|
||
| MEANİK BİR YALNIZLIKTIR BURJUVA(SESİMİ DUYAN VARMI) Güneş batmak. yeryüzü karanlığa bürünmek üzereydi. Gündüzün parlak ve göz alıcı renksizliğinin ardından, sarıya bürünmüş dünyanın yaşadığımız yanı, yerini akşamın soğuk karanlığına bırakıyordu. Gecenin en siyah yalnız anında gömülürken kimsesizliğimize, ay hilaldi ve her geçen zaman biraz daha beliriyordu gökyüzünde. Çocukken olmayan ninemin anlatamadığı masallardaki peri kızının başındaki taç gibi süslüyor du gökkubbe. Yıldızlarsa birer inci tanesi gibi emsalsiz güzellik teydi. Annemin nakışları kadar güzel, ince ve emekle yaratılan, bir yanı tanrısız ıneleklere benzeyen, diğer yanı çocukluğumdan beri rüyalarıma giren ama uyandığımda yüzünü hiçbir zaman hatırlayamadığım platonik aşkım kadar insana benzeyen peri kızının dolgun, sütbeyaz göğüs ve uzun boynunu süslüyordu sanki. Bir gün daha bitiyordu benim kentimde ve benim kentim, göbeğinden ikiye ayrılmış vatanları barındırıyordu içinde. Bir yanı ışıklı reklam panolarını izleyen ve sorgulayamayan kişilerin göremedikleri, yüzlerinde maskeler taşıyan insanlarla doluydu, Bu yer evrimin ceplere taşındığını kanıtlamaya çalışarak, hep resimli, rakamlı kağıtlardan söz eden ve bu bilgilerine herkesten daha fazla sahip çıkarak, evlerinde, işyerlerinde, demir kasalarda saklayan insanlara aitti. Diğer bir yanı geceye renktaş siyah lastik ayakkabılı, uvkuları güneşe ayarlı, sümüklü çocuklara.......... Yerlerinden yurtlarından bir gece silah tutmamak için, kendi kendilerine kaçıp gelmiştiler bu kente. Üst üste kurdukları iki üç tuğlayla örülü mezarlıklarda yaşıyordular. konuşmayı unutup kendilerini suskun ölümlere gömerek... Benim kentim unutmuştu kendini. Belki daha uzun bir zaman varken kimliksiz dünyaya tek ırkın insan olduğu zamana, biz kimliksizdik, kimsesizdik kendi vurdumuzda. Ölüyorduk. Öldürülüyorduk birer birer. Kan akıyordu damarlarımızdan. Sevgilimiz le, dostlarımızla beraber bir zamanlar kah kahkahalarla geçtiğimiz, ağIadığımız, şakalaştığımız, tartıştığınıız, öfkelen diğimiz, sevindiğimiz, insanlığımızı sunduğumuz yerlere. Caddelerde, sokaklar da oluk oluk kanımız akıyor du. Görmüyordunuz. Üzerimize bastınız sabah işe giderken. Sevgilinize “seni seviyorum” derken canımızı acıttınız. Ölüm bile koymadı bize bu kadar, haince gelmiş olduğu halde bile. Anlamamıştınız, anlayamamıştınız, kim bilir belki de anlamak istememiştiniz. Dinle, evet evet sen, ben, o, hepimiz dinleyelim. Üç maymunu oynayanlar da vazgeçsinler o iğrenç rollerinden. Ve dinlesinler o ölüm ki... Bir annenin kalbine insan boyunda bir mızrağın saplanmasıdır. Yüreğinin yerinden çıkartılıp ayaklar altına alınmasıdır. Acıya alışması, acıyla yaşamasıdır. Bilin artık, ölüm bir annenin hiçbir zaman gülememesi, çiçek açamamasıdır. Ve hep hayalinde artık göremeyeceği çocuğunun düğününde zılgıtlar çekip, halaya giremeyeceğini bilmesinin acısıdır. Bilin ki ölüm, yari bir daha görememektir. İçine atamamaktır onu. Dokunamamaktır ilk gördüğü anda ona, kızaran tenine. Bakamamaktır cenneti gördüğün gözlerine, türküler adayamamaktır adına, söyleyememektir bildiğin bütün sözleri, hak eden o varlığa, dokunamamaktır saçlarına, yüreğini açıp gösterememektir ona. Duyumsayamamaktır teninin bu dünyalı olmayan kokusunu. Yaratamamaktır kendi kendimizi. ‘yardan, aşktan uzak bir yaşam intihar süsü verilmiş bir aldatmacadır. Ve ölüm... Artık girememektir dostla sıcak bir muhabbete. Kaçak çay, kaçak bir sigara eşliğinde, harabe bir mekanda anlatamamaktır kaçak aşkını soğuk kış akşamlarında ceketine sarılarak, birlikte gülememektir doyasıya, sırtını dayayacağın küfredeceğin, kızacağın, mutlu kılacağın birinin olmamasıdır ölüm. Borç para alacağın, elbiselerini giyeceğin, birlikte hayaller kurduğun o insanın yokluğu dur. Ölüm kimsesizliktir, kimliksizliktir. Açmalısınız gözleninizi, duymalısınız beni ve konuşmalısınız ateş gözlü çocuklar, direnen mazlum halklar adına, dur demelisiniz ölümlere, zulümlere kine ve nefrete... Bizler ruhlarımızdan kopuk yaşıyoruz şimdi, yüreğimi zimakinenin bir parçasıymış gibi taşıyoruz kendimizde. Hiçbir zaman ders almadık yaşananlardan, robot gibi yaşadık bu şehirde ve ülkenin diğer kentlerinde. Bilinir ki oturdular dört köşe bir masaya kravatlı beyefendiler. Ölçtüler, biçtiler, söylediler ve bilgiliydiler. Her bilgide iyi olacak diye bir kaide bulunmadığını bilmediğimiz için kabul ettik ne dedilerse. Güzel, umut dolu bir gelecek vadetmiştiler. İnsan tanrıya eşdeğerdi öyle söylediler bizlere. Kim koskacaman yaratan bir tanrı olmak istemezdi ki. Evlerimize geldiler, kapımızı açtık onlara, sonra soframızı serdik önlerine. Keşke yetinseydik tüm bunlarla. 0 kadar insan- dik ki o zamanlar ruhumuzu teslim ettik, bedenlerimizi ödünç verdik, ne de olsa geri alacaktık sonunda, diyerek. Her şey umduğumuz gibi olmadı yenildik, kandık, kandırıldık, içimize girdiler yavaş yavaş; onlarındı çünkü; gazeteler, radyolar, televizyonlar, saldırdılar, görmedik, canımızı acıttılar hissetmedik, sevdiklerimizi aldılar, ses etmedik çünkü; onlar tan rı yapacaktılar bizleri. Üzgünüm, kaybettik. Çünkü; tanrıyı yaratan tanrıdan üstün olmalıydı, öyle düşünmemizi sağladılar. Böylelikle acımasız tanrılar edindik kendimize. Ve bizler ruhsuz, cansız, hiçbir işe yaramayan salt kendini düşünen, kendisi için bile ahlaki hiçbir değeri olmayan bireyler olarak yetiştik. Her birimiz kendi tannmıza yani kendi kendimize taptık çünkü, en iyi tanrı bizdik kendi gözlerimizde. Bu yüzden her şeyin en güzeli bize ait olmalıydı. Nasıl olursa olsun diyerek meşrulaştır dik işlediğimiz cinayetleri. Kendi tanrımıza o kadar çok daldık ki unuttuk, anneleri, yari, dostu, doğayı, insanları, hayvanları, bitirdik içimizde insan olan parçaları. Oysa tanrı bağışlayandı, üretendi, yaratandı. Tanrı, aşktı, yaşamaktı birlikte, onurdu, ahlaktı. Bizler insanımsı tanrılar ya da tannımsı insanlar ne kadar uzak kaldık bu kavramlara. Benim ve sonu benim gibi olanlar için dönüş yok artık bu yolda. Ezildik, horlandık, yok sayıldık. Bir parça dahi umut göremedik gelecekte. Bu yüzdendir ki şimdi tarih, tanrıların intiharını sahnelemekte ve yönetmektedir. Tarih şahittir tanrı lar ölüyor, tanrılar yeniliyor diye altın harflerle kitaplara geçmekte. Evet benim kentim göbeğinden ikiye ayrılmış ayrı ayrı vatanlardı. Binlerce tanrı barındınıyordu içinde ama kimliksiz ve kim sesizdiler kendi yaralarına dahi merhem olamayan tanrılar. Benim kentim ölüm şehriydi. Ucuz tanrılıklardan sıyrılmış in sanlar da vardı elbette benim ken timde. Kimvurduya giden ya da zindanlarda soğuk demir ka pılar ardına bırakılan yiğit lerdi bunlar. Hiçbir zaman manşetlere çıkmayan, görüntüleri verilmeyenlerdi. Benim kentim kardeş kanının ilk aktığı topraklar üzerine kurulmuştu. Kabil’in Habil’ i sırtından vurduğu günden beri eksilmezdi bu topraklarda hain kardeş ihanetleni. Duyulur akan kanın sesi sokaklarda, caddelerde o günden beri. Bir gün bitecektir tüm bunlar şimdi bilirim, başaracaklar. Bayrama dönecek yeryüzü, gelincikler açacak, şehrin göbeğinde aşklar, aşıklar, aydınlar vurulmayacak. Mem, Zin’ e kavıışacak, Ferhat, Şirin’ e ve özümüze döneceğiz. Herkes kendi doğrusunu bir başkasına zorla kabul ettirme ye çalıştığı gün savaşın geldiğini bilecek. Bütün doğrular insana çıkacak, ne insanlar topluma, kurban edilecek, ne de toplum bi eye. Denge bulunacaktır, tüm bunlar olacaktır, bilirim. Belki ben de uyanırım bu karanlık uykudan bir gün. Uya nırken de bir bakmışsınız hatırlanm rüyalanımdaki kızın yüzünü. Kim bilir belki, bir gün, bir gece bu şehirde yalnız karşılaşırız, sokakları dalgın dalgın gezerken sonra gözlenimiz çakişır. Bütün dünya dilleri unutulur, gözlerimiz binleşir ve bir son vererek yainızlığımıza artık beraber yürürüz bu kentin sokaklarında olamaz mı? Olabilir tabi ki ama; ne yazık ki o gün bugün değil. Çünkü; halen kurtarılmadık boş beleş tanrılıklanmızdan ve esirliğimizden. Güneş, ilk ışınlarıyla göz kırpmaya başladı yeryüzüne. Gün doğacak birazdan ve tam bir saat sonra üçüncü günü olacak evime gelip hiçbir şey yemeden saatlerce kıpırdamadan boyaları dökülmüş karşımdaki duvarı anlamsız bir şekilde izleyişimin. Ardından daha önce hazırlamış olduğum sandalyenin üzerine çıkıp ipi boynuma geçirerek kendimi boşlukta sallandırışımın. Evet, tam üç gün oldu. Bu Allah’ın yazında etrafa berbat kokular saçan bedenimin çürümeye terk edilişinin. Bir kişi bile kilometrelerce ötede farkına varılan iğrenç kokumu duyumsamadı. Bir kişi bile varlığımın olduğu gibi yokluğumun da farkına varmadı. Bir kişi bile kapımı çalıp içeri girmedi. Ruhum şimdi bedenimle aynı odada iğrenç kokular içinde tüm günahlarını ödemekle cezalı adeta. Tanrılığından sıyrılan bir kişinin gelmesini bedenimi oradan indinip beni toprağa gömmesini bekliyorum. Böy lelikle ruhum huzura kavuşacaktır. Sizlere sesleniyorum: çevrenizde tanıdığınız böyle biri var mı, bana bu iyiliği yapabilecek? Ne dendir bilmem, ölüm aletim boğazımı sıkıp nefesimi kesince bir umut belirdi içim de ÖZGÜR YAŞAMA VE ÖZGÜR AŞKA DAİR... okumayan lütfen yorum yazmasın... |
||
|
||
| bence okumalısınız...okuyun hatta, kazanacak seyler var bu yazıda,almanız gerekenler... ben okudum...  elıne, yuregıne, bunları sana yazdıran hayata tesekkur etmek ıstıyorum delıcocuk her seye ragmen... |
||
|
||
| "Mekanik Bir Yalnızlıktır Burjuva" oldukça etkileyici bir başlık zaten. Burjuva, kendini sevmeyen bencil insanın psikolojideki kılıfıdır. E tabi bu insan üretim araçlarına ve sermayeye de sahip olması lazım gerek. Mekanikliği ise diyalektik materyalizmi yadısmasından kaynaklanır kanımca! Vicdanı rezonansa girmiş bu sömürgen insan güruhu yalnızdır da! "Mekanik Bir Yalnızlıktır Burjuva" | ||
|
||
| çok teşekkür ederim deli kız... okuduğun için..aslında kimseye werecek bişey yok...herkeste zaten olanı yazdım.. suçu üstüne alan yoktu... ben kendi üstüme aldım...saol okuduğun için tekrar... bende hayata teşekkürü bir borç bilirim... ibar gerekli açıklaman için saol...başlığın anlamı senle güzelleşti..sende okuduğun için teşekkür ediyorum..... |
||
|
||
| okudummmm.... duydum o sesi..... yüreğine sağlık deliçocuk.... |
||
|
||
| ben okudum we bu güzel sözlere diyecek bişi bulamıyorum dost... yüreğine sağlık.. |
||
|
||
hehe  yazıyorsanız ben anlarım okuduğunuzu... utandım ya...saolun saolun..sizin yüreğiniz güzel olan..yazı kötüde olabilir... sizin yüreğiniz yine güzel ... ciciseyt istanbulee saolunwala oraya okumayan yorum yazmasın yazmakla ayıp ettim sanki...utandım ben harbiden... kusura bakmayın... |
||
|
||
| wala oraya okumayan yorum yazmasın yazmakla ayıp ettim sanki...utandım ben harbiden... kusura bakmayın... yok be ne alaka bırılerı cıkıp yapardı ib....lıgını.en azından bu sayfaya bıseler yazma hakkının bedelı de bu olsun bırak... |
||
|
||
| yengeme katılıyorum ben
|
||
|
||
| ama ben vip üyeyim...istedimmi silerim mesajları..gerçi bi iki tane sildim ama oda kendi mesajlarım dı... okunmasını istedim sadece..asıl gayem yazının okunmasıydı...yada işte duygusal bağlarla insanların yorum yapmaması için oyle yazdım... |
||
|
||
emeğine yüreğine sağlık deli çocuk  bu yazıdan çıkarılacak dersler var
|
||
|
||
| Evet o istediğin kişiler var. Ama onlar da izbe köşelerine sığınmışlar deliçocuk.... Seni bir Narsist olarak duyumsadım ve bu tamda bu toprakların çocuklarına yalkaşır bir nasrsizm olmacaktır. Unutma bu topraklarda yeşerdi aşklar ve bu topraklardan bir gün gelip de göç ederse unutma o göç ettiren de biz olacağız. Bu topraklarda kardeş kanı akıtıldı. Unutma bu kardeşleri iki ayrı ruhtan bir beden sokacak olan da yine bilzeriz. Yüreğine sağlık deliçocuk..... Narsizm dedimde aklıma mitolojiden bir benlik hikayesi geldi. Narsizm ile ilgili buraya yazmak istiyorum eğer izin verirsaeniz tabi.... Mitolojide Narsizm WWW. TOPLUMDÜSMANI.NET BURADA BİRÇOK BİLGİ VAR. Mitolojiye göre, dünya üzerinde birçok tanrı bulunmaktaydı. Bunlar çeşitli doğa olaylarından ya da canlı-cansız varlıkların kontrolünden, davranışlarından sorumluydular. İnanışa göre bu tanrılar insan şeklindeydi ve insanlarla ilişki içine de girerlerdi. Size narsisizm sözcüğünün köken aldığı narkissos'un mitolojik öyküsünü aktaracağız. Kendine aşık olanlara aldırmayıp, onları karşılıksız bırakan ve çok güzel bir peri kızı olan Ekho, bir gün avlanan bir avcı görür. Narkissos adındaki bu avcı çok yakışıklıdır. Ekho bu genç avcıya ilk görüşte aşık olur. Ancak Narkissos bu sevgiye karşılık vermeyerek, peri kızının yanından uzaklaşır. Ekho bu durum karşısında günden güne eriyerek, kara sevda ile içine kapanarak ölür . Bütün vücudundan arta kalan kemikleri kayalara, sesi ise bu kayalarda 'eko' dediğimiz yankılara dönüşür. Olimpos dağında oturan tanrılar bu duruma çok kızarlar ve Narkissosu cezalandırmaya karar verirler. Gene günlerden bir gün av izindeki Narkissos susamış ve bitkin bir şekilde bir nehir kenarına gelir. Buradan su içmek için eğildiğinde, sudan yansıyan kendi yüzü ve vücudunun güzelliğini görür. O da daha önce fark edemediği bu güzellik karşısında adeta büyülenir. Yerinden kalkamaz, kendine aşık olmuştur. O ana dek kimseyi sevmediği kadar, sevmiştir kendi görüntüsünü . O şekilde orada ne su içebilir, ne de yemek yiyebilir, ayni Ekho gibi Narkissos ta günden güne erimeye başlar ve orada sadece kendini seyrederek ömrünü tüketir. Öldükten sonra da vücudu nergis çiçeklerine dönüşür. İşte narsisistik kişilik bozukluğu olan kişiler, başkalarının düşünce ya da isteklerine gereken ilgiyi gösteremeyen kişilerdir. Plan ve hedeflerine ulaşamadıklarında, gereken ilgiyi göremediklerinde aynı Narkissos gibi erirler, çökerler. Başkalarının hakkına saygı göstermeden ve gerçeklerle bagdaşmasa bile daima kendilerini haklı göstererek ve o hedefi, gerekli emeği vermeden bile haketmiş sayarak en onde, en gözde ve tek olmak isterler.Kendilerini başkalarının yerine koyamaz ve başkalarini anlayamazlar.Sanki hersey sadece kendileri için vardır ve ne olursa olsun herşeyin kendi amaçlarına hizmet etmesi gerekir. Başkalarının fikir ve hareketleri kendi amaçlarına hizmet ediyorsa vardır, aksi halde bu fikir ve hareketler tahammül edilemez düşüncelerdir. Gerçekle bagdaşmayan, başkalarinin zararına olup sadece kendi çıkarlarına uygun, kendi plan ve hedeflerine hitap eden maddi ve manevi kazanç sağlayabilecek plan ve hedeflerine ulaşamadiklarinda öfkelerine hakim olamaz, saldırganlaşır ,çöker hatta ağır psikotik tablolara girerler . SENDE BUNU DUYUMSAMADIN MI KENDİ İÇİNDEKİ YALNIZLIĞINDA... YADA BUNU BİZE DAYATMADILAR MI. BEN MERKEZCİLİĞİ..... |
||
|
||
| bizimle paylaştığın için teşekür ederim. ama açıkçası hayal kırıklığına uğramadım desem yalan olur. bilmem daha güzel bekliyordum herhalde, ya da belki acelece yazmışsın, herneyse tekrar teşekür. |
||
|
||
| deim ortaya çıksın...belki bir iki kişi daha okur...para almıyorum zaten 5 sene once bir dergide yayınlanan yazımdı... zaten taratıp kopyaladım.... SENDE BUNU DUYUMSAMADIN MI KENDİ İÇİNDEKİ YALNIZLIĞINDA... YADA BUNU BİZE DAYATMADILAR MI. BEN MERKEZCİLİĞİ..... kopıl dost...paylaşımın için teşekkür ederim...hücrelerime kadar duyumsadım...bu yazının ortaya cıkıs asaması bır gece yasadıgım sehrın en kalabalık caddesınde yolda gecen butun ınsanların guluslerıne kendımı katarak ve kendıme su soruyu soararak ortaya cıktı : hayat ve hayattakıler yanı bızler bu kadr umarsız,bu kadar yalnızlasmıs,bu kadar yabanı duygular besleyen ve baska ınsanların acısını kendı acımız yapmayan bızler ne buluyorduk bu kadar gulecek?oysa hala bırılerı oluyordu,olduruluyordu...dunyanın bır tarafında bırılerı gobeklerını sısırırken,bırılerı aclıktan oluyordu...evet ukalalaıgım vardır: sen buna narsızım de dıyebılırsın;ama ben o ukalalaıgı nerde ve kıme karsı kullanacagımı cok ıyı bılıyorum...senın anlattıgın oykuyu bılıyorum,bılmekten zıyade yasadıgımı da dusunuyorum bır zamanlar...kendımı yitirme aşamasındaydım benliğim duzeldıgıme ınanmıyorum cok fazla;cunku yasam devam edıyor ve yasamın anlamı her gecen gun gızemlenıp buyuyor ıcımde...sıstemı,ınsan kısılıgınde yaratmıs oldugu tahrıbatları kastedıyorsan : EVET...hala kırıntıları var ve onlarla uğraşmak bile okadar zor geliyor ki...ayrıca bu yazının yayınlanan 2 ve 3üncüsü de war...yazabilirim...belki yarın... cosinus bu yayınlanan ilk yazım...yeni yazmaya başlamıştım...ewet bu yazı canice biraz..oyle olmasını istedim...mekanik adıda belki biraz ordan geliyor...soğuk olsun istedim duygular... gula berfa daki ılık esinti yoktu bunda farkındayım...ayrıca gula berfanın dewamınıda burda yazacam...selamlar.... |
||
|
||
| sesimi duyan var mı? diye seslendi bir ses -mekanik yalnızlık- dediği burjuva'ya kim bulaşmamış ki buna? insanların tanrı suretinde gezen diğer suretleri, sence bunun için suçlanmaya değer mi? insanların,kendi doğrularını dayatması mı? savaşlara ve çıkmazlara neden olan? yoksa bunların kılıflanıp, maskelenip sokaklarda kol gezmesi mi? hangisinin öncelikli olduğu değil mühim olan!!! yaşanan bir gerçeklikse ve insanlar yavaş yavaş içlerini çürütmekteyse patlama noktasında duran kimlik artık kimliksiz olmayı seçmişse çözmek adına yapılması gerekenlerin ayağına çelme takılmışsa insan tanrılar değil tanrı insanlar var demektir!... |
||