|
||
| bazen bende uzaklaşmayı çok istiyorum.. özellikle boğulduğumu hissettiğim anlarda.. o zaman diyorum ki bi yer olsa saklı bi sığınak kaçsam az ağlkasam dövünsem sinirimden bağırsam sonra sükunetle dönsem.. o yer illa yer olmasada olur belki sıcak bi kucakta kabulümdür.. | ||
|
||
| ben düştüğümde benin peşine yolculuklara çıkmak isterim hep nereye gittiği de çok önemli değil özellikle gece yolculukları dayayıp başımı cama yalnız kaldığım benle düşünceler düşünceler mola yerleri karşılaşılanlar içilen bir çorba belki gece yolculukları benim içimde başlar içimde noktalanır gidilecek yere varıldıkta yine dalınır sıkıntılı kalabalıklara |
||
|
||
Varsın seni anlamasınlar... Sen bilirsin yaşadıklarını… Nereye gittiğini soranlara "kendime gidiyorum"de. .... Ne yaparsan, kendin için yap, kendini eğlendir önce. Sen mutlu ol ki; senin mutluluğun baskalarını da mutlu etsin. Ben kendime gidiyorum orda kendimle buluşmaya eğerki başka yüreklede hazırsa bu buluşmaya onlarda kendince katıksız, aldatmacasız ve çocuk saflığında kendini arayıp, bulmak istiyorlarsa insan elinin deyip, çoraklaştırmadığı, yakı,p yıkmadığı, varlığı ile varettiği yaşattıklarıyla, yeni bir ben bulmaya mutlu, huzurlu... |
||
|
||
| İnsan bunu ister çünkü topluma mahkumdur, bunu bilir ve kaldıramaz. İnsanın isyanıdır bu "masa altı" dedim ya ilk sayfada o işte. Çok kısa bir zaman içinde tıpış tıpış dönmeye hazır olur, "anne en güzel mamaları hazırlamıştır" çıkışına bunu bahane eder masadakilere dahil olur. | ||