|
||
| Herşey. Nedenim varsa mutlaka çok sıkı bir nedendir. Adrenalin mi artıyordu öfkelenince? Hormonal bir bozukluk mevzu bahis olabilir yani  |
||
|
||
varoluşumu kedime ispatlama çabam olmadı daha önce ama düşündümde galiba duyumsadıklarımla algılıyorum...heyecanlarım,korkularım,gülümsemem,umut etmem,inançlarım hatta hayallerim  ha bir de yok ettiklerim...
|
||
|
||
| nefes alışlaRımla.. | ||
|
||
| etki yaptıgımda tepki görüyorum o halde varım | ||
|
||
| nefes alıyorum o zaman varım | ||
|
||
| varlığından haberdarsam bende varım | ||
|
||
| varlık gerek ruh olsun gerek madde gerek madde ruhu yaratsın yada gerek ruh maddeyi her ne şekilde olursa olsun bir varlık olmasaydı ve yokluktan bahsedilebilseydi varlık olmayabilirdi bu şartlar gerçekleşmediğine göre varlık vardır ancak varlığın var olduğu gerçeği bizimde veya benimde olduğum anlamına gelemez var olduğumun kanıtı şuan için hiçbir şey ise var olduğumu söyleyemem | ||
|
||
| ya sana şuan hissetiklerini hissettiren benim iradem ise ? | ||
|
||
| ben diğerlerinden algılarından biriyim beni görmeseydin bu mesaja cevap yazmasaydın birşey hissedecekmiydin hissettiklerindeki en ufak değişiklik bile dışarıdan aldığın duyumlara bağlı ki bu değişikliğin nasıl olması gerektiği duyumlarınla geldi o duyumları kendi iradenlemi kabul ettin | ||
|
||
| duyumları alırken sarhoş olduğunu idda edebildiğine göre ayık halini ve neticelerinide biliyorsundur biliyormusun | ||
|
||
varlığımın gerçekte neşekilde ve nasıl olduğunu algılayabilmiş değilim. o zaman varsam nola, varmasam nola 
|
||
|
||
| neden değiliz ki cevap veremediğimiz için varmıyız ? | ||
|
||
| doğumum, geçmişim, anım ve süresini beli olmayan bir geleceyim var.. bu süreçlerde düşündüm,duyumsadım,baş kaldırdım ve bunları yapmaya devam edicem.. (kontrol edemesemde bana ayrılmış bir zaman var)
|
||
|
||
| KaяaMsAяıM o HaLd€ WaяıM!! | ||
|
||
| BULUTUN ÖZLEMİ Yazan: Korhan Koral- www.korhankoral.com Mahzun bir bulut yaşardı gökyüzünde. Yüzünde yumuşak bir hüzün, süzülürdü. Mahsunluğunu bilmezdi, neden üzgündü? Bir özlemi vardı bitmezdi, neyi özlerdi? Rüzgar okşardı iliklerini. İçinden geçerek taşırdı onu uzak ülkelere. Ama hiçbir yer, hiçbir şey özlemini dindirmezdi. O hep üzgün, salınırdı nazlı nazlı. Rüzgar onu halden hale koyardı. Kah bir adam yüzü olurdu, kah bir atlı, kah bir kadın. Ama girdiği hiçbir şekil, tattığı hiçbir hal o olmazdı. Kendini bulamazdı bulut, hep başkayı yaşardı. Kendi gibi olanlara karıştı sonra. Bulutlardan bulutlar doğdu. Kendi hamuruna kattı kendinden olanları. Dertleşti onlarla. Paylaştı yitik hasreti. Hiçbiri bilmezdi, bir bulut neyi özlerdi? Geçmişleri de bedenleri gibi, silinmiş, sisteydi. Nerden gelirdi bir bulut, nereye giderdi? Ve kendini dinlemeyi denedi bulut. Yaşamını yaşadı yeniden. İşte, daha küçük bir çocuk… Neşeyle uçuşuyor güneşin ışıkları arasında. Gökyüzü, evi, o gizli bahçe. Ama şimdi anlıyor ki o zamanlar bile, sinsi bir sızı varmış içinde. O büyüdükçe büyüdü sızı. Azaldı neşe. Bir bulutun büyümesi, başka bulutları katmasıdır bedenine. Başka hüzünleri, başka başka acıları tatmasıdır. Bir bulutun büyümesi, bir sızının çoğalmasıdır. Ve çoğaldıkça çoğaldı içinde acı. Büyüdükçe daraldı bulut. Öyle daraldı öyle daraldı ki, dayanılmaz bir sıkıntıyla akmaya başladı damla damla. Ağlıyordu bulut ilk kez. Ağlıyor ve rahatlıyordu. Ağladıkça azalıyordu. Gövdesinden kopuyordu gözyaşı. Gözyaşı oluyordu bulut. Değişiyordu. Ve anlıyordu. Çözüyordu özlemini, çözülürken tel tel. Yağmur olmuş, yağıyordu. Özlemine, denizliğine varıyordu. |
||