|
||
| odamın kapılarını kulenin koridorun kendi kapılarımıda dünyaya tekrar açma zamanı geldi.. yaralarım iyileştimi .. sanmıyorum onlar içten içe kanıyolar.. ama bu bnm umrumda bile değil artık.. gelen bahar ve içimi ısıtan sıcak güneşle her tomurcuk gibi bende uyanıyorum güne.. özlemişim sizi.. herkesin ayrı bi yeri var bende.. çünkü hepiniz bi şekilde oluşumumu sağladınız bugünkü beni yarattınız.. tek bi kelimenizin bile bende o kadar büyük bi etkisi oldu ki.. teşekkürler yaşamımdaki herkese.. kule işte yine ben ama bu sefer susmayacağım ortalığı karıştırmaya geldim.. 
|
||
|
||
| kuleye geldim. merhaba. insanlar gördüm. merhaba. nefretimi atmadım daha dışarı. merhaba. sakin olun. ben geldim. merhaba. şimdilik sadece merhaba. <_< |
||
|
||
| e merhaba hadi :islik: ben de intihar etmiştim ama yeni dirildim.. diri diri merhaba sana.. hoşgeldin kuleye.. odan için yukarda müsayit yerler bulabilirsiniz 
|
||
|
||
| müziğin sesini sonuna kadar açtım hadi odama .. parti vaaar..
|
||
|
||
| önce bir kalıp sabun yutmuş hissim vardı.. sora yanmaya başladı boğazım.. şimdide bu haldeyim işte... odamın pencereleri hani o meşhur hastalık kokusu vardır ya ondan kurtulmak için sonuna kadar açık.. ilk defa şimdi anlıyorum üşürken terlemenin uyanıkken uyur olmanın ne demek olduğunu.. sesler bana çok uzak yerlerden geliyolar.. görüntülerse sanki rüyadaymışcasına bulanık yatağımın üstünde oturuyorum.. elimde sıcak bi bardak çay.. boğazım acıyor.. bu fildişi kulesindeki ilk hastalığım.. |
||
|
||
| kulenin memleketine bahar gelmiş, heryer sarı-yeşil. fenerin olduğu buruna gidip deniz kenarında oturmak gerek.. ama biri beni kışta mı unutmuş :unsure: yatakta yatıyorum, uyuyor, uyanıyor kalkıyorum camdan sarı-yeşil manzaraya bakıp; '..fenerin olduğu buruna gitmeli, deniz kenarında dondurma, çiğdem, küçük çay, tost.. baharsal bişeyler yemeli, sonra baharsal arkadaşları toplamalı, deli deli gülmeli :rolleyes: ..' diye düşünüyorum enerjim mi azalmış, yine yatıyorum, uyuyp uyanıyorum.. sarı -yeşil sokağa çıkmalı diyorum. jerenin odasına uğruyorum, -ceeeer, napion. ya- hava- ne güzel dışarı çıksak  . ama çok yorgunum bi tuhaflık var :unsure:-ya ben hastayım  -ya deliii! kısım bahar diyooz. böle oturarak iileşilirmi?! - hmm?! :unsure: ...
|
||
|
||
| Hayat denen bir kuleden taş kuleye.Aslında içindeki kule en daraltanı. | ||
|
||
| ben ben olmaya karar verdim.. kulenin soğuk ama koruyucu duvarları arasında geziniyorum.. kapıların arkasında tanıdığım ve sevdiğim insanlar var dışarısı soğuk yine ama aldırmıyorum.. çıkıp eski yerime fenerin bulunduğu burna gidiyorum.. ay yukarıdan bana bakıyo.. yıldızlar göz kırpar vaziyette.. ayaklarımı falezden sarkıtıorum.. elimde bir fincan sıcak süt.. deniz sütliman.. önce üşüsemde sora alışıyorum ileriye bakıyorum hep ileriye.. denizin sonunda belki bişeyler bulurum die.. |
||
|
||
| Not: Kulenin kapısına bir mayın bıraktım. | ||
|
||
| Bir süredir sıkılan canım sıkılmaktan sıkıldı.Sonra kuleye baktım.İçeri girdikçe dışarda kalışıma dışarı çıktıkça içerde tutulu oluşuma. Başım dönüyor.Dönecek bir başım oluşuna aklım takılıyor. Hayatın şakasına ben de gülüyorum. Bu şamar gibi alay da yalnız bırakmak onu..olmaz. |
||
|
||
| kulenin bahçesine bahar gelio badem ağacı güneşin sıcak yüzüne kanıp açıyo kar beyazlı çiçeklerini bir bir .. her yerde bahar için bi telaş.. kulede bile kabullenilmeyen bi hareketlilik var.. gözler biraz daha umutlu bakıo sanki yenilik insanı değiştirio..
|
||
|
||
| Bugün dünlerden ertesigün Tam ormandan çıkıyordum ki Ayağım takıldı kuleye.... |
||
|
||
| bahar yenilik getirdi bise bisde deiştik kulemisle..
|
||
|
||
| bazen az kişi ama çok kelime oluyor..bazen çok kişi ama az kelime..gidenler oluyor..dönenler oluyor...sonra birileri hep yanımızda -görüyoruz..Isınıyoruz.Seviyoruz-sevmemize şaşırıyoruz. İçiçe kıvrılı yüzlerce çeşit yolu var kulenin ve yürüdüğünde dünyaya sığmayacak kadar büyüyor yol... |
||
|
||
| bu akşam bu kuleye çıkmaya gerek yok | ||