|
||
| "Mim: Kaynaktaki anlamıyla 1-oynamak; 2-oyuncu;bugünkü anlamıyla 3-yalnızca hareketlere dayanan sözsüz oyun. Mimesis: (Yun) :Taklit,benzetme, öykünme. Platon bu terimi sözlük anlamıyla, yani 'öykünme' olarak kullanmış, Aristoteles dram sanatı konusunda bu terimi 'yeniden yaratma' ve ' yansıtma' anlamıyla yorumlamıştır.Tiyatro sanatının temel ilkelerinden biridir. Düşünce ve duyguları müzik veya türlü eşyalar eşliğinde bazen dansla, bazen de gövde ve yüz hareketleriyle yansıtmayı amaçlayan oyun, sözsüz oyun, pantomim: 'Konuşmayarak, bağırmayarak yapılan şeyin ismine pandomim denilir.'- F. R. Atay." Susarak daha çok konuşmak..Bedenin ,yüzün ve eşyanın bütün olanaklarını zorlayarak daha derinde yatan bir özdili ,ortak-evrensel dili açığa çıkarma çabası.. Sahnede repliklerin insanın içinden kopan yoğun anlamlı sözsüzlüğüne boyun eğip çekilmesi. Son yıllarda oldukça ilgi toplayan bir sahnesel başkaldırı:Dil adına dile çünkü kelimelerin örttüğü benini keşfetmek istiyor..Kelimeleri katletmekle ilgisi yok..sadece susmayı da dinlemek istiyor insan. Pandomim sana ne çağrıştırıyor... 
|
||
|
||
| pandomim, konuşmayı içgüdüsel/sezgisel olarak basitlik gören suskun kişilikleri anımsatır bana. | ||
|
||
| kelimeler samimiyetsiz olabiliyor ve dille yalan kolay söyleniyor veya yalan olmasa da basit oluyo. bazen bazı şeylerin duyulmaya gerek kalmadan sadece hissedilerek anlaşılması insana daha büyük haz veriyor. duygu ve düşünceleri dile, kelimelere hapsetmek. duymak evet güzel ama esas güzel hissetmek. sevgiyi, nefreti, gidip gelmeleri, karmaşaların sancısını GÖRMEK! Bu mudur abi, budur abi.... |
||
|
||
| pandomimcilerin yüzlerine yapmak zorunda oldukalrı ağır makyaj düşündürüyor beni. sözle iletişim kurarken çok derinde kaldığını esas söylenenin hatırlatıyor. çünkü sözle bu makyaja benzer bir büyüteci insan kendine asla tutmuyor,sadece sözcükleri yuvarlıyor. bir de pandomimcilerin etrafındaki suskunluk halkası. sanki konuşmak bir zorunluluk da her an buna dayanamayıp konuşacaklarmış ve büyü bozulacakmış gibi bir gerginlik yaratmayan pandomimci acaba suskunluğu en iyi çözen mi diye düşünmeden edemiyorum. ya da pandomim sanki en sustuğumuzda bile evrene nasıl derin bir çağrı gibi durduğumuzu da yansıtıyor..ki güzel ama hüzünlü de bu ya.. |
||
|
||
Alıntı pandomimcilerin yüzlerine yapmak zorunda oldukalrı ağır makyaj düşündürüyor beni. sözle iletişim kurarken çok derinde kaldığını esas söylenenin hatırlatıyor. bu dediğine benzer şeyi ben bir de palyaçolarda hissediyorum. maskenin altındaki esas kişi. güldüğünü zannederiz ama ne hissettiğini kim bilir? "bir ben var ben de benden içeri" ki bir ben biliyorum ne hisseder, ne düşünür yada belki bende farkında değilimdir o'nun. insanlar neden maske takma ihtiyacı hisseder? kıyafet değiştirir gibi maske değiştirir? o maskenin altında ki çok mu feci bişiy ki? |
||
|
||
| tekrar okuyunca yazdığımı Face off geldi aklıma şimdi yüzünü değiştir ne farkeder alttaki aynı... aynı kalmaya devam eder mi? yoksa ucundan bucağından bişiler bulaşır mı? o maskelerle ne kadar özdeşleşebilir insan? sen sen olmaktan, ben ben olmaktan çıkıp ne kadar soyunduğumuz rolün insanı olabilir? 
|
||
|
||
| Bazen şundan endişe ediyorum, maske ve yüz bir süre sonra birbirine kaynıyor ve asıl yüz kayboluyor... maskeye dair sanatlara düşknlkler acaba maskeden arınma ihtiyacı mı yoksa bilakis onu derinleştirme sevgisi mi diye çelişkiye düşüyor insan hatta. |
||
|
||
Alıntı maskeye dair sanatlara düşknlkler acaba maskeden arınma ihtiyacı mı yoksa bilakis onu derinleştirme sevgisi mi diye çelişkiye düşüyor insan hatta. üstüme alındım :wacko: (düşünür)....... (bulur) ben maskelerden arınmış insanlar/insanlık peşindeyim. herkes eteğindeki taşları dökmeli, kimse kimseye aman beni sevsin diye eyvallah etmemeli. açık oynandığı zaman zaten asgari müşterekte buluşulacaktır. sırf daha fazla çevremde insan olsun diye sevilen, aranan olmaya çalışmak doğru değildir. Bu sefer riyakarlık başlıyor, yüze gülüp arkadan laf etmeler  |
||
|
||
| pandomim belki de en iyisi.çünkü insan sözcüklerin arkasına sığınarak çok kolay yalan söyleyebiliyor ama bedeninin arkasına saklanarak bence yalan söylemesi imkansız. ki zaten bunu da beceremez diye düşünüyorum. Pandomim iyiki var denilebilir.çünkü insanlar sözcüklere o kadar değişik anlamlar yukluyorlar ki artık birbirine karşıyor. ve buz seninde dediğin gibi ben yada sen bir söz söylediğimde bunu hangi psikoloji hangi amaç ile söylediğime dikkat edilmiyor. Ama pandomimcinin yaptığı gösteride kafalar birden karşıyor ve acaba bu mu ne yi çöağrıştırıyor diye düşünüyorlar Adeta bir bulmaca gibi... |
||
|
||
| yaa rest ben de maskelere düşkünüm..belki de bu dediğin gibi gerçek yüz görememekten..tabi bir de feci estetik hazırlanmaları.. ama kendilerine yüzleri için maske koleksiyonu yapan insanlar var... ve kendilerini unutup sonunda davranışlarında gizli kapaklı çözmeye çalışan.belşki diyorum pandomimde de böylesi bir arayışta var.kendini unutmaktan kaynaklı. nayha,evet..kendimiz kendimize sır gibiyiz.başkasındaki benimize şaşmak zorunda kalıyoruz. bir de .. pandomimciler insanı sözsüz anlatmaya çalışırken gizli dili geliştirip normal dile bir alternatif de getiriyorlar. |
||
|
||
| insanlıktan kopma keşke her zaman bu tür bir sanatsal estetik aşamada kalsa insanlıktan bi süreliğine uzaklaşsak sessizliğin içine gömülüp dilimizin bizi nasıl yapılandırdığını en açık şekilde bize gösteren sanattır pandomim 
|
||
|
||
| pandomim belki de hayatın gizli seslerini çözmek-çağırmak içindir. mimiklerin o abartısı olmasa...daha sakin uyarlamalar içinde sessizlik görünmez bir sesle eritilse. |
||
|
||
| buz, güzel bir konu. özellikle başlık müthiş.. oğuz aral'ın usta bir pandomimci olduğunu biliyormuydunuz? tüm sahne sanatlarının en yücesi olduğunu düşünüyorum.. klasik müziğin müzik evreninde yeri neyse pandomim in de sahne sanatlarındaki yeri odur.. |
||
|
||
 hayatının esas yanlarını pandomimleştirerek geri döndürüsrün diğer hayatlara. söylediklerin çoğu zaman ,söyleyişinin arkasındaki bir dudak bükmesi ya da göz dalması kadar gerçeği yansıtmaz. |
||
|
||
PARİS - France İnfo radyosu, mim (pandomim) sanatçısı Marcel Marceau’nun ölümünün ailesi tarafından açıklandığını duyurdu.  Sessiz sanatın üstadı Marcel Marceau 1923 yılında Strasbourg’un Alsatian kasabasında doğdu. Marceau, daha sonra babasının kasaplık yaptığı Lille kentine gitti. İkinci Dünya Savaşı sırasında babasının Fransa’yı işgal eden Naziler tarafından esir alınıp öldürülmesi üzerine Marceau, 1944 yılında direniş hareketine katıldı.  Marceau daha sonra Fransız ordusuna katıldı ve savaş sona erene kadar Almanya’daki müttefik ordusunda görev yaptı. 1946 yılında sanat çalışmalarına başlayan Marceau, büyük mim öğreticisi Etienne Decroux’dan ders aldı, “bip” adındaki ünlü karakteriyle tanındı. Onlarca yıl canlandırdığı komik ve trajik karakterlerle dünyanın her yerinde sanatseverlerin beğenisini kazanan Marceau, “Mim, tıpkı müzik gibi ne sınır ne de ülke tanır. Eğer kahkaha ve gözyaşları insanlığın karakteriyse tüm kültürler bizim öğretimizle yoğrulmuştur” demişti. |
||