|
||
| Odamin kapisi yesil, duvarlar camdan, esyalarim yok, burda kirlenmek, uyumak, sikilmak yok, burda yalNizca durulacak, belki de surekli o yesil kapinin arkasina saklanmaya calisilacak, ve bu sadece kapinin arkasinda beni bekleyenden saklanmami saglayacak, gormek istersen kapinin onunden bir adim saga ya da sola kayacaksin, bir adima deger mi beni gormek peki? | ||
|
||
| elinde valiziyle uzun boylu ve yürüyüşünden anlaşıldığına göre sarhoş biri girdi bahçeden.karanlık örtmüş kızarmış yüzünü kapıyı çaldı güm güm whom-- ulen kim bu gecenin dört buçuğunda gelen münasebetsiz bu saatte espiri de yapılmaz ki en iyisi duyma boşver uyumana bak birisi bakar ya da çalar çalar gider nasolsa diye düşündü Sevgili Buz'u kapıyı açtı -aa hell'im nerelerdeesin, bu ne hal? hep geç kalıyorsun dört gün oldu yuh! -ne? ben mi?... şey hmm kusura bakmayın unutmuşum şey.. hiç ayılmadığım için........ ve başı çatlayacak kadar ağrıdığı için yokluğunda neler olduğunu dinlemeden kendini uykunun şefkatli kollarına bıraktı.alkolün de etkisiyle hemen uykuya daldı... |
||
|
||
| kulenin yakınıda denize doğru uzanmış kayalıkların en ucundayım yalınız başıma.. iyot kokulu rüzgar yüzümü okşayıp saçlarımı dağıtıyo.. bu koku bana yazlarımı hatırlatıo.. ilk önce üzülüyorum.. ama alışkanlığım değil mi bu benim.. yalnız kalmak.. ama bu sefer kendi isteğim biri beni yalnız bırakmamış yani.. huzur istemişim.. ne düşünüyorum.. bilmem uzaklara dalıyo gözüm belkide herşeyi unutmak herşeye en baştan hiç yaşamamış gibi başlamak istiyorum.. hwerşeyi yeniden deneyerek öğrenmek.. acı çekerek ve gülerek.. |
||
|
||
| Odamin kapisi yesil, duvarlar camdan, esyalarim yok, burda kirlenmek, uyumak, sikilmak yok, burda yalnizca durulacak, belki de surekli o yesil kapinin arkasina saklanmaya calisilacak, ve bu sadece kapinin arkasinda beni bekleyenden saklanmami saglayacak, gormek istersen kapinin onunden bir adim saga ya da sola kayacaksin, bir adima deger mi beni gormek pekI? | ||
|
||
| kusuruma bakma Hell.. uyanıktım ama görüşülebilecek şartlarda değildim. odamdan dışarı çıkıyorum.. kimseye çaktırmadan, sırıtmadan uzaklaşıyorum, ormana dalıyorum, aynı gerçekte yaptığım gibi.. maskemi ormanda çıkartıyorum. orada görecek kimse yok zaten..  ==>  artık yoluma maskesiz devam ediyorum.. odama sağlam bir kilit almak için ormandaki amcayı arıyorum... bana açılınamayacak,parçalanılamayacak bir kilit veriyor.. bir şartla diyor.. maskeni bana vereceksin diyor.. ==> :huh: ==> kaldım ortada ama kilidim var artık.. kuleye gidip rahat rahat uyuyabilirim.. |
||
|
||
| Şüphelerimizde yanılmadığımızı sevinçle farkettik, sevincimizi kasılarak koptuğu yerlerden kaynayan bir gecenin öfkesiyle yıkayarak gördük ki odanın kapısı yok,demek dışarı çıkmak ve içeri girmek mümkün olacak. Bu ilk kuraldır bir kapı olursa asla dışarı çıkamazsın. Ona yakıştığı gibi geldi Hell'im,gecenin bir vakti,aniden ve karmakarışık ,her zamanki gibi işte ,bu bizim Hell dedirterek..Kulenin karanlığına çekilenler adına ben toptan sevindim ,gürültüye gerek yok,bırakın uyusun,hayat hırpalamadan göndermez çünkü. sonra uzun sarı günlerin yağmurunu çözmek için biraz gücümüz vardı artık.Ay geceyi ürperterek bölen ışığında şefkatli bir karanlığa izin vermişti çünkü. kalemi tutan el,"bugün benim gecem-şimdi siz susun " dedi..büyülenerek izlemeye başladık. Derken ben sıkıldım,törene gerek yok dedim.Gülmek ve eğlenmek için bu kadarı yeter. Taşların yanına gittim,her birindeki eksik harfi tanımak üzere yürünen uzun yolların sınıflandırılmasıyla işe başlamaya karar verdim. fazla vaktimi alacağını sanmıyorum,zaman inadına dişleniktir çünkü. |
||
|
||
'güzel' sayılan bir günün sonunda, akşam sofrası.. kalkılmayacak buradan, masadakiler hep duracak, yüzümüzde gülümseme kalacak, o kadar çok oturacağız ki artık sadece o kalacak akıllarda, sonra herkes kalkacak, bir ben kalacağım. bir de biri daha var; ama hayal mi gerçek mi bilemeyeceğim. yüzümde o gülüş varken, tam da gitmişken, sahilde oturuyorken, başka hiçbir şey düşünemezken, hayal bana bakacak; güzel gözleri var.. ama sanki bir an gidiyorum diyecek_ hep_ olmaz diyecek.. gülümseme silinecek |
||
|
||
| İşte yine gece; kule sessizleşmeye başladı düşen maskeler ardındaki yorgun yüzlerin kendini saklama çabasıyla... Neden bilmiyorum çok yakışıyor geceye ağlamak, sen ağlarken gecede ağlıyor seninle, o seviyor ağlamayı, peki sen neden ağlıyorsun? Heryer kırmızı ışıkla kaplandığında artık sıcak hissedilecek bir duyum değil; görülecek bir duyum olur. Ay'ın kızıllığında güvendesin şimdi. Soğuktan buz kesmiş, oynatamadığın ellerin bile gözün gördüğü sıcaklığın yanında esnekleşiyor... Yorgunum... Herşey an'larda saklı; an'lar tüketiyor kendini... Bitiyor herşey... |
||
|
||
| gece mi gündüz mü hangisi gerçek ? hangisi bana doğruyu söylüyor ? .. nedir bu ? halbuki daha fazlasını isteyeceğimi sanıyordum artık bana odam, yatağım ve pencereden izlediğim gökyüzü ve deniz bile fazla gelmeye başladı. şimdi bunları da hayatımdan çıkarmak istiyorum. hangisinden başlasam. oda mı ? yatak mı ? pencere mi ? evet artık pencereyi de görmek istemiyorum. ve de ışığı. şimdi yatağımla kalacağım. .. bana değer veren hayattan özür diliyorum.. |
||
|
||
sabah olmuş  huaaaaaahhh!! çatırt çuturt, şangır kıraaançç!!! evet kilit açıldı.. gecenin ıslaklığı var üzerimde.. tüm nedensizliğiyle.. sadece yürüyorum gündüz gece hal bilmeden..Aşık amcam fısıldamıştı bana... aaaaa!! yine mi gece oldu.. ha yok gece olmamış, maskeyi verdiğimi unutmuşum. odaMdan dışarı çıkmak istiyorum.. pasaportum da var.. sorun yok.. hoop bi omuz yiyorum.. " :angry: önüne baksana " önüMe bakayım_? dersiMe çalışayım_? adam olayım.. çok bencil olduğumu düşünüp, kelimerimi toplayıp dönüyorum odama.. kıraaanç , şangır , çuturt , çatırt ...!!!! elimde kağıt kalem,, maskemi geri almak için planlar yapıyorum... planlarımda kıyaslamalar yapıyorum... |
||
|
||
| önemli bir cevap buluyorum sanırım -_- (muhammed ve budha da burada olmalı) |
||
|
||
| Canımın herşeyden nefret etmek istediği günlerden biri bu..her türlü objeden derin bir nefretin yaratılabileceği o şatafatlı günlerden biri yani.. kuleden şahane bir nefret öyküsü çıkarabilir,her türlü hınç için gerekli detayları kulenin bütün taşlarından birbir sökebilirim. çünkü hayat elimde patlasın isterler..çünkü parçalar birbirinden ne kadar uzağa giderse acı da direncini o kadar yitirir. aynada küçük bir su birikintisi var bu gece..çoğalıp ,azalarak hareket edişinde aklımız sığınamayacağı bir dinginliğe takılıyor.. ama o kadar. hiç bir derinlik yeterli değil..bütün derinlikler başka bir derinliğin yanında sığ kalıyor çünkü. |
||
|
||
| "En ust kat.Biraz yagmurla beraber hizla sen ruzgar kumeleri,kumla karismis,camur seklinde az.Kenara yaklasiyorum hayatimin filmini izliyorum makaralar o kadar hizli ceviriyor ki,aslinda sadece O`nunla olduugm zamanlar geciyor,gozlerimin onunde,biraz daha yaklasiyorum,bu sefer kesin yapacagim diyorum,bu sefer olacak diyorum kendi kenime,kendimi bosluga birakarak diger insanlarinin arka fonlarindaki siluetimle gidecegim diyorum,tukendim diyorum,olmaz diyorum,sonra ikinci yarim diyor ki "ne yapiyorsun?",biraz daha dursam vazgececektim belki olumden,ayaga kalkiyorum,biraz ilerde dal parcaciklari,birisini aliyorum,tabana harfler ciziyorum,"Gel tanrim ol kuraltanimazim ol kurallarin ve tanrilarin olmadigi bi yerde ozgurce yasayalim" ,elim titriyor,sanki eli elimde,kacarcasina yakalayisini gozlerinden,az daha ileri gidiyorum,oyle bi daraliyorum ki bosluga cikinca,kendimi birakiyorn oylece salt olarak,nokta gibi hissediyorum kendimi,cumlesiz bi noktanin...Az sonra ambulans seslerinin cesedimi kurtama girisimlerini izleyecegim,nasil oluyor da bu kadar elverisli oluyor,toprak olmaya beden,kalabalik buyuyor,umrunda degilim kimsenin,bu guzel,sedye uzerinde,ambulansin calan sireni ile ilerliyorum,sabahin 6:45`inde,bi tarafta cesedim bi tarafta,izleyen ben.Son defa sormuyorum: "Neden?"Uyaniyorum,pencere kenari,biraz yagmur,iyi ki ruya diyorum bu,sabah 7`e dayanmis saat,mutfakta kahvalti haziliyorum,birde bahceden bir gul ve el dolusu kir cicegi,askimla kahvaltiya basliyoruz,disarda gun,yagmuru yenmeye calisacan gunesle guzel olacak,diyorum,seviyorum." |
||
|
||
Odamin kapisi yesil, duvarlar camdan, esyalarim yok, burda kirlenmek, uyumak, sikilmak yok, burda yalniZca durulacak, belki de surekli o yesil kapinin arkasina saklanmaya calisilacak, ve bu sadece kapinin arkasinda beni bekleyenden saklanmami saglayacak, gormek istersen kapinin onunden bir adim saga ya da sola kayacaksin, bir adima deger mi beni gormek peki? |
||
|
||
| Nasıl geçmesi gerektiği hakkında hiçbir fikrim olmayan sıradan bir gün. Herşeyin belirsizliği bu saate kadar odamda kalmam için tek nedendi. Şimdi yinede belirsiz olsada odamdan çıkıp kapatıyorum kapıyı. Kapıların sıra sıra dizildiği loş koridorda yürümeye başlıyorum. Kapılar kapalı... Hayır, biri aralık, nefret ettiğim yeşilin tek sevilesi tonlarından birine bürünmüş bir kapı. Kim var kapının ardında? Kendini saklayacak kadar sessiz, meydan okuyacak kadar yalın... Bir adım atıyorum sola doğru. Neden peki? Sadece merak mı? Ama belliki merak etmeye değer birşeyler kapının ardındaki... Sormak istiyorum "kim var orada" diye. Ama yanıt gelmeyeceğine eminim. Öylesine uzanıyorum kapıdan içeri. Odada hiç eşya yok, duvarlar camdan. Herşey öylesine yalın ki göz alıyor... Bu sadelik rahatlık versede korkutuyor... Biri oturuyor yerde,sırtı kapıya dönük. O bu sadeliğin bir parçası olmaktan öte öznesi gibi. Duydu mu geldiğimi? Öylesi duru ki mekan; tek bir ses bile incitecek gibi bu anı. Bozmamalı belkide kendi içindeki yolculuğunu... |
||