|
||
Gezinti için dışarıda olduğum zamanlarda insanları gözlemlemeyi, onların hareketlerinin kökenini düşünmeyi ya da genel görünümlerine bakarak yaşam şekillerini tahmin etmeyi severim. Geçenlerde kalabalık arasına karıştığımda kulağıma çalınan seslerden “abi, abla, amca, teyze” sözcüklerinin fazlalığı dikkatimi çekti. Sanki bütün çarşı birbirinin akrabası olan insanlardan oluşmuştu.  İnsanımızdaki bu alışkanlığın nedenini düşündüm… Aidiyet duygusu mu, “benden zarar gelmez” düşüncesinin aşılanması mı, yoksa……...........? Sizce ne? |
||
|
||
saygı belirtmek için yada öğüt vermek için ağza daha yakışan hitap sözcüklerinin zamanla ağızlara yerleşip otomatik kullanıma geçilmesi.. |
||
|
||
Bazı seslenmeler "dil pelesengi" olmuş sanırım. |
||
|
||
fazla değil en fazla 10. batından akraba çıkarız ya sen benim halamın kızısın ya ben senin amcanın oğluyum ya teyzenin oğlu.... böyle gider en fazla .. bak en fazla 10 batından araba çıkarız 11 batına gitmez... belki 2 batından belki 4 batından belki 7 batından amcamın kızısın teyzemin kızısın... kesin 10'a kadar muhakkak akraba çıkarız.. o yüzden teyze yardım ediyim... dayı bir bakarmısın.. amca... abla şuraya nerden giderim... |
||
|
||
| Bunun birçok sebebi olabilir; Doğu toplumlarının insan ilişkilerinde henüz yozlaşmamış olması… Kültürel alt bilincimizde olan ‘biz büyük bir aileyiz’ kavramı olabilir… İçimizde yer etmiş yabancı düşmanlığına karşı bir refleks olabilir… Karşımızdakine ‘benden zarar gelmez’ mesajını verme ihtiyacından olabilir… Özellikle çarşıda pazarda, müşterileri ‘yabancı değiliz, bize gel’ anlamında bir tezgahtarlık deyimi olabilir… Bazen karşı cinse kaba bir kompliman olabilir… Olabilir ha olabilir.... |
||
|
||
bence saflığımız ama temiz bir saflık var bizde. Örneğin bizde amerikalının şımarıklığı yoktur. En azından benim yaşadığım çevre böyle. Ama akrabamıyız sorusuna bence şimdi değil ama sanırım adem ile havvanın hemen ardından gelseydik büyük bir ihtimalle olurduk. |
||