|
||
| En sevdiğin kişi , tutkun olduğun ,aşık olduğun kişi... ya da ya da en nefret ettiğin hatta tiksindiğin kişi.. bir resim yapacaksın ya da fotoğraf çekeceksin ve bu kişiler olmaksızın bu fotoğrafta,resim de duygularını ve ya o kişiyi anlatacaksın.. Evet..nasıl bir kurgularsın fotğrafı,resmi.? |
||
|
||
| bunun en güzel yolu onun gördüklerini göstermektir. birini anlatmak için en güzel şey onun gördüklerini, düşündüklerini, sergilemektir. en gerçekçi resim budur. |
||
|
||
| onu anlamlı yapan ve her zaman farkedilemeyen küçük ve alakasız tüm şeyleri bir araya toplardım....... .......en basit şeyler olurdu bunlar ama |
||
|
||
| ikisinde de beyaz sisli parlaksı boşlukta tuhaf dallı ağaç..yapraksız, siyah. etrafında ara ara görünen eflatunsu dalgalı su...birinde tek fark biraz ama çok az bulut olurdu gövdeyi de sarmış. şimdi,şu an bu olurdu. |
||
|
||
| o fotoğraf zaten bi film karesinde var.elinde saksısıyla dolaşan küçük bi kız.adamın yanında,sessizce takiptedir.. | ||
|
||
| :evet: LEON | ||
|
||
| :)matilda...ydı | ||
|
||
| onsuz onun fotoğrafı mesela şeydir de...mmm...havaya çarpıp kırılarak yere düşen cam kelebekler...hepsi sarı. | ||
|
||
| o varken onsuz onun fotoğraflarını hep çektim,bazen çok nadide,her an kırılacakmış gibi duran bir vazo,bazen akıp giden bir trenin sesiydi,havada bir çığlık,bazen deniz kenarında park edilmiş arabanın,dışarda yağan yağmurun neden olduğu buharlaşmış öncamının hemen altındaki tablada bir çift postal,bazen sisler içindeki bir ormanın içinde ne eğeri,ne nalı,olabildiğince özgür bir şaha kalkmış beyaz bir at,bazende avucumdaki son su damlasıydı...artık o yokken onsuz onun fotoğraflarıda sarardı,küllenmeye yüz tuttu,şu ana kadar onları hiç dışarı çıkarıp bakmamıştım bile,o karanlık,küçük kutudaydılar diğerleri gibi...ONSUZ ONUN FOTOĞRAFLARI..ismi güzel,anlamı güzel,ama o varken onsuz onun fotoğrafları... | ||
|
||
| sadece kırmızı | ||
|
||
| onsuz o için kendi fotoğrafımı çekerdim.resim yapmam gerekse de yapıcağım herşey o olurdu zaten.benden herşey ona dair.birini sevmek ve nefret etmek gibi yoğun duygular yaşayınca insan hiçbirşeyi dolduramıyor. | ||
|
||
| gozlerım sadec golerın derdım onsuz onun fotorafına | ||
|
||
| Sevilenin fotoğrafı: Pırıl pırıl yakamozlar yanan koca bir deniz, hatta okyanus... Rengi turkuaz ve en derini bile görünüyor, şeffaf yani... Üstünde bir tek gemi veya sandal yok. Uçsuz bucaksız ve muhteşem... Göz kamaştırıcı... ve hiç olmayacak kadar hayal...  Nefret edilenin fotoğrafı: Yapış yapış salyalar akan pis kokulu iğrenç bir nesne, hayvan desen hayvan değil, insana benzer bi tarafı hiç yok. Yaratık... |
||
|
||
| O bir gülümsemeden ve göz afeniliğinden oluşuyor. Tıp! Kapanıp açılan bir göz, aniden açılınca fotoğraf orada: Sizi zorla çalacak olan sadece gerçeği, her rüya kendini sonlandırır, bu yüzden. Bir korkuluk gibi hayat ağacına tünemiş herkesi güldüren tanrı aykırı düşer zevkine... Bir güneş sarhoşluğu sevinç içerisinde kendine çoşkun özgürlüğün dikeni hüzün giysisi giyinmiş bir kuzudur gördükleri... Simgelerle konuşayım; yaydan çıkan bir ok üzerinde okla hareket eden bir kuzunun gülümsediğini düşünün! 
|
||
|
||
| rüzgara dönüp gözlerimin fotoğrafını çekerdim... fon muhtemelen lacivert-gri olurdu
|
||