|
||
| inasan kendini unutur da neden unutur dışarıdan etkilenirde ondan unutkanlık sadece kendine karşıdır diğerlerini unutmaz neden çünkü diğerleri yaşamının ta kendisidir aslında yaşaamını kaendisi yaşamıyordur dışarıya göre yaşıyordur diğerlerinden etkilenip sinemaya gitmesi diğerine inanıp dans etmesi aslında tüm insanlar böyledir am ilk insan nasıldı onu merak ediyorum onun yaşamı kendi yaşamımıydı am allah yarattığı içn kendi hayatını yaşamıyordu çünkü o zamanda allah vardı | ||
|
||
| İnsan ne için yaşar sorusunu sorduğunda bir şey için yaşadığını da kabul edersin -ki öyledir ya da mümkündür- ama yokluğunun olduğu yerler açık yaratıyorsa ve programı hata veriyorsa o zaman neredesin demek ilk müdahaledir. | ||
|
||
| HAyır,ilk müdahale bir refleks şeklinde gelişmez ki.Refleks burada nerede olduğunu bilmediğinde yaşadığın şoktan kaynaklı acıyla ortaya çıkan tepkilerindir.Yani sen sanırsın ki büyük projelerin içinde çok büyük bir adamsındır , artık hiç bir rüzgarın savuramayacağı dev bir ağaçsındır ancak sonra köklerini kemiren birkaç kurda yenik düşersin.Çok küçük sorular hayatının baştan aşağı sarsılmasına neden olabilir. Ve konumunu belirlemek hayatidir çünkü hareketin ya da hareketsizliğin için kendinden başkasını referans alamazsın.Her hangi bir şeye inanıyorsan da hayata dair ,hiç bir şeye inanmıyorsan da hatta kayıp olmak için bile nerede olduğun bilgisine ihtiyacın vardır.Aksi takdirde arada kalırsın ve bunu umursamamak aşağı yukarı imkansızdır.Ölmek ya da yaşamak insanidir ama arası insan potansiyeli için tam bir metafiziktir. |
||
|
||
| Tam benlik bir soru sormuşsun buz tebrik ederim. :hug: Ben kendimde yokken bir bilsem nerde olduğumu..tutup kulağımdan getirip koycam yerinde bilemiyorum işte. |
||
|
||
Kendini kaybetmenin en güzel yanı kendini hiç ummadığın ya da en azından her zamankinden başka bir yerde bulacağın ihtimalidir. 
|
||
|
||
| Kendimde olmamayıda seviyorum aslında.Kendimde olduğum ama keşke kendimde olmasam dediğim zamanlarda oldu.. Demekki bu kendinde olmamak ii bişey.. ^_^ |
||
|
||
| genellememek lazım o zaman kavga eden insanlar kendinden geçtiklerini söylerler sence kendinden geçmek iyimidir düşün bir kere kendinden geçersen zihnin sıfırlanır dolayısıyla sen senlikten çıkarsın dolayısıylada kendinden geçtiğin zaman aslında sen yapmamişsındır onu seni kendinden geçiren ve seni sadece bir düşünceye bağlı bırakan güç yapmiştır ama yinede nerdeyse hiç kimsenin bunun farkında olmaması bunu senin yaptığın kanısı üzerinde yoğunlaştırır sende öyle sanırsın ki sanmişsın | ||
|
||
| Kendimde olmadigim zaman sendeyim...bir yerdeyim ortasi yok,kenarlari var sadece ve karanliga alismis gozlerim hic garipsemiyor..senden dondugum zaman kendime geliyorum..baska bir yerdeyim ortasi var ama bu seferde kenarlari yok ve aydinlikda acamiyorum gozlerii kamasiyor. | ||
|
||
| Ne iyi...kendinde olmadığında kendini bulabileceğin bir yer var...
|
||
|
||
| yukarlarda çok yukarlarda | ||
|
||
| herhangi başka birim de | ||
|
||
...Adını ezberleyen bellek yabancının içine sızdığı alandan idare edilir. .... Evinin yolunu düşünmeden bulursun çünkü ayakların artık oraya aitliğini mühürlemiştir. Sevdiğine olan sevgini bir süre sonra unutursun sadece onu sevdiğin kodu kalır geriye. Evrenin en güzel manzarasına baksa evin...bir yıl sonra en fazla,karşıdaki o koskaca gölü görmezsin. ... öyle ki görmediğine çoğu zaman sen de dahilsin.. görsen ezberlemen gerekmezdi adını,yolları, isimleri,dostlukları...herşey sen elini attığında anda olurdu.. hayır dönmen ve bellek çöpünden farkında olmaksızın çekmen gerekir kendini... insan kendini hatırlamak zorunda kalandır..ne tuhaf.. buz kardeşimi özlemişim yahu..bi kısmını alıntıladığım yazısını okuyunca.. |
||
|
||
| İçimdeki diğer 'ben'i doğurmaya gitmişimdir . | ||
|
||
İçimdeki diğer 'ben'i doğurmaya gitmişimdir . yanı herhangı baska bırımde gıbı bısey oyle mı? |
||
|
||
| tanıdığım....tanımadığım insanların acısında... |
||