|
||
| sayfa nede guzel başlamıştı oysa..şiirlerim vardı..aşağılara indikce sayfanın rengi değişti ve kayboldu şiirlerim..mimarı da sensin blöf..istikbal ne yerde ne gokte...çünkü o da kayboldu..gozlerini bilmem ama şiiri maviydi istanbluenin..kara bir bulut sardı göğü sonra..çamur yağıyo şimdi sayfalara...evet mimarı sensin..neden bırakıp gitmiyorsun..yada neden guzel bi şiir yazarak affettirmiyorsun kendini..senin olmayabilir..soyle istanblueye sana gondersin bitane..emin ol kırmaz seni...hadi canım bi dene bakim şansını... | ||
|
||
| arkadaşım ege tıp 3. sınıf ögrencisi. 1/58 boyunda 45 kilo... uzun kızıl saçları vqr ve kadavraların parmaklarını evine götürüyor... | ||
|
||
| " Arıza çıkarıyor diye hayıflandığın yüreğine…” Yorgun bir gecenin ardından düşürüyorum tüm satırları. Eteklerinden topladığım deniz kabuklarını diziyorum gözlerimin çıplak yalnızlığına. Dilsiz kelimelerini sarıyorum dudaklarımın uçuk bağlamış yalnızlığına…Kekeme gecelerim sobelemişken beni, sen çöz beni…Sen sustur bana sırt dönmüş suskunlukları. Ulu orta yaz beni satırlara.. İlmekle beni mürekkebinin sevda kokan ucuna..Vur beni yollarına..Öldür beni gecelerinde..Sonra tekrar doğur beni dudaklarının iki yakasında. Sırtını dönmüşken tüm cümleler bari sen tut beni dilsiz öznelerimden...Varlığınla seninle yeniden tanımladığım kirpiklerimden öp beni..Senden uzaklarda gözlerim Kerbela sancısında kavrulurken, sen Yusuf gözlü aydınlıklar bırak demir kapıma. İnleyen sabahıma gözlerini doğur..Yüreğimin kekeme yalnızlığında tel tel yanarken dudaklarım sen yüreğime iliştir öznelerini. Notalarını sadece senin bildiğin şarkıları haykır bana. Kelepçeli olsa da kanatların, sen yüzünü Cennetime çevir..Sınırını bizim çizmediğimiz zamana inat topuklarını vur suskun ayaklarıma. Sesim ol sesimin kanadığı suskunluğumda. Hadi dudaklarında tazeliğimi yitirmeden söz ver bana; kader ne yaparsa yapsın adım dua olsun kıblesi sevda olan dudaklarına..Sürülse de bıçaklar boğazına, gözlerim aydınlığın olsun Züleyha boyu karanlığına.. Limanlarına al beni..Gözlerinin iç denizlerine kabul et beni. Deniz kokularını kat bozkır kurağı dudaklarıma...Adının geçmediği alfabemi yık..Kur yeniden dilimin cümlelerini..Çöz beni karanlıklarımdan. Bana giydirilmiş deli gömleğimi çıkar yüreğimden.. Sevdanı giydir üzerime…Sonra da gözlerini düşür gölgelerime..Öp beni gülüşleri yaralı kirpiklerime..Sarmala beni, yağmala bendeki beni..Düş beni zayi defterlerinden..Vur beni…Kanasa da yalnızlığım, sanadır nefes alışım..Düşürdüm kendimi beli kırık geçmişimden..Kırdım aynadaki basiretsiz gençliğimi..Gayri sana adanmışım.. Gayri sen olmuşsum…Ne önemi var bende olmayan benliğin.. Köklerimi söktüm bedenimden..Şimdi umut zamanı. Yeşerme zamanı..Dallanıp budanma zamanı…Hadi kendimin katili oldum..Gözlerinde temize çek beni…Zanlı geçmişime inat sen al beni kıyılarına..Al Bak işte yüreğim avuçlarımda..Ha düştü ha düşecek…Tut beni..Gayri nefesim, benliğim senin zabtına geçmiştir..Gayri ben SENİNİM..Sadece senin… " Tüm sorularının cevabını gözlerimde bulan kadın; " Gecikmişlerini bırak artık..Benim adıma düşsünsen de bırak ben seni yaşayım..Yorma kendini..Düşünme yarınlarımı..Sen yaşarken ben hep baki olacağım..Dilinin ucunda birikse de özlemin bırak yutkun benli yalnızlıkları..Gözlerinden düşmesin tek bir gözyaşı..Bize reva görülse de üçüncü sayfa cinayeti..Vurulalım be can vurulalım. Düşsek aynı kaldırıma..Üzerimiz gazete kağıtlarıyla ulu orta örtülse..Kanı çekilen ellerimiz birleşmişken direnmesek yaşamak için…Hani hep sana yakıştırdığım beyazı beraber giyinsek..Sonra da sussak..Ölümü kutsasak dudaklarımıza..Öznelerini yitirsek hayatın, devrilsek imla hatası bol cümlelere..Yutsak dudaklarımızda biriken ölüm acısının kutsal matemini..Sonra koşsak denizlerin üzerinde.. Birer birer aşsak uçurumları..Zılgıtlar kulaklarımızı tırmalasa da kızımıza kavuşsak..Bize ithaf edilecek binlerce suçu kabul edilip tüm faili meçhul aşk cinayetleri üstlensek..Kırılsa da kalemimiz, biz özgürlüğümüze kavuşmanın heyecanı ile binlerce türkü yaksak.. Zanlı sandalyesinde infazımız büyütülürken biz sevdanın baş harfine uzansak…Zan altında bırakılsa da sevdamız temize çekmek için tüketmeyelim kelimelerimizi. Bizi “ bizden “ daha iyi bilecek olmadığına göre ne yarar ki tüm bedbin sıfatların bize ithaf edilmesi..Neye yarar ki ölü bedenlere iftira kurşunlarının seferber edilmesi..Biz gökyüzüne iltica etmişken neye yarar ki kanatlarımızın kırılması…Adsız…Tanımsız bir yere gömülmek olsa da kaderimiz…Ellerimiz yan yana..İsimlerimiz ise yan yana… Ölme diyorum sana.. Ölme..Sakın bensiz teslim etme nefesini Azrail’in avuçlarına.. Ben olmadan sakın kanatlanma sakat doğmuş yarınlara...Sehven olsa da bırak adımı adının yazmadan terk etme bu dünyayı..Peltek konuşan bir bebe sevdamızı haykırmadan gitmek yok gündüzleri kanamalı zamanlardan.Yağmurlu bir günde öpüşmeden, gözlerimiz gözlerimizde sevişmeden ayrılmak yok masal yüzlü sabahlardan..Sana diyorum sevgili..Sana…Gitmek yok diyorum..Noktasını koyma cümlelerin..Devrilse de imla bozuklukları üzerine sakın ödünç verme öznelerini.. Ben gelmeden sakın ölme işte.. Ölme diyorum..Ölme… Çıkar üzerinden kekeme yalnızlığı. Giyin üzerine beni… Soyun dudaklarındaki umutsuzluğun koşul eklerini.. Haykır bizi… Susabildiğin kadar sus kangren susmalarında.. Dudaklarımda birikmiş imla hatalarını çöz.. Dilsiz olsa yüreğin, Sen gözlerinle konuş.. Çöz beni karanlıklarımdan.. Hadi aydınlığına doğur beni.. Vakit dar, Vakit geç… Olsun can be… Kefenle her şeyini.. Ötele sana biçilmiş imla hatalarını.. Bırak cümlelerin öznesiz olsun.. Yaşamak için cümlelere gerek yok ki… Hayat susarak da yaşanabilir çünkü.. Kapat perdelerini.. Sustur gözlerini.. Güneşi devir gecelerime… Gözlerini çevir gözlerime.. Dudaklarını vur kirpiklerime.. Öznesiz bir hayatın da yaşanabileceğini göster.. Devrilse de imla bozuklukları, Ölme sakın.. Ölme.. Kerbela, Hasan ile Hüseyin’e kavuşmadan Yitip gitme uzaklara.. Gitme diyorum… Kudüs’te ettiğin dualara âmin sesi karışmadan Ölme diyorum sana.. Ölme… ……… Yaşa beni, Faili meçhul yanımla.. Yaşat beni, Dilimin ucunda birikmiş Yusuf yüzlü suskunluğumla… |
||
|
||
| Öp beni tenimden şehrimin ince ayazı. Kapanmayan yalnızlığımın yoluk saçlarını avuçla. Diken bitmez kanayan acından. Ben güle duruyorum deli türkülerin kıvamından… Ve aşk tadını dilime bıraktı dersem… İnanmayın bana. Kim olmuşumda dilime dolamışım yanık kokusunun sahibini. Kim olmuşum… Destursuz çalmadım hiçbir kapıyı. Kapı önünde kalmayı hazmetmezken benliğim, uzun gölgelerin ardından ayakuçlarımı kanatarak erişmeye çalıştım göreceklerime. Olmadı. Sonra sıyrıldım telaşsız meydanlardan. Bilmediğim yolları kimseye soramayacak kadar başım önümde eğik, konuşamayacak kadar yorgun kaçtım. Biri gelip durduracak gibi geldi hep. Artık mola yeri bitti deyiverecek. Her gözde aradım o sahiplikleri. Deliye vururken adım her gözde aradım… İsmime eklenenleri yastık altı ederek, kendi kendimi çarmıha geriyorum artık. Bırakın acıyı, ninni iniltilerde uyumaya duruyorum. Göremediğim ne çok şey var biliyorum. Ağır gelen korkularından kaçarken, her bir deliliği yüreğime yük bırakarak kapanıyor gözlerim. Oysa bakacaktım daha. Sağ elim sol yanıma semah durmuşken, selamımı salacaktım. Kahır yok diyecektim, acı kaçak diyecektim. Al fistanlara sar bedenini ve kalk ayağa diyecektim… Geceyle gündüzün adı aynı oldu. Birinde ışığa kaçtım, birinde karanlığa. Hepsinde bir eşkıyalık ardına saklanmak yani. Güçsüzlüğü bağırarak kovalamak. Sus payı düşürdüğüm dilim, hücrelerime doldurdu seyre dalmayı. Bakarak öğrenilmeyen hayatı sindiremedim içime. Güzeldi adım bilirdim. Hangi zamana saklanıyordu dengesini çoktan yitirmiş yalnızlıklarım? ...Hangi zamanda gölgesini uzatmak için sinmişti yürek dalıma aman vermez aldanışlarım? ... Solgun papatyaları avuçluyor şimdi ellerim. İç kanamalı bir hikâye bu, biter bir gün bilirim. Koluma takacak bir şeyim yoksa giderken, geldiğim gibi derim aynalardaki boş bakışlara. Gelmek yazılan yazgımı, gitmelerle dinlendirirken sulanan ağzım nelerin yamacında. Oy bu gece karanlıkları! Avutun içimdeki bilmeceleri. Geriye gider gibi yaparken yaşam beni tutun yaralı yanlarımdan. Yakışmaz uçurum taşları, yorgunluğa çalmayan bu taze ayaklara. Ezme papatyaları gönlüm… Şimdi, Bir kavganın bitişinde barışa kanmak gibi, kuytu bir yere asıyorum doğrularımı. Yanlışlar doğruları bir kez daha götürürken türkülerimden, ellerimi kanatan bütün telleri söküyorum sazımdan. Her tınısını meçhule salan dizginsiz yollara asıp unutulan notaları, içimi dönüyorum gizli sığınaklarıma. Susun kuşlar uçmayın bu ıssız göklerde. Susun kuşlar…Deli kız türkü söylüyor. |
||
|
||
| Ne oldu? Süngüler mi şahlanıyor şimdi? Anlamını lügatte ararken savaşın, cephede yankılanan bu toy ses senin mi? Kibrit kutusunda uyuyor kapı gıcırtısından ürperen düşlerin. Küçük bir alev buhurunda… Çocuksun hala fark ettin mi? Tüyü bitmemiş kuş. Açsın bir şeylere, bir türlü dillenemedin. Okşamak istiyorsun boş mavileri; kanatlanamadın. Sırtın on yedilerde. Yüzünü sürgün ettin, bozgunlarına boyun eğmiş mekânlarına… Ne oldu? Yorgun zaferlerin bileği mi bükülmüş? Portresi var orta yerde şimdi galibin. Çehresi yüz tutmuş silinmeye, az biraz belli. Çok kişiye aşina, sana ırağın da ötesi. Hadi kamçıla yine. Dizginini koparmış ukala umutların resmini çizmeye kalkış yine. Kuytularında söktüremediğin şafakların… Alnına çalınmış derin çizgilerde simetrisini arardın yalnızlığın. Duvarların isine iz bırakırdın ellerinle. Bence vazgeç artık karmaşanın formülünü çıkarmaktan. Boğuşamıyorsun kuduz maskenle… Ne oldu? Dilin dönmüyor mu artık o şiire? Vardı ya hani; “vurun ulan vurun, ben kolay ölmem…” ne de yaban bu sözler sana. Tanıdın mı birini hangisi sen? Bırak yalanı kendine. Eri değilsin sözünün, arsız oyunbozanın ta kendisisin. Lanet yağdırma boşuna aynalara, dönüp de hangisi sana çarpacak? Çıkar da şu miğferini, maskeni, çırılçıplak çınlamanın tadına varsın gözbebeklerinde yaşların… Sarı bir hücreye kilitlemişsin bedenini. İçin kuru bir çalı dibini siper tutmuş. Köşelere sıkışmış tebeşir kokulu resimlerini yıkayınca gözlerin, adının gecenin yarısı için titreten gök gürültüsüne kaptırdığın hikâyeyi ve ardından sonu saklı şiirleri kazı bileklerine. Nasıl da konuşursun şu yalazı aynalarda zifiri gölge üstüne serpilmiş ıslak toprakla. Sonra ölü bir toprak tutuşur gözünde. Sanırsın ki hiç sönmeyecek… Sanırsın ki bu şehir sende patlayacak… Sanırsın ki toprak hep ateş kokacak… Ve o an donakalır kirpiklerin. Sensin yürümez o tarafa. Çünkü hep sanırdın… Ya şimdi? Şimdi ne oldu? Ayların on üçünü mü bekliyorsun? Kırık kanadındaki ılık kanı çekilip rengi yere mi çalındı? Can çekişmeden, zamansız mı can verdi sevdan?!! |
||
|
||
| beni de tenimden öp...ruhuma kimse dokunmasın lütfen... | ||
|
||
| ben çok beğendim ya...istanbluueeee.sen vakit kaybetmeden bence bize gel..dost sofrasında bir yer her zaman var..biramı içersin şarapmı...dostluk aşk gece ve şiir...bende yazacam bu sayfaya..sende oku dostum...kalemim senin kadar güçlü olmasada kötü seyler kokmuyor yazdıklarım... bir başım kulağım rahatlasa.... |
||
|
||
| deli ne demek yaw, sen yaz da kuwwetini boşwer. yaz... sana uğrayacam zaten, barokkanın dawetini bekliyorum  daha doğrusu başka bir işimiz war, sonrasında sizdeyiz fırçalı_yorum öpücük nasıl gönderilir burdan bilmem ama öptüm seni teninden, terinden
|
||
|
||
| çok guzel istanblue..diline ve klavye tutan ellerine sağlık...çok duygulu içten gerçekçi v.s v.s bi şiir yazmışın...bu gece son olmazsa yarın guzel şeyler paylaşacaz seninle.. | ||
|
||
| baştan sawma bi mesaj atmışsın ya. ben seni yakalarım nasıl olsa
|
||
|
||
| tamam kızma opücem yanaklarındak... |
||
|
||
| ruhumdan öp. ama tenimden asla
|
||
|
||
| sewgi aşk renge bağlı olmamalı demiş mewlana ..tenin bi anlamı yok bugün sen yrn bi başkası .. fani şeyler:P |
||
|
||
| hayır benim "ten"i wurgulamamın nedeni bir gönderme idi |
||
|
||
| hmm koptum ben o ara herhal:=) | ||