|
||
| Sevdiğimiz eşyayı, dostları yada sevgiliyi. Sonunda yürekte kalan hep ayni duygu, hüzün... Çünkü yitirilene alışmışızdır, sevmişizdir, bizimle olan beraberliği keyiflendirmiştir. Çünkü o beraberliğe değer vermişizdir. Ya o güzelliği yasarken; paylaşımı, keyfi, sevmeyi ve sevilmeyi birlikte hissederken... Hep korkmaz miyiz? İçimizi en güzel anlarda bile hep sarmaz mı? Ya biterse? Ya yok olursa bu güzellik?; endişesi.. Tabii ki bitecek. Yaşadığımız mutluluklar, hüzünler hep bitmedi mi? Hep yerine başka başka hüzünlere, mutluluklara bırakmadı mi? Gene ayni korkular, ayni endişeler... Peki sahip olduğumuz güzellik için yitirme korkusuyla ağlamak niye? Kime? Ne için ? Biliyor musunuz? Dökülen göz yaşları sadece kendimiz için.. O değere sahipken de, yitirdiğimizde de.. Çünkü bizi asil korkutan YALNIZLIK.. İçimizde hissettiğimiz o güzel duyguları uzunca bir süre tekrar yaşayamamak.. Özlemek, özlenmek, sevmek, sevilmek, sım-sıkıca sarılmak, o bedenin canini, kanını hissetmek, sevişmek.. Hangisi kolay vazgeçilir hazlar ki? Biten aşklarda da, biten ömürde de yanaklarımıza dökülen gözyaşları hep kendimiz için. Çünkü merkez hep biziz, doymak bilmeyen egomuz.. Ve o egoyu doyurabilmek, hoşnut kılabilmek için ne kadar çok çırpınır dururuz. Bizim sevdiklerimiz bizi muhakkak sevmeli, özlediklerimiz özlemeli, doğrularımız her zaman tek doğrudur. Ya yanımızda ki insan ? Onun egosu ? Arzuları, özlemleri veya usandıkları... Ne kadar o sevdiğimiz insana karşı fedakarız? Vermeden neyi ne kadar alabiliriz ki? Bizler; hep ilişkilerimizde hesap kitap içinde değil miyiz ? Her zaman denge.. Verdiğimiz kadar alalım, aldığımız kadar verelim hesapları yapar dururuz. Sonuç YALNIZLIK . Peki bu kadar yalnızlıktan korkuyor, yaşanılan güzellikleri, paylaşımı bir daha yasayamamak endişesiyle kaybedeceğimiz değere ağlıyorsak niye bu kadar ince hesaplar. O değer bize mutluluk yerine hüzün, kargaşa yaşatıyorsa zaten vazgeçmeliyiz. Yok eğer yaşamın sıkıntılarından biraz da olsa bizi alıp mutluluk veriyorsa o zaman gözyaşı yerine biraz daha akilci olmak daha doğru değil mi? Sıkıca, hiç bitmeyecekmiş gibi o güzelliği, huzuru sonuna kadar yasamak varken neden korku?? Bilirsiniz.. Anılarımızda öylesine anlamlı, mutlu anlar vardır ki, kimi zaman onca geçen yıllara değerdir. Tabii ki bu değerler karşılık bulduğunda daha da değer kazanacaktır. Eh iste o zaman bize biraz daha is düşüyor demektir. Daha çok özen... Çünkü yasam içinde, ayni frekansı yakalamak o kadar zor ki... Sevgiyi, özlemi birlikte yasamak doyumsuz bir hazdır. Artık o sevdiğin insan kendin olmuşsundur. Korursun, tıpkı kendini koruduğun gibi. Üzmekten, incitmekten korkarsın. Artık hesap, kitap yapılamaz. ; Daha çok vermek vermek istersin. Çünkü ego vererek de doyumu öğrenmiştir. Çünkü gönlünü ayna tutmuşsundur o sevgiliye. Çünkü yitirme korkusu askı ölümsüz kılar. Çünkü ayrılmanın da bir vahşi tadı var Öyle vahşi bir tat ki dayanılır gibi değil Çünkü ayrılık da sevdaya dahil Çünkü AYRILANLAR HALA SEVGILI.. Sevdiğimiz eşyayı, dostları yada sevgiliyi. Sonunda yürekte kalan hep ayni duygu, hüzün... Çünkü yitirilene alışmışızdır, sevmişizdir, bizimle olan beraberliği keyiflendirmiştir. Çünkü o beraberliğe değer vermişizdir. Ya o güzelliği yasarken; paylaşımı, keyfi, sevmeyi ve sevilmeyi birlikte hissederken... Hep korkmaz miyiz? İçimizi en güzel anlarda bile hep sarmaz mı? Ya biterse? Ya yok olursa bu güzellik?; endişesi.. Tabii ki bitecek. Yaşadığımız mutluluklar, hüzünler hep bitmedi mi? Hep yerine başka başka hüzünlere, mutluluklara bırakmadı mi? Gene ayni korkular, ayni endişeler... Peki sahip olduğumuz güzellik için yitirme korkusuyla ağlamak niye? Kime? Ne için ? Biliyor musunuz? Dökülen göz yaşları sadece kendimiz için.. O değere sahipken de, yitirdiğimizde de.. Çünkü bizi asil korkutan YALNIZLIK.. |
||
|
||
| yalnızlık büyütür ama yalnızlık sonra çürütür! |
||
|
||
| anlamayanlar için yalnızlık hayatın durmasıdır,anlamsızlaşmasıdır.ama anlayanlar için yalnızlık yaşamın sırrına erişmektir,yeniden varolmadır... | ||
|
||
| özlemek dostundandır dşyor ahmat telli...seni dostluktan öte bilmelyim... ewet dediğin gibi başka bir şiirde tamamlıyor sanki kendini....ayrılklarda sewdaya dahil...ayrılanlar hala sewgili... giden gidiyor dostum...geröekte senin parçan olmayı başarmıssa kim korkar ki yalnızlıktan...dokunamamak yalnızlık olmamalı bence...asıl büyük kalabalıktır o... ama dokunma isteği ...görme isteği...gülüp eğlenmek ...ağlamak onunla... işte önüne geçemiyor kişi pek fazla bu isteklerinin önüne... haklıdır...ama bu yalnızlıkmıdır...işte orası bir muamma olarak kalır bence... |
||
|
||
| yalnızlığı çoğu zaman anlamak istemiştir herkes emin ol ama yalnızlık o kadar güzel we anlaşılması zor kiii.... malum güzellikleri anlamak o kadar kolay değil... ondan dolayı "kızılırmak"tan yazdım bende 
|
||
|
||
| haklısın..çok az insan anlar kimi yalnızlıkla peygambersel çıkış yapar,kimi ölüme koşar sevdalıca... | ||
|
||
| Korku zamanla hüzne bırakır kendini. anlaşılamamışlığın,ihanetin,seni bırak, kendine söylenen yalanların en önemlisi dediğin gibi yalnız kalmanın korkusu değildir beni korkutan. Verilen emeğin yitip gitmesidir beni hüzünlendiren ,kahreden. Çünkü sevmekle bilmek ve emek göstermek durumundasındır. Bildiğini,emeğini kaybetmek hüzünlendiriyor adamı. insan istemediği sürece yalnız kalmaz bu yüzden korku yersizdir .Bence korkulması gereken emeğinizin çöpe gitmesidir. Sözüm bilerek ve emek vererek sevenlere |
||
|
||
| yalnızlık, yalnız olduğunda, "yalnızım çünkü sen warsın", diyebilmektir... |
||
|
||
| güzel ve yerinde bir tanımlama tebrik ederim darabuka... | ||
|
||
ankanın istemi üzerine.. |
||
|
||
| eyvallah | ||
|
||
|
||
| Ölüme giden bir melek ... | ||
|
||
| yalnızlık bilmediğini aramaktır...arayıpta bulmak.yalnızlık yaşamın sırrına ermektir... | ||
|
||
| yalnızlık paylaşılmaz paylaşılırsa yalnızlık olmas Ö.Asaf |
||