|
||
Çoğumuzun yaşamında belirli dönüm noktaları var. İlk aşk, ilk terkediliş, kadın ya da erkek olmanın ilk fark edilişi gibi... Bilgilenme gereğini duyduğunuz, eksikliklerinizin ve kendi bilincinizin ayırdına vardığınız, sizin dışınızda da bir şeylerin yaşandığını görmeye başladığınız bir dönüm noktanız oldu mu? Eğer varsa uyanışınıza neden olan olay, yapıt ya da kişi...? |
||
|
||
| Bencede doğru "kabul ediş" uyanış.Kabullenemiyerek yaşamak, yaşama ve kişinin yapacaklarına bir ket.Bir işi tamamlamadan diğerine geçmek gibi.Ya da tam yapacağına konsantre olamama.Yoğunlaşmayı bölme. | ||
|
||
| Annemin de bir hayatı olduğunu farkettiğimde. O da bir "kişi"ymiş meğer. (Birey dememekte kararlıyım). Şaşkınlık, büyüme. Hadi bunu, "tam zamanıydı o sıralar, ergenlik falan." diye atlatıyorum. Ama yıllar sonra, ikinci kez farkettim. Haliyle daha sarsıcı ve soğuk su gibi uyandırıcı oldu. Dan! Yalnızız! Bitti! | ||
|
||
Eğer varsa uyanışınıza neden olan olay, yapıt ya da kişi...? asya, uyanış mı desem, kendimi farketmek mi, yoksa uyandırılmak mı bilemiyorum? Günlerden bir gün, kendimden, çevremden ve toplumdan tüm ümidimi kesmiş iken, beklemediğim bir zamanda biriyle karşılaştım. Bu kişiyle, on yıllardan beri içimde olan fakat hiç kimsenin anlayabileceğini düşünmediğim ve gün yüzü göstermediğim yaşama dair bir çok duyguyu, kavramı sanki içimden çıkmış/içinden çıkmışım gibi paylaşmaya başladık. Ve o güne kadar yaşadığım boşluğa mı üzülsem, yoksa o andan itibaren keşfettiklerime mi sevinsem bilemedim. Hayatımın en önemli kilometre taşı olan bu olayı ve benim için çok çok önemli bı insanı burada paylaşmak istedim... |
||
|
||
Annemin de bir hayatı olduğunu farkettiğimde. O da bir "kişi"ymiş meğer. (Birey dememekte kararlıyım). Şaşkınlık, büyüme. Hadi bunu, "tam zamanıydı o sıralar, ergenlik falan." diye atlatıyorum. Ama yıllar sonra, ikinci kez farkettim. Haliyle daha sarsıcı ve soğuk su gibi uyandırıcı oldu. Dan! Yalnızız! Bitti! "Anne"nin ve anneliğin çok kişinin uaynışında, kendini keşfetmesinde katkısının olduğuna inanıyorum. Onu yitirmenin de kaçınılmaz son olan ölümün soğukluğunu ve yoksunluğunu, ayrıca "anne"nin yaşamımızda ne büyük bir yer kapladığını görmemizi sağladığını da düşünüyorum. Sevgili Fikir, o şanslı kişi her kimse, yaşamında farklı bir pencere açmış ve bence sana katkısı yüzüne bir ayna tutmak olmuş. Böylece sen, potansiyelini, sende olanı keşfetmişsin. Ve evet, Gobilibozo'nun da dediği gibi "ne mutlu sana!" Aynı zamanda ne mutlu ona ki bir yaşamda etkin rol oynamış. |
||
|
||
| evet olmazmı herkesin vardır olmaz diyen yalan söyler bence : mesela ben daha orta okul yıllarında bir türkce ders hocamızın doğan cuceloğlu nu tavsiye etmesi üzerine piskoloji para piskoloji vaz geçelmezlerimin arasında ilk sırayı alması ile oldu  :D:burada hocama teşekkürmü etsem yoksa kafayı yemek üzere olduğum için küfürme etsem bilmiyorum |
||
|
||
| Okumak amaciyla yurt disina cikmistim,sonra ters yönden esen bir rüzgar her seyi alt üst etti.Cevreme cemberler yaptim ama bunlari benim yaptigimin farkina bir türlü varamadim,yillarim mutsuz ve umutsuz bir sekilde geldi gecti.Istanbul,da en sevdigim yer sahaflardir.Kadiköy,deki sahaflarda saatlerce dolasirim.Bir gün bir dergi gördüm,yiginla koymuslar kapinin önüne,hemen hepsini aldim.Kadinca dergisiydi yazi isleri müdürü de Duygu Asena.Cemberi kiramayanlar diye bir yazi vardi beni cok etkiledi,yavas yavas kendi yarattigim cemberin disina cikmaya basladim. Yillar sonra üniversite sinavlarina girdim,cok iyi bir bölüm kazandim.Sonra yurt disinda da okumaya devam ettim.Kendi degerimi anladim,yasamin degerini anladim,onun sayesinde cok sey ögrendim ve ögretiyorum. Yasam tarzi olarak belki farkli yerlerdeyiz ama kadinin calismasi,degerini anlamasi,insanin isterse yapamayacagi hicbir sey yok düsüncesi etrafinda bulusuyoruz. |
||
|
||
| Ya her seferinde uyana uyana bi hal oldum, Ya da hala uyuyorum... |
||
|
||
| Yoo yoo, uyuyor olduğunu hiç sanmıyorum eksi... Çok uyanıksıııınn, çooook. |
||
|
||
| Hakikatten son zamanlarda sıfırforum sakinlerine sunulan en anlamlı başlıklardan birinin de bu olduğunu düşünüyorum…Satırlar samimiyet kokuyor…Gelin bu Uyanış olayına farklı bir pencereden bakalım desem,ne dersiniz bilemiyorum ama şahsım adına şöyle izah etmeye çalışayım… Öznelliğin,göreceliğin hakim olduğu günümüz dünyasında bir çok kavram gibi bunun da öznel bir yargı haline geldiği su götürmez bir gerçektir…Bu iyi bir şey olmamalı sanırım…Bu, insana biz değil,ben dedirten,yar kenarına sürükleyen sahte ve sakat bir anlayış, diye düşünüyorum…Birleştirmekten çok bölmeye,toplamaktan çok dağıtmaya, kurban ve hizmetkar bir anlayıştır,biz yerine ben anlayışı…Halbuki UYANIŞ dediğimiz olayın,evrensel bir tanımı olsaydı,o zaman anlamlı olurdu…Birleştirici olurdu…Bölmezdi…peki yok mu tanımı?elbette var...neyse...Kimisine göre,kendi şahsında bir devrim niteliğinde olan bir olay(uyanış),diğerine göre,karanlık bir odadan diğer bir karanlık odaya göç hali olabiliyor…Kimileri de karaydın,kapkara oldun diyebiliyor,aslında dinlenildiği zaman kendi değerleri çerçevesinde eleştirende,eleştirilende haklı, acaba gerçek hak,yanlış olma ihtimali olmayan hak hangisi?İşte meselenin başı ve sonu burası,önce bu tanımlanmalı ve sadece iki şık olmalı ya Doğru ya da Yanlış…Durum böyle bir hal almışken,Uyanışın, tanımsız olmaması gerekiyorken,tanımsız ve öznelleştiğini söyleyebilirim…neyse...Kendi değerlerim dairesinde kısaca değineyim uyanışıma:)… Ben de her insanın bir dönüm noktası olduğuna inanırım…Sıfırda bulunan eski,kartlaşmış üyelerden biri de ben olduğumdan, hayatımda yaşadığım dönüm noktasına sıfır da şahit olmuştur…peki nasıl oldu,kim vesile oldu, diye soracak olursanız... ÇAY derim:) Çayı çok sevmemin bir gün uyanışıma vesile olabileceği hiç aklıma gelmezdi:):)hehheehe….esen kalın… |
||
|
||
| Aldatılmıştım, işte o zaman aymıştım insan ilişkileri konusunda.. Şimdilerde ise hiçbir şeye şaşırmıyorum, önümdeki dönüm noktalarını nazikçe geri çevirerek, edilgenliğe doğru yol alıyorum. peeh 
|
||