|
||
Annemin saksıda büyüttüğü çiçekleri vardı. En çokta çiçekleri ile sanki karşısında sevimli canlı bir insan varda onunla konuşuyormuş, onu seviyormuş gibi yaptığında deli olurdum. Annemin çiçeklerinden halen nefret ediyorum. Ama artık köklerine asit damlatmıyorum kurusunlar diye azar azar.  Birde evin en küçüğü olmak var. Ailedeki herkes ya abin, yada ablandır. Ve onlar ne diyorsa hep o olur. Evet ablalarımın olmasını halende en büyük şansım olarak kabul ederim, ama hani herşey sevgi demek değildir, küçükte olsam büyük saygı beklentilerim vardı biraz. Küçüksün işte, sevimli şeysin, kucaktan kucağa gezersin sadece. Ama annem sadece içinden severmiş. Aradığım sevgi ve saygıyı başka yerlerde aradım. Kolaycada buldum o çocuk aklımla, birazda bedenen çabuk olgunlaşmam, katı prensiplerimin olması işimi yada işlerini kolaylaştırmıştı birilerinin. Ailemle dünyamı ayırmıştım artık. İstediğim şekilde sevgi ve istediğim şekilde saygı görüyordum artık. Sonra o ilk görüş gününde ilk ziyaretçim annem oldu. Yüzüme baktı, aramızda kalın camlar vardı. Ben parmaklıkların arkasındaydım. Dudakları biribirine girdi, konuşamadı. Sadece ağlayabildi. Ve ben ilk defa o zaman görebilmiştim annemin beni ne kadar çok sevdiğini. Evet anne benim deli oğlun. Ama seni bu kötü halden kurtarmaya gücüm yetmiyor,hatta sorumlusu benim. İnsanın aciz olduğunu, eyvallah demekten başka çaresini olmadığını ilk fark ettiği an çok acı. Hele acı ceken annesi ise ve birşey yapamıyorsa. Annemi çok fazla görme şansım olmuyor artık. Ama evde isem, kendisine bağlama çalmamı istiyor telefonda. Beni dinliyor ya öyle uzun uzun, bu beni çok mutlu ediyor. Bazan kendi kendime çalıyorum sanıyorsunuz ya, annem yanımda beni dinliyor. Düşü dahi güzel oluyor. Belkide hayatımı şekillendiren en büyük etkendi annemle aramdaki duygusal ilişki. Sizce sizin hayatınızı şekillendiren en büyük etken ne oldu?
|
||