|
||
| heybe -oğuz atay ve bütün disconnectus erectus’lara I hadi gülüm koy heybene hüznünü bir parça beyaz peynir bir parça kalbi harap birkaç günlük yalnızlık birkaç kitap hani şu sevmediğin tehlikeli kitaplardan sigarayı ve kibriti unutma hatıraları da sonra birkaç ölmüş arkadaş resmi birkaç ölüm ilanı biri mustafa polat’ın / biri benim elbette unutma – unutmak ihtiyarlamak demektir ha teybi de unutma ölü sesler dinleriz kalbin şimdilik kalsın hem güvenme kalbine – ihanete hazırdır hadi acıları da aldınsa yanına vakit geldi demektir hadi gidelim o uzak liman kentine orada bizi bekliyor sahib-i zaman ......... bu adamlar bize niye hep gülüyor albayım hem sanki insan olmak tek bizim suçumuz mu böyle gördük kitaplardan böyle yaşamaktayız ya da daha doğrusu – ne dersiniz albayım karşıdan gelen kadın bilge’nin saçları mı muhteşem yalnızlığım herkesi korkutuyor ey zavallı dünyanın bütün gerizekalıları birleşin… birazdan panzehirlerin… o boğuk uğultusu… sende ölüm ilanı var mı albayım bu insanlar… turist döviz getirir biliyorum albayım… eskidi bu masallar çünkü ben artık hergün… ölüp ölüp geliyorum / tek başıma kalıyorum (insanlar tek tek ölür. çift kişilik ölümler hazırlanmadı henüz öyle mi? cehenneme iki bilet lütfen, bir öğrenci olsun…) alın bu başı artık asırlık cehennemler gözlerim kirpiklerim daha bilmem neremler yalnızlıktan uzaklar kanserler ve veremler bana göre albayım (arzederim) ey uzak deniz halkı biz sizi tanıyorduk çıplak martılarınızı - örtülü ömrünüzü birkaç günlük balıkla kainata benzeyen örtülü ödenekle örülmüş ömrünüzü sizler de insandınız suç yalnız benim değil eğil canım sevgili kendi içine eğil II ha henüz unutmadan hüzünleri aldın mı rengi sevdalı olsun ama kırmızı mutlak boğaz’da yudumlanan o eski hatırayı çıkar artık sandıklarından… ezberlenmiş şiirleri de unutmamışsındır inşallah (işimiz inşallahlarla ne zamandır albayım) heyben büyük olmalı içine ayrılıklar arkadaş ölümleri – kimliği meçhul acılar anayasada yer almayan bütün suçlar alanların bir kısmı (çünkü çok çabuk değişiyor bu ülkede ve insanın kendisini mahvetmesi pek suç sayılmıyor albayım - arzederim) harbe gidenlere döndük sevgili Orhan veli cahit sıtkı birazdan uzun yabancıların - necatigil ustayı kim ihmal edebilir - attila ağbimizi bırakalım şimdilik, ama canım tanpınar mümtaz ve nuran ile beyaz peynir aldın mı yüz gram olsa yeter akşamımız hazırsa ülfete başlayalım birkaç kitap çıkar artık… ‘tehlikeli oyunlar’… sonu başı bellidir ama olursa olsun biz madem yeni baştan yaşıyoruz hikayeyi birincisi albayım: mütehakkim ve mazlum ikincisi niyazi peygamber tarafından sonraayferfahrilersalihalarhülyalar ömerler evliyalar o ölüm ilanını eklemeyi unutma bir ben varım muhalif hayata ve hukuka kendine ve gurbete kendimden gurbetlerim perişan eder beni hem neden mahivetim düşman avuçlarında mahzunluğum yeterdi – değil mi ya albayım ben kendime kendimce ölümler tasarlarım olmazsa bir başıma bir köşede susarım ........ ben neden biraz böyle biraz garip albayım yanlış hayallerinde hep muzdarip albayım |
||