|
||
| bu duvarlar yaklaşıyor mu ? bana doğru sanki. . jereen  ben geldim kapını aç . |
||
|
||
| Kenara çıkarmısınız eylül hanım sonra neden üstüme çay döktün dersen ben karışmıyorum. | ||
|
||
| uyanıyorum.. ne zaman döndüm ben odama.. az önce fenerimin yanında diilmiydim.. yoksa rüyamdamıydım.. kapının önndeki gürültü ne.. hiç çalınmayan tahta duvar sesler mi geçiriyo.. açıyorum.. lülüm gelmiiş..içi gülen gözleriyle bakıyo yine.. onun yanında dertlerim olmuyo nedense onun yanında düşünmüyorum beni..onu düşünmekten.. yanında da çeben var..psim bilim ve dert ortaklarımdan .. buyrun gelin odama.. size boş bana kalabalık gelsede.. |
||
|
||
yafu bende katılsam bana yer açın çok mu geciktimm 
|
||
|
||
| çayınla gelirsen olur.. fazla bardğım yok.. |
||
|
||
| Hehe geç kaldın. Ben de nescafe vardı. Çağırmadım ama Kokusunda davet var diye kendisi geldi. Napiim. Ah şu reklamlarr.. | ||
|
||
| Madem okullar tatil olmuş bende kuledeki odamda dinleneyim demek istiyorum ama diyemiyorum ? Neden diyemiyorum , işte onu bende bilmiyorum | ||
|
||
| ya bu eylülle jeren nasıl deprsif hatunlar böyle..kızlaaar kendinize gelin. şu anda hayatınızın en güzel günlerini yaşadığınızı unutmayın. öğrencisiniz ve birkaç yıl sonra şu anki dertlerinize geri dönmek için yakarıcaksınız.. bende kuleye geliyorum ama sırf eylülle jereni hayata bağlamak için. kendilerinden daha diplerde sürünenleri görünce birz kendilerine gelsinler. kızlar gelin buraya hadi ben sizi kendinize getiricem |
||
|
||
| hayatımın en güzel günleri :unsure: böyle güsel bi kulenin böle küçük taş bi odasında insan bazen böle hiç konuşmayası gelir_ ama o zamanlarda daha bi geveze olur. içinde konuşup durur, konuşur, konuşur. tek bir isteğin bom-boş oturmak iken, kuledeki taş odada bom-boş beklersin .. :bye: |
||
|
||
| yeni geldim bakiyorum,bos yer var mi diye. sanki sapsari yapraklarla kapli orman yolunda sevgilisi intihar etmis birinin yururken etrafa yaydigi sogukluguda eksik etmeden yuruyorum,bos oda yok mu kule'de |
||
|
||
| ne hayallerim vardı gelirken acaba hangi odasında bıraktım kulenin ya da kendimimi kandırdım olduklarına dair.. sessiz odamla aşkım başladı kilitledim kapımı bıktım kendimden kendim dışında herkese de bi anahtar verdim.. |
||
|
||
| Ben bir anahtardım sessizliğe kapanan kapılara. Sessizliğe olan aşkların baş kahramanıydım Varlığım kapının arkasındakinin varlığıydı Yokluğum önündekilerin hüznü Ben hem hüzünüm hem mutluluk Hadi kırın beni sadece başım kalsın Kahramanlık sizin olsun |
||
|
||
| Uçurumun tam kenarında dururken örümcekleri inceliyorum toprakta gezinen. Ağır aksak adımlarla yol alışları , mücadele içindeki davetkar çirkinlikleri gerçekliğin tanımlarını anımsatıyor bana . Uçurumun kenarındayım , şimdide gökyüzüne daldım . Onun maviliği yok bu sefer aklımda . Onun boşluğu ve mikrodaki milyarları var bileşenlerinin . Uçurumun kenarındayım ama dibi yok onun . Henüz yaratılmamış ve tanımı bulunamayan bir karartı içinde aşağısı. Bir merak hissi doğuyor şimdide karatıya dair içimde . Karartılar hakkında tüm bildiklerim onların hissizliği ve yalnızlığı . İşte tam bedenler gibi onlarda . Hissiz ve yalnız.... | ||
|
||
| Aynı karartıyı ben de gördüm... Belki de karatının içinde ikimiz de uçurumun kenazrındayız. Karartı sadece uçurumun kenarında değil her yerinde. Gözümüzsadece uçurumun kenarını görüyor. Sen atlamaktan vazgeçerken ben kendimi karanlığa bırakıyorum. Bitsin artık bu merak. Ya ölüm ya istiklal. | ||
|
||
| Kalbi her attığında kırık bir çizgiyi doğruluyorlar. Anlamlı gibi duran harflerin tümü aslında anlamına zorla dikilmiş. Dikişler feryat figan patlar sürekli. Bu kargaşadan yaralanmak için öne çıkanlar ... ruhları kusursuzca soyan zamana kafa tutanlar.. sıkıntıdan kendi cesedini yaratacak kadar canı ağrıyanlar... sözcüklerini unutarak odaya doldular bugün. Sırtımız dönüktü ,zaten görmezden gelmeliydik. |
||