|
||
 Aralıksız burnunu sokması vardır TanrınınBüyüde, Bir tin ya da bir varlık olarak değil de Yüreğin Daha çürümüş olduğu bir halde. Çünkü nedir ki yürek? Bir çürüme, Eti delen bir çürümenin Yürek sızısı ki Bu çarpan yıvışık kan organizmasını, Bu aralıksız depremi, Bu yaşama baygınlığını yaratır. Nedir bu yürek atışı? Ansızın akışı, orada taşması Duran bir yaşam, Ve yeniden yola koyulan. Neyin itelediği? Bilinmiyor. Şimdiden siyah bir gerekirlik, Buyurgan bir beyin elisıkılığı, Kırmızı etin dışkısını kaldırır Ve onu içindekini vermeye iter, İstediğini ve içindekini söylemeye. Demek ki bu çürümedir tanrı, Bu kırmızı dışkı, Bu eli sıkılık. Çünkü, bir hastalıktır tanrı. Yaratıcı değil, yaratılan ile Yaratılmayan arasındaki Gayya Kuyusudur o. Hiçbir zaman yeri doldurulamayan ve Doldurulmayan uçurum, Ama insanın her kan çekici düşüncesinde, Her buyrukçu bunaltıda burgulanan, Sıkıntılı ve tedirgin, önüne Bir başka bunaltı daha koymak için: Ne’den yapıldığını bilmeyen hoşnutsuz Varlığınki, Oysa insan, o bilir bunu, Tek sağlığı yerinde olsun. Antonin Artaud Çev: Enis BATUR |
||