|
||
| Bil ki, ansızın çıkıp gelecek ruhunun derinliklerinden. Kurtaracak seni bu anlamsız çabalar diyarından. Uzun zamandır bekliyorsun çünkü ve devam etmelisin; sessizliği dinlemeye, boşluğu hissetmeye, anlamsızlığa katlanmaya. Tıka kulaklarını oyalanma çağrılarına. Kandıramasınlar seni; gürültü yapma, güneşini yalanlarla parlatmaya çalışma. Gerçek değil kapının dışında olanlar. Sen yoksun eşiğin diğer tarafında, insanlık adına, toplum adına, egolar okşansın diye savaşmak, yarışmak var sadece. Sen kimsenin kahramanı değilsin, olamazsın; sadece kendinsin ve onu beklemelisin. Kaldırım taşlarında, makinalar arasında, başkalarının gölgelerinde, para destelerinin altında, birincilik kürsülerinde, alkışlarda bulamazsın kendini. Hisset! İçinde ruhunu kamaştıran bir aydınlık doğuyor. Belki keskin, belki sıcak, belki sert; karaciğerine saplanıyor, mideni yakıyor, başını ağrıtıyor ama ışık saçıyor ruhuna. Acılardan haz almayı öğretiyor sana, kaçmayı değil. İnançlarını, hayallerini, düşüncelerini eritiyor içinde, yavaş yavaş yayılırken. Belki o geldiğinde sen burada olmayacaksın, belki içinde yayılan şey ölümündür. Ama olsun varsın, senin ölümün olacak gelen. Başkalarının hayatını yaşayacağına kendi ölümünü yaşamalısın. Sen seçmedin burayı, bu, bireysel girişime ve gelişime açık hapishaneye razı olmadın hiçbir zaman. Ama hayır, çıkma hücrenden, karışma kalabalığa. Hiçbir şey bunun ilerleme olduğuna inandıramasın seni; duvarların yumruklanarak yıkılamayacağını öğrendin artık, bunun çaresizlik olduğunu düşünüp volta atacak da değilsin avluda. Biliyorsun artık; beklemelisin. Seni oluşturan, o küf kokulu, gri duvarların üstüne yıkılışına katlanmalısın. Çünkü içindeki aydınlıkla, gerçek kendinin doğuşuyla yıkıyorsun başkalarının oluşturduğu sınırları. Acıtıyor, daha da acıtacak sahte senin yok oluşu. O eskimiş duvarlar yaralar açacak bedeninde. Ama akan her damla kanla birlikte özün büyüyecek içinde. İşte! Hücrenin son tuğlası da düşüyor üstüne. Bu daha başlangıç, bütün hapishaneyi yıkmalısın içinden. Bil ki, ansızın çıkıp gelecek ruhunun derinliklerinden. Kurtaracak seni bu anlamsız çabalar diyarından; belki son tuğlayla fışkıracak gökyüzüne doğru, belki kanının son damlasıyla düşecek yere. Ama kurtaracak seni buradan. Beklemelisin. Umut Yaşar Karaoğlu |
||
|
||
Alıntı gerçek kendinin doğuşuyla yıkıyorsun başkalarının oluşturduğu sınırları. Acıtıyor, daha da acıtacak sahte senin yok oluşu. O eskimiş duvarlar yaralar açacak bedeninde. Ama akan her damla kanla birlikte özün büyüyecek içinde. Güçleneceksin. Akan kanının kızıllığı saçlarına bulaşacak ve mühür gibi taşıyacaksın bunu. Saçından tırnağına kızılsın. Sadece kendinin kahramanı olacaksın. |
||