|
||
| Andre` Maurois’ya göre hikaye, romandan çok tiyatroya yakın bir türdür. Tiyatro gibi onun da sağlam bir çatıya, örgüye, becerikli bir sona, kısacası bir “perde”ye ihtiyacı vardır. Hikayeden film çıkarmak, romandan film çıkarmaktan daha kolaydır. İyi bir hikaye yazmak gerçekten çok zor bir iştir. Hermann Kesten’e göre: İyi hikaye edebi bir şanstır. Bu bakımdan iyi hikayeler pek azdır. İyi bir hikaye, olayların düşünmeye değer tarafı ile hikayecinin karakterinde bulunan kişisel bir üslubun karışmasından meydana gelir. Yine iyi bir hikaye, bütün edebi yönelişlerden ve denemelerden daha kuvvetlidir, zamanın ve hikayecinin üslubundan da kuvvetlidir. Hikayeci bu zorluğu peşin kabullenerek hikayeyi duymalıdır, yaşamalıdır, onu özünden, kendi yaşamından uzak tutmamalıdır. Ahmet Hamdi Tanpınar’ın deyimiyle: Hikaye yazarı, tek bir çekirdeğin etrafında bütün sanat yeteneklerini toplamak zorundadır. İnsanlar arasında yaşarken, çevreyi ve toplumu gözlerken, yaşam ve gözlem izlerini zihninde kristalize ederken, içinde her zaman var olan hikaye esintisine soluk, hareket ve canlılık vermesini bilmelidir. Hikaye ömür istiyorsa seve seve bağışlanmalıdır. İyi bir hikaye üslup ister. Üslup ise, sanatçının kendisi, sanatın temelidir. Monotonluktan uzak kalmak, çağın ilgi ve beğenisini gözönünde bulundurarak istenilen biçimde hareketli, canlı, samimi ve kıvrak bir üslup kullanmak, okuyucunun ruhuna hitap edecek bir anlatım seçmek iyi hikayenin vazgeçilmez koşullarındandır. Günümüz hikaye yazarı her ne kadar dar kuralların egemenliğinden sıyrılmış ve bağımsızlığını elde etmişse de yükü hafiflemiş değildir. Hatta daha çok ağırlaşmıştır. İnsanı daha iyi tanıma, topluma daha çok yaklaşma, sorunlara daha çok eğilme durumundadır. Yenilenen dünya görüşleri, dünya sistemleri, sorunlara, insana ve çevreye yeni bakış tarzları hikayenin boyutlarını genişletmekte, yeni ufuklar açmaktadır. Sabahat Emir Varlık-1975 |
||