendimizi anlamaktan geçeceğini irdeliyordu. Bu arada dikkatlice 'şeytan' bağlantısını da yapmış böylece okuyanların her türlü aptallığı ve kötülüğü tanrının özelliği gibi algılamasına da kendince engel olmuştu. Ancak vurguladığı bir nokta onu epey düşündürdü. Jose Martinez ''İnsanın doğuştan iyi ve günahsız olduğuna'' inanıyordu. Bu Vatikan öğretisine tersti. 'Umarım başım bundan belaya girmez' diye düşündü ve baskıya geçti. Tam 256 adet bastı. Bunları teker teker kuruttu. Çırağı ile tek tek ada merkezindeki bütün evlere dağıttı, bedava olduğunu vurgulatmayı da unutmadı. Gelişen günlerde yazılarını daha da geliştirdi. Artık İncil alıntıları ve açıklamaları yanında ahlaki öykülere de yer veriyor, tarihsel olaylardan söz ediyordu. Arkadaşı Garcia Guerra'nin kitabı ``Sucesos de Fray'' dan alıntı öyküler, ve en önemlisi kıta Avrupasında din çevrelerinde ciddi tartışmalara neden olan Gaspar de Villarroel'in ''Historia sagradas y eclesiasticas Morales'' komik anlatımlı kurgu-tarihsel öykülerini özenle kendi yorumunu da altına ekleyerek basıyordu. Bir şeyin çok çabuk farkına vardı Jose Martinez, ilgiyi sürekli sıcak tutmak için öyküleri bölerek yayınlamak gerekliydi. Kahramanın (çoğunlukla ahlaki olan) karar vermelerinden önce öyküyü kesiyor, bir sonraki sayıda bununla devam ediyordu. Böylece akşamları yapacak şeyi pek olmadığından canı sıkılan ada ahalisine de sohbet konusu doğuyordu. Meyhanelerde sıkı tartışmalar olmaya başlamıştı, akş.. üzerleri. Tarihi kahraman sevdiği kadın uğruna karısını terk etmeli miydi? Ayrıca savaş da çıkmıştı, kahraman sevdiği kadınla birlikte olabilecek miydi? Evlilik yaş.. boyu verilmiş bir sözdü! Hayır-kahraman eski Yunanda yaşıyordu, onlar Hıristiyan değildi ve bu onlar için geçerli olmayabilirdi... İnsanlar ilk kez yazının soğuk yönetim duyuruları dışında da kullanılabildiğinin farkına vardılar. Yazı ile öyküler anlatılıyordu, yeni öyküler, kendilerini kahramanlarının yerine koymak için can attıkları yürekte taze bir heyecanla okunan öyküler. Jose Martinez zeki bir adamdı. Yavaş yavaş öykü ve tarihsel anlatımlarla insanların heyecan, merak ve hayal kurma duygularını gıcıklıyor, bir yandan da (papaz alışkanlığı ile) her öyküde bir ana fikir bulunması, bir 'sentez' oluşturulması çabası gösteriyordu. Tabii ki kendi düşüncelerinin doğrultusunda bir 'sentez'di bu. Günler geçtikçe öyküler kişisel olmaktan çıkıp toplumsal olmaya başladı. Artık öyküleri de kendisi yazıyordu. Bir yazdığı öyküde kendi safahatı için ağır vergi koyan bir krala karşı direnen bir köyün öyküsünü anlatıyor, direnme (her nasılsa) diğer köylere yayılıyor sonra da köylüler ayaklanıp kralı alaşağı ediyorlar ve hatta ''şeytan'' def etme' işlemine tabi tutuyorlar. Öykü bekleyeceğiniz üzere İncilden alınan cümlelerle süsleniyordu. O sakin I Manuel Rodriguez adasında ufak ufak bir şeyler olmaya başladı. İlk olay Valinin duyurularının asıldığı direkteki; ''Pazar yerinde oluşacak belirli bir miktarın üzerindeki alışverişlerden yönetimin vergi payı alacağı''’na dair, duyurusunun üzerine geceleyin hain ellerce manda pisliği bulaştırılması oldu. Bu adadaki ilk protesto eylemi idi. Adanın halim selim Valisi ertesi gün yapılan yortu şenliğindeki konuşmasını fırsat bilip, adadaki huzurdan söz etti, herkesin kardeşçe yaşamasından, tanrısal kaderden söz etti. Adanın yeni papazı da herkesi kutsadı, bedava şarap dağıtıldı. Yenildi, içildi. İkinci olay gemilere yük yüklenmesi ile ilgili çıktı. Yönetimin onayladığı yük taşıma tarifesini az bulan taşıyıcılar yüklemeleri yapmadılar. Yapmaya hazır olan 'grev kırıcılarını' da bir güzel dövdüler. Askerler olaya el koydu, elebaşılar derdest edilip ...ürüldü. Tutuklandığında sırtına yaralı bir arkadaşını yüklenip ...üren eylemcilerden birinin (pek de alışık olunmadığı üzere) geride kalan arkadaşlarına, bir tarihi kahraman edasıyla: ``Tanrının oğlunu kendi elleriyle çarmıha geriyorlar.'' diye seslendiği duyuldu. Bu olayı irili ufaklı başka eylemler izledi. Yönetim -biraz geç de olsa- bir şeyler yapmak kararına vardı. Vali Juan Goytisolo'nun yardımcısı Rey Creer valinin tersine radikal ve girişken bir karaktere sahipti. Ona kalsa 'yasaklayacaktı'. Jose Martinez'in bir şeyler basmasını, ada ahalisinin bunları okumasını yasaklayacaktı. Gerekçe de yüzyıllar boyu aynı kalmış olan gerekçe: Huzursuzluğa neden olmak... karışıklık çıkarmak... vs. Allah’tan Juan Goytisolo bu kolay çözüm tuzağına düşmeyecek bilgelikte bir kişi idi. Basitçe 'Olmaz' dedi. 'Şiddet' yoluyla olmaz. 'Git yasaksız, şiddetsiz bir çözüm bul'. Rey, içinden 'bunak ihtiyar!' diye söylendi. Ancak ortalıkta hep Juan Goytisimo'nun pek tekin olmadığına dair söylentiler dolaşır dururdu. 'Herhalde kraliyet ile olan kan bağından olsa gerek', diye düşündü. Ama çekinmeden de edemedi. 'En iyisi istediğini yapmak!' Bütün bir gece boyunca düşündü, durdu. Hatta her zamanki gibi nişanlısının evine akş.. yemeğine bile gitmedi. Bir adamını yolladı ve yorgunluğunu bahane etti, özürlerini iletti. Aklına türlü çeşit yollar geliyordu, örneğin para ile Jose Martinez'i satın almaya çalışmak, kağıtlarını yakmak (yok, yok bu olmazdı... şiddet kullanmayacaktı), kağıtların hepsini satın almak, benzer bir yayın çıkarmak, kilisede eski papazı yeni papaza eleştirtmek, hatta bunu açık bir forum halinde yapmak, her gün askeri birliğin erlerini tıraş olmaya yollamak -ki böylece Jose Martinez'in hiç boş zamanı kalmasın-. Tüm bu fikirlerini kendisi çürütüyordu. Jose Martinez bir inanç adamıydı satın alınamazdı, bunu biliyordu, kağıtlarını da satacak kadar aptal değildi, yeni papaz ahmağın tekiydi, Jose Martinez onu yerden yere vururdu --yani forum fikri intihardan beterdi-. Bu düşüncelerle sabahı etti. Sabah giyindi ilk iş olarak valinin yanına çıktı. Durumu dürüstçe anlattı. Aklına gelen fikirleri kendi eleştirileri ile birlikte ortaya koydu. Bitirince uzunca bir sessizlik oldu. Vali 'öyle bir şey olmalı ki insanlar kendi istekleri ile vaz geçmeliler, hatta daha iyisi değer vermemeliler artık' dedi. Bu son cümle ile vali yardımcısı Rey Creer'in beyninde bir şimşek çaktı (hep de öyle olur değil mi?). Takip eden günlerde yönetim duyurularının asıldığı yerde düzenli bir bilgi ve dikkat yarışması düzenleneceği duyurusu asıldı. Her hafta yüklüce bir miktar, ödül olarak verilecekti. Bu miktar bir adalının yaklaşık 6 aylık gelirine eşitti ve azımsanacak gibi değildi. İlk soru 1643 yılının Ocak ayında duyuru direğine asıldı: · Geçen yortu töreninde sayın vali kaç kadeh şarap içmişti? Bunu diğerleri izledi: · Geçen hafta (2 Şubat 1643, Perşembe) günü ada açıklarından kaç adet 5 direkli gemi geçti? · Geçen yıl adamıza da gelen gezici eğlence gurubunun en genç kadın artistinin köpeğinin adı ne idi? · 1638 yılında adamızı ziyaret eden ülkemiz amiralinin isimlerinin baştan sayıldığında 6. sı neydi? · Adamızda kaç koyun var (geçen hafta bugün itibarı ile) ? Tabii beklediğiniz şey oldu. Tüm adalı zamanını aval aval oraya buraya bakınmayla, otistikler gibi düğme, merdiven basamağı, varil saymayla, her türlü lüzumsuz bilgiyi ve gözlemi edinmeyle geçirmeye başladı. Sorular tabii ki çok günceldi! Hep de yahu ... tam da ... nasılda unutmuşum, hay allah, falan dedirtiyordu. Meyhanelerde sorular, eski sorular, eski soruları bilenlerin nasıl bildikleri, bilenlerin ballandıra ballandıra anlattıkları, uç uca eklenen anılar, ve bir sürü buna benzer boş konuşma kupa seslerine karışır oldu. Jose Martinez mi? O inatla baskı makinesi, ve incil yorumları ile uğraşmayı sürdürdü. 'Delalet içindeki kavmin öyküsü'nü yazdı. Kimse berber koltuğunda artık ona kulak bile vermediğinden, ve insanlar kibarca, dağıttığı kağıtların üzerine acaba bir şey basmadan verebilir mi? diye rica ettiklerinden (not almak için daha fazla yere ihtiyaç varmış), biraz küstü. Ama savaşçı ruhundan bir şey kaybetmeden o günlerin de geçeceğine ve insanların onun anladığı biçimde 'hak yoluna' ereceklerine inanmaya devam etti. 1661 yılında, gözleri görmez oldu, artık okuyamıyor, yazamıyordu. 1664 yılında da öldü. |
||
|
||
| Bu öykü, durumu çok iyi anlatmış. | ||
|
||
| hitler kim yaw? | ||
|
||
| masallara giren ak sakalli dede... | ||
|
||
| masal ne yaw... | ||
|
||
| senin burada anlattiklarin. | ||
|
||
| gerçek ne o zaman?... bu da senin gerçein eh? | ||
|
||
leonardo cok fazla kahve icip matrix'i izliyorsun galiba 
|
||