|
||
Sosyal olduğundan kuşku duyduğum bizler, yaşamak için diğer insanlara gereksinim duyuyoruz ve gereksindiğimiz insanlarla da bir arada olamıyoruz. Birbirimizi örseleyerek dayanılmaz kılıyoruz birlikte yaşamayı, yaşadığımız dünyayı... Dayanılmaz kıldığımız bu dünyada da yaşamaya, var olmaya çalışıyoruz. Ömrümüzü bayatlatırken karşımızdakini yok ediyoruz. Onu/onları diri tutarak dirimi sürdürmemiz olası değil mi? Bunun için yapabileceğimiz bir şey yok mu? |
||
|
||
| Yapılacak bir şey var mı? İnsan dış dünyayla ilgilendiği kadar kendi içiyel ilgilenmiyor. Bunu zamanında filozoflar yaptı, şimdilerde de sanatçılar yapmaya çalışıyor az biraz. ama gerçekte bizi yabani bir hayvana dönüştüren insan üzerine kurulan köleci sistemler, köle yapmakla kalmamış, koparılması zor zincirlerle de bağlamışlar. Daha çocukken okulda, evde, oyunda bu zincirler törenle takılyor bizlere. Koparabilene aşk olsun! |
||
|
||
| Haklısın cosinus, ama bu saptamayı yapıp kenara mı çekilmeliyiz? Elimizi taşın altına koymadan, kendi yabanıllığımızı törpülemeye çalışmadan bir adım öteye gidebileceğimizi sanmıyorum. |
||
|
||
| "Bana verilen metni yırtmakdır tek amacım" demiştin, bir yazında. Ben de buna zincirler dedim fark eden bir şey yok. Elimizi bırak, tüm bedenimizle zaten taşın altındayız. kolay mı bu dünyada yiğitçe ayakta durmak. Odur ki, tökezleyeceğiz de, kalkacağız da... |
||
|
||
aslında örselenen birbirimiz degil.. kendimiz.. üzgünüm şunuda söylemeden geçemiycem..hep bir taştan söz edilir.. durulur..sonra toplumca yaşamımızdan birilileri o söylenen taşın altına elimizi koymamızı isterler.. sonra onlar taşın üztüne geçer burunlarından bile ne kıl aldırırlar digerleri ise bir eline bir taşa bakar durur..nedense bu TAŞ ÇOKKTA SEVİLİR.. sizde seviniz.. (felsefe ve taş)  |
||
|
||
örselenmek, örselenmek, örselenmek... Farkı var mı, bencillikten, ezmekten, kandırmaktan, ihanetten, samimiyetsizlikten, anlamaya gayret edememekten, anlatamamaktan ve gündelik hayatımızda yaşadığımız diğer onlarca olumsuz kavramdan... sonra tüm bunları al, genel yaşamın içinde nereye istersen oraya koy, kendisine oldukça geniş yer bulacaktır... Maalesef dönüp dolaşıp aynı yere geliyoruz; BU SORUNLARIN HEPSİ TOPLUMSAL, ÇÖZÜMÜ DE TOPLUMSAL İşte zurnanın zırt dediği yer, çözecek mekanizmalar çözüme muhtaç, yenileri gelişmiyor... Tarih baba ise, tren kaçtı, bekleyin diyor, siz görmezsiniz, belki torunlarınız diyor... İşte asya, örselene örselene nereye dayandı görüyor musun? |
||
|
||
"Bana verilen metni yırtmakdır tek amacım" demiştin, bir yazında. Ben de buna zincirler dedim fark eden bir şey yok. Elimizi bırak, tüm bedenimizle zaten taşın altındayız. kolay mı bu dünyada yiğitçe ayakta durmak. Odur ki, tökezleyeceğiz de, kalkacağız da... Zincir ya da kağıt... Sonuçta beyinlerimize vurulan/vurduğumuz prangalar... Belki birçoğumuz dediğin gibi tüm bedeniyle taşın altındadır ama zaten sorun da bu değil mi? Yukarıda olrich'in de söylediği gibi birileri taşın altındayken ötekiler onun üstünden geçiyor. Ben ise ya hepimiz taşın altına elimizi koyalım ya da üstümüzden geçmemeleri için direnelim diyorum. @ Fikir Sonucu görüyorum ama seyirci kalmak stemiyorum; çareler peşinde koşalım, bireyden başlayarak, kendi çöplüğümüzü temizleyerek... |
||
|
||
ne diyorsun yani fikir veya demek istiyorsun.. bir şeyleri degiştirecez öce toplumdan başlıycaz.. birey degişçek veya önce kendimizi bireyi degiştirecez bütün bireyler degişince toplumda degişçek yani ya biz anarşist olcaz yada kominist.. yada hepsi olruz troçki ve karl marks kızmassa.. çözümü onlarda biliyordu bizde biliyoruz ama ama ama herşeyin kolayına kaçıp sıradan degilmiş gibi davranıp sıradan yaşıycaz.. örselendi aşklarım bir uzak diyardayım.........!  |
||
|
||
ne diyorsun yani fikir veya demek istiyorsun.. bir şeyleri degiştirecez öce toplumdan başlıycaz.. birey degişçek veya önce kendimizi bireyi degiştirecez bütün bireyler degişince toplumda degişçek yani ya biz anarşist olcaz yada kominist.. yada hepsi olruz troçki ve karl marks kızmassa.. çözümü onlarda biliyordu bizde biliyoruz ama ama ama herşeyin kolayına kaçıp sıradan degilmiş gibi davranıp sıradan yaşıycaz.. örselendi aşklarım bir uzak diyardayım.........! olrich arkadaş, bireyler istasnayi olarak değişebilir, fakat toplum pisliğini üzerinde taşıdığı sürece, bu değişimin kendi hayatında, uygulama şansın çok az. çünkü toplumdan bağımsız olamıyoruz. bir akşam aldığın idealize edilmiş kararın ertesi gün sokağa çıktıktan sonra tanımak mümkün olmuyor. cam fanusta yaşamıyoruz, herşeyimizle pirimizle, pisliğimizle, değerlerimizle bu toplumun içindeyiz. bireysel mutluluk naraları atıp, kafayı toplum taşına çarpıp geri döndüğünde toplumun o sıradan mutsuz insanlarının bile çok gerisine düşebiliyorsun. niye, çünkü büyük beklentilere girdin. toplumsal çözümden, yarın kurlacak şenlik olarak bahsetmedim, bunun için elini taşın altına değil, kayanın altına sokupta kalanlarımız vardır, biliriz. o yüzden dedim ki, toplumsal çözümü yapacak dinamikler, kendisini bile çözememiş veya çarkın dişlilerine kaptırp gitmiş... şimdide ümitsizlik mi yaydım, hayrr sadece gerçeği tesbit ediyorum ve bu gerçekle yaşamanın yollarını aramayı öneriyorum... yoksa örselene, örselene... |
||
|
||
bir anda kendimi hz. muhamedin magarasında hisstim ama gizlenmiştim beni görmedi yazdı çizdi düşünde umtlar vardı insanlara dagıtmak için.. o dagerçegi tespit etti sonra.. bilge sahipleri fikir sahibi olduda ne oldu.. son umut kaf dagının ardında.. güzel insan..  |
||
|
||
Fikir toplumsal ilişkilerdeki örselenmede haklısın, ama benim burada konusunu ettiğim daha çok ikili ilişkilerdi. Hata bende tabii, bunu daha açık belirtmeliydim. |
||
|
||
bir anda kendimi hz. muhamedin magarasında hisstim ama gizlenmiştim beni görmedi yazdı çizdi düşünde umtlar vardı insanlara dagıtmak için.. o dagerçegi tespit etti sonra.. bilge sahipleri fikir sahibi olduda ne oldu.. son umut kaf dagının ardında.. güzel insan.. gerçeğe yaklaşırsan öğrenirsin, yaşamışlığın yetmemiş olabilir, anlarım.. belkide yapılması gereken yolda yolakta fütursuzca dolaşan, bilgilerin bir sisteme oturtulmadan kullanılma eksikliğidir... olsun bu da bir şeydir... |
||
|
||
Fikir toplumsal ilişkilerdeki örselenmede haklısın, ama benim burada konusunu ettiğim daha çok ikili ilişkilerdi. Hata bende tabii, bunu daha açık belirtmeliydim. asya maalesef anladım ve ikili ilşkileri de bu fotoğrafın içine yerleştirdim, çünkü o kadar çok ikili ilşki var ki; çözüm bekleyen çözümsüz, bitmiş hangi birini kurtaracağız küçük yüreklerimizle... yetmiyor, örselenme çığ gibi büyüyor... |
||
|
||
zaman tüketme oyunu ...örselenmişlik...ben imkansız aşklar için yaratıldım usta ...ve hep böyle kalayım.. bitmiyor..  sizedetavsiye ederim...  |
||
|
||
| Güvenlilik asla tatmin etmez; ve güvensizlikte de korku vardır, ilişkinin yok olabileceği korkusu. Ama bu, hayatta olmanın parçasıdır. Her şey yok olabilir, hiçbir şey garanti değildir ve her şey o yüzden bu kadar güzeldir. Ve bu yüzden hiçbir anı ertelememen gerekir; eğer bir insanı sevmek istiyorsan, sev onu, burda, şimdi. Çünkü kimse bir an sonra ne olacağını bilemez. Sonraki anda sevgi mümkün olmayabilir ve hayatın boyunca pişmanlık duyabilirsin. Sevebilirdin, yaşayabilirdin. O zaman insan pişmanlıkla dolar, ve derin bir suçluluk duyar, sanki kendini öldürmüş gibi. Hayatın garantisi yoktur. Kimse hayatın garantisini veremez. Garantisini vermenin yolu yoktur. Ve bunun böyle olması iyidir; yoksa ölü olurdu. Hayat kırılgandır, narindir, daima bilinmeyene akar; güzelliği de budur. İnsan cesur olmalı, serüvenci olmalı. İnsan, hayatla akabilmek için kumarbaz olmalı. Kumarbaz ol o zaman. Bu anı yaşa ve tam olarak yaşa. Sonraki an geldiğinde, zaten göreceksin. Onunla başa çıkmak için orda olacaksın; geçmişle nasıl başa çıktıysan, gelecekle de başa çıkacaksın; ve daha yetenekli olacaksın, çünkü deneyimlerin olacak. O yüzden, mesele diğerinin bir sonraki an senin yanında olup olmaması değil. Asıl mesele; eğer şu anda yanındaysa, onu sev. Sonraki anı düşünerek bu anı harcama, bu intihar olur. Gelecek üstüne tek fikrini bile harcama, çünkü o konuda hiçbir şey yapamazsın, enerjini çöpe atmak olur bu. Bu insanı sev ve onun tarafından sevil. Benim anlayışıma göre, eğer bu anı tam olarak yaşayabilirsen, sonraki an bu insanın yanında olması da çok muhtemeldir. Muhtemel diyorum; söz veremem. İhtimal büyüktür, çünkü sonraki an, bu anın içinden çıkar. Ve bu insanı sevdiysen, o da mutluysa, ilişki de güzel bir deneyim olmuşsa, niye seni bıraksın? alıntı |
||