|
||
| Kalabalık caddelerin yorgunluğunda, akışkanlık kazanıp, her adımda yok olmalıyım yürürken... Görmediklerim, benide görmemeli... Gittikçe hafiflemeli varlığım, görünmez olmalıyım günün son saatlerine varana dek... Farkedilmeye izin verecek tek bir kanıt kalmamalı üzerimde, yinede farkedenlere sorsalar beni: "Öylesine" demeli işte; "Öylesine biriydi az önce buradan geçen!..." :maske: |
||
|
||
| Ne kadar yorgun bellekler taşır insan..Bir sürü ad tıkıştırılır,bir sürü adres,bir sürü tarih ve kutlama vesilesi..bütün adlar kimliksizdir,gereği üzerine ezberlenmiş ve ruhsuzluklarıyla belleklere hapsedilmiştir. insan onuru gereği zihnine bu isimlerden ve bu isimlere zihninden kaçma şansı tanımalı.. boşaltmalı zihnini anısız,anlamsız,mesleki donanımsal isimlerin yükünden.. ve gene bir insanın en doğal hakkı bile isteye ve ya doğasına takılarak mecburen dahil olduğu belleklerden kendini çalan görüntüleri,kendinden arta kalan kırıntıları,kendine sevgiyle bağlı çöplerini toparlayıp alabilmek,kusursuz çekip gitmeleri gerçekleştirebilmektir. işte bu yüzden unut beni..söylediğim an adımı, gördüğün an gülümsememi, ağladığım an bütün benliğimi tek celsede unut.. hiç görülmemiş ,hiç duyulmamış gibi..sanki saydammışım gibi gidebilmem için önce kendimi ,sonra seni unuttum bile bak ben. |
||
|
||
| :peace: |
||
|
||
| Ne kadar unutursan beni; o kadar yardım edersin bana. O kadar özgürleşir, özgürleştikçe kendime kalır, kendime kaldıkça büyürüm. Beni zihninin kıvrımlarından ne kadar sıyırırsan, o kadar kurtulurum senin düşüncenin tutsaklığından... Hep olduğu gibi en güzel sözcüklerdir hala: "Unut Gitsin!"... |
||
|
||
| gündüzleri arada başka bi boyuta geçerim dokunulmaz olurum her anlamda değil sözlerle silahla bile ayıramazsın ordan beni ama yine de senden bi farkım olduğunu zannetmem sen öyle zannetsen bile ancak gece senin gözünde öylesine biri olabilirim sen de gereksiz algılarından sıyrılmış olursun sıradan insanlar sıradan insanları farketmez ki zaten nası farkediceksin beni geceleyin? |
||
|
||
| Ben herkes hersi tanir bir köyde dogrudugum icin ister istemez herkesi dikkat ediyorum. Cok kisa bir sürede bana karsi yürüyen insalari görebiliyorum. Beynime hep garip seyler takiliyor. -Simdi yanimdan gecen kisiyi hayatim da ilk defa görüyorum. -Bunlarin hepsi bir gün ölecek. -Bende ölecem. -Ne düsünüyor? -Nasil bir hayatlari var? -Eger simdi yanimdan geceni tanima sansim olsaydi, en iyi arkadasim olur muyudu? -Bu kiz ne kadar sevimli, ici de öyle mi? -Simdi geceni birdaha görecek miyim? Bagzen de matrix gibi, insalari yukarindan görüyorum. Herkes perisan bir halde bir yerlere ulasmya calisiyor. Kimse kimseyi fark etmiyo benim onlara nasil baktigimi da. Sanki onlar baska ben baska bir dünyadayim. |
||
|
||
| işte mike... :peace: | ||