|
||
| günlerin tek tek sayılmış..her birine tek tek numara verilmiş.biri bile aradan kaçıp seni bu KAOStan dışarı çekemez. Your days are numbered.. Süren belli -günlerin sayılı-..gene de sen gömüldüğün bu çıkmazda ek bir gün için köpekçe dileneceksin.     
|
||
|
||
| Film sıradan.Konu eski.Zombiler ve kentte kendi için savaşan bir adam. Amaa film gerçeğin birebir kendisi.İnsanın hayatı bu ,kenti bürüyen av kanı kızılına karşı bunalan,aklının sınırlarında son gaz zorlanarak sonunda boşluğa anlamsızca bakan insanın bir tür... karikatürü.. simgeler doğru çözüldüğünde ise..tam bir filozofi karmaşasında aklın kemiğinden uğraması..böyle işte.. görselliği yüksek..yalnızlık kendi başına korkunun doruğuna dönüşüyor ve soruların tıkanma noktaları.müzikler ana temayı,sıkışma-çaresizlik-ölümcül mücadele-tıkanmanın dehşetli hırpalayışında çığlık çığlığa karışan insan gibi motiflerini vurguluyor. bence yola dair bir film..korku filmi felan değil yani.   |
||
|
||
| Yapım Yılı 2002 Yönetmen(Trainspotting yönetmeni) Danny Boyle Senaryo Alex Garland(kumsal'ı yazan insan) Oyuncular Cillian Murphy, Naomie Harris, Brendan Gleeson, Megan Burns        
|
||
|
||
| Cillian Murphy On The Edge - 2001  Girl With a Pearl Earring - 2003  Intermission - 2004  Batman Begins - 2005  diğerleri   |
||
|
||
 birbiri ardı olduğu için filmler buradan devam edelim dedim... ve bu sene bir yenisi, bir devam filmi olarak 28 weeks later gösterime girdi. öncesinden sanırım pek de bağımsız değil... zombiler önde giderken, şehrin içinde kalan bir grup kimsenin direnişi söz konusu oluyor. filmde düşünülürse birçok yere gönderme var ve zombi içerikli filmlerin absürdlüğünü geride bırakıyor. bazen yaslandığınız yere daha kuvvetle dayanıyorsunuz. korku filmi değil, asla... gerilim bir nebze. ardını pek de kestiremiyorsunuz. bilindik, "ben biliyordum" diyeceğiniz sahneler de yok değil tabii... yirmisekiz hafta sonra'nın içeriğinde bir iki öge ilgimi çekmişti, amerikan, ırak ilişkilerine dokundururken, biraz da duygusal bakmak gerekirse, "öpmek" kavramı ve aile kavramının kutsallığı ön planda idi ve "budur" dedirtiyordu... filmin sonunda, "bir daha kimse öpmesin beni, ısırmasın!" diyebilirsiniz ya da dokundurduğu tellere binaen gidip en yakınınızdakini öpebilirsiniz. duygu arayan insan her türlü buluyor yani  müzik ve görüntü gerçekten iyi idi. görüntüsel olarak hatta bir çok taş çıkaran poz shutlanabilir bile. demem o ki; zombili filmlerin içerisinde estetik ve bir öncesine göre daha iyi bir iş çıkarmışlardı... velhasıl-ı; samimi bir filmdi de...         
|
||
|
||
| 28 weeks i izledim iyi bir filmdi bence özellikle müziği çok şey katıyor filme | ||
|
||
| İki filmi de izledim.. 28 hafta sonra zaman zaman amatörce bir izlenim yarattı bende ama bu korku filmlerine yaraşan bir amatörlüktü aslında, gerilim sahnelerinde kamera açıları ve mekanın, ışığın oyuncuların doğallığı gerilimi hissetmenize önayaklık ediyordu. A.B.D'nin işin içine karışması ise beni hoşnut etmişti başlangıçta çünkü siyasal bir dokundurma olacağını düşünmüştüm, lakin film sıradan zombi filmleri gibi bitti ve bu yaklaşımın gözümde hiçbir değeri kalmadı. Öte yandan abd'nin ülkeye girmesiyle yeniden başlayan hikaye de maceraların başlaması sıradan korku filmlerinin düzeyinde kaldı bence. Özel efekler konusunda ise film zaman zaman çok başarısızdı. 28 gün sonra sanatsal açıdan çok daha başarılı bir filmdi, buz'un dediği gibi sıradan bir zombi filmi benzetmesini asla yapamayacağım türden.. Bir kere filmin başlangıcında kullanılan insanın yalnızlığı imgelemesi --> karakterin yalnızlığında karşılaştığı korkularından kaçışı gibi bir çok benzetmeye gebe idi. Tabi filmi izleyeli çok oldu bu yüzden çok yorumda bulunamayacağım ama kabul etmek gerekirse 28 hafta sonra, gerilim açısından bu filme göre daha başarılıydı.. Bana "28 ay sonra" gibi bir devam filmi yapılacakmış gibi geliyor ya fazla bokunu çıkarmasalar iyi ederler Ama devam filmi çekilirse ilk izleyicilerinden biri de ben olurum.. |
||