|
||
| TEKNOLOJİ VE SINIF SAVAŞI Geçen altmış yıldan fazla bir süre içinde teknolojideki gelişmeler – nükleer endüstri, sibernetik ve ilgili bilgi teknikleri, biyoteknoloji ve genetik mühendisliği- sosyal alanda önemli değişimler yarattı. Sömürü ve tahakküm metotları değişti, ve bu nedenden dolayı sınıf ve sınıf savaşının doğası hakkındaki eski düşünceler şimdiki durumu anlamak için yeterli değildir. Marksistlerin ve sendikalistlerin işçicilikleri artık devrimci bir pratiği geliştirmede kullanışlı hiçbir şey sunamaz. Fakat sadece sınıf kavramını reddetmek de bu duruma bir karşılık vermek için yeterli değildir, çünkü böyle yaparak bugünkü gerçekliği ve ona nasıl saldıracağımızı anlamak için gerekli bir aracı kaybetmiş oluruz. Sömürü sadece sürmüyor, yeni teknolojinin dümen suyunda keskin bir biçimde yoğunlaştı. Sibernetik sosyal alanda üretimi küçük birimlere yayarak üretimin desantralizasyonuna izin verdi. Otomasyon belirli imalat işlemleri için gerekli üretim işçilerinin sayısını büyük oranda azalttı. Sibernetik ilaveten, gerçekte hiçbir şey üretmeden para kazanmak için metotlar yaratır, böylece sermayenin emeksiz kendisini geliştirmesini sağlar. Bundan başka, yeni teknoloji çoğu insan için kullanışlı olmayan, belli amaç için üretilmiş bilgileri, ilimleri destekler. Bu bilgi günümüz çağında yönetici sınıfın gerçek zenginliği haline gelir. Eski endüstriyel sistemin altında, birey; sınıf dayanışmasına, üretim araçları üzerinde mal sahibi ve işçi arasındaki dayanışma gibi bakabilirdi. Bu akıllıca değil. Yeni teknolojinin gelişimiyle, sömürülenler kendilerini gittikçe artan istikrarsız pozisyonlara zorlanmış buluyorlar. Eski ömür-boyu usta fabrika pozisyonları günlük emek, bakım sektörü işleri, geçici iş, işsizlik, kara borsa, kanuna aykırılık, evsizlik ve hapis ile yer değiştiriliyor. Bu tehlikeli hal, yeni teknoloji tarafından sömürücüler ve sömürülenler arasında yaratılan duvarın sabit olarak kalacağını garanti eder. Fakat teknolojinin doğası kendisini sömürülenlerin etki alanı ötesine yerleştirir. Erken endüstriyel gelişme asıl odağı gibi, yüksek kar için düşük ücrette standardize edilmiş malların kitlesel üretimi için teknik icatlara sahiptir. Bu yeni teknolojik gelişmeler, gittikçe artarak bir yandan bir yana ve yaygın sosyal kontrol için ve üretimden kazancı serbest bırakmak için araçların gelişimi gibi malların üretimi olarak kastettirilmemiştir. Nükleer enerji sadece belli amaç için geliştirilmiş bilgileri gerektirmez, ayrıca gelişimini hükümetin kontrolü altında yerleştiren yüksek seviyede güvenlik gerektirir ve askeriyedeki kullanışlılığına uygun olarak askeri yapılara yol gösterir. Sibernetik teknolojinin işlem, kaydetme, toplama ve hemen hemen bir anda bilgi gönderme yeteneği, gerçek bilginin azaltılmasına ihtiyaç duyduğu kadar, hükümete; hedeflerini belgelemesinde ve izlemesinde hizmet eder; bilginin parçalarına hükmeder, böylece sömürülenin anlayışı için gerçek yeteneğini azaltır. Biyoteknoloji, devlete ve sermayeye yaşamın kendi önemli süreçleri üzerinde kontrol verir – ne tür bitkilerin, hayvanların ve -zaman içinde- hatta insanların varolabileceğine karar vermesine müsaade eder. Çünkü bu teknolojiler belli amaç için geliştirilmiş bilgileri gerektirir ve insanlığın kalanı üzerinde hatta gündelik yaşamlarımızda efendilerin kontrolünün artması maksadı için geliştirilmiştir. Sömürülen sınıf onlar gibi en iyi anlaşılabilen bu belli bir amaç için geliştirilmiş bilgiden yoksun tutulmuş, böylece, gücün işleyişindeki gerçek ortaklıktan mahrum bırakılmıştı. Efendi sınıf, böylece, belli bir amaç için geliştirilmiş teknolojik bilginin gerçek kullanımı ve gücün işleyişindeki ortaklığı kapsayan bilgiyi kazandı. Elbetteki bunlar gidişattaki süreçlerdir ve artan sayıda insan kendi sahip olabilecekleri varoluşlarının koşulları üzerinde kontrol sahibi olarak işçileştirilerek dahil olanlar ve olmayanlar arasındaki sınır çizgileri, bazı durumlarda bulunması zordur. Bu yeni teknolojiler efendilere dünyanın maddi zenginliği üzerinde ve yoksun bırakılmışlar üzerinde kontrolü vermek üzere tasarlanmış olmakla beraber, herhangi insan mevcudiyetleri ötesinde kendileridir. Büyüklükleri ve uzmanlıkları atomüstü ve atomaltı parçacıklar, ışık dalgaları, genler ve kromozomlar, vs. gibi materyaller ile, aslında hiçbir insanın nasıl çalıştığını anlayamamasını garanti etmek için birleştirilmesi gerekir. Bu teknolojik çehreye çoğumuzun ızdırap çektiği zaten varolan ekonomik tehlikeleri ekler. Bununla beraber herhangi birinin kontrolü ötesinde teknolojik felaketlerin bu davranışı ayrıca sömürülmüşlerin kontrolünde güce hizmet eder-daha fazla Çernobil korkusu, genetik olarak inşa edilmiş yaratıkları veya laboratuardan kaçmaları vs.- hastalıkları yaptı ve kendi limitlerinin çok çok üzerinde olduğunu ispat eden uzmanların kurallarını kabul etmeye insanları sürükledi. Bundan başka, devlet -askeri amaçlardan dolayı bu teknolojik gelişmelerin her birinden mesul- kendisini bu teknolojinin kötüye kullanımına başı boş şirketlere karşı bir engel olarak sunmada yetkilidir. Böylece bu canavar, kalabalık eden ama kullanılmayan, kontrol dışı mabud1 nüfusun geri kalanını üzerinde kontrol için sömürenlere hizmet eder. Ve zenginliklerini ve güçlerini elbette kendilerinin koruması için beklenmedik planları ile sağladıklarında muhtemel felaketler hakkında endişe etmeleri için ne gerekir? Bunun için, yeni teknoloji ve tehlikeli hal ve yoksun bırakmanın yeni durumları sömürülenlere eski üretim araçlarının kamulaştırılması rüyasının altını kazmayı zorla kabul ettirir. Bu teknoloji kontrolü ve kontrol dışı teknoloji gerçekten hiçbir insanın amacına hizmet edememekte ve bireylerin özgür dünyasının gelişiminde arzuladıkları yaşamları yaratma konusunda bir yere sahip değildir. Böylece sendikalistlerin ve Marksistlerin aldanmış ütopyaları şimdi bize kullanım sağlamaz. Fakat daha önce? Yeni teknolojik gelişmeler bilhassa kontrol çevresinde merkezlenir, fakat bütün endüstriyel gelişmeler sömürülmüşlerin kontrolünün gereksinimini göz önünde tutmuştur. Fabrika üreticileri çalışmalarını daha iyi denetlemek için tek bir çatı altına getirmek üzere yaratılmıştır; üretim çizgisi bu düzenlemeyi mekanize etmiştir; fabrikanın çalışmasındaki her yeni teknolojik ilerleme zaman kazandırır ve işçinin hareketlerini kontrol altında ilerletir. Böylece, işçilerin üretim araçlarının kontrolünü alarak kendilerini özgürleştirebilecekleri fikri her zaman kuruntudur. Birincil hedefleri olarak teknolojik yöntemlerin malların imal edilmesine sahip olduğunda anlaşılır kuruntuydu. Şimdiki birincil hedefleri açıkça sosyal kontrol, gerçek dayanışmamızın doğası açık olabilir: bütün kontrol sisteminin yıkımı -devlet, sermaye, teknolojik sistemi- işçileştirilmiş halimizin sonu ve özgür bireyler olarak kendimizin nasıl yaşayacağına karar vermeye muktedir olma adına kendimizin yaratılması. Bu teknolojiye karşı en iyi silahımız, endüstriyel çağın başından beri sömürülenlerin kullandığı silahtır: sabotaj! 1 eskiden insanların kendilerini altına atarak ezdirdikleri, genelde insanların kendilerini körü körüne feda ettikleri şey.. |
||
|
||
| Teknoloji gelişiyor, insan gücüne ihtiyaç azaılıyor,işsiz artıyor... İşsizliği nasıl kaldırabiliriz? Bence teknolojiyi daha fazla geliştirmek lazım... Öyle bir geliştirelim ki ileride olacak olan dünya savaşı tarihini biraz daha geriye çekelim.. Teknoloji daha çok gelişiyor, Yüzyıl savaşları başlıyor, İnsan ölüyor, İşsizlik azalıyor... |
||