|
||
| Karanlıkta durup, ışığı görmek mi? Işığın içinde olup, karanlığı seyretmek mi? Siz neredesiniz? Hangisini seçersiniz? Yanıp sönen bir ampul bu, umut bunun neresinde? tamam çok konuşma, işe yaramaz.
her şeyi sen biliyorsun, bir kesmesene hızımı..  |
||
|
||
| sanırım ışığın içinde karanlığı seyrediyorum. ama sizin sözylediğiniz manada mı bilemiyorum. kalabalığın içinde yalnız kalmak ve etrafımdaki kalabalığın düşüncelerinden çok farklı düşüncelere sahip olmak benimkisi. ama şu da varki aynı kalabalığın keşmekeşinde sürüklenip gitmekte aynı zamanda. ayrıca işin aslı umut her zaman kişinin kendisinde ama biz bunu gözden kaçırıp başkalarından bekliyoruz. (en azından ben böyleyim) |
||
|
||
| bir ağacın tepesinde, olanı biteni izliyorum, kimin hangi hareketi niçin yaptığını görüyorum. her yeni gelişmeyi o büyük fotoğraftaki yerine oturtuyorum. boş zamanlarımda fotoğraf dışında kalan, şeylerin çözümü ve olması gereken yere koymakla uğraşıyorum. sokaktaki insanın yaptığı her olumlu-olumsuz hareketide bu fotoğrafa koyuyorum, gül'ün cumhurbaşkanlığı adaylığını da, hatta amerkanın başkanlık seçimlerini... |
||
|
||
| her an o ağacın tepesinde iseniz hayatın içine ne zaman giriyorsunuz. bence insan her zaman hayata yaşananlara dışardan bakamaz. | ||
|
||
 noktasal bir yaşamsa sizin ki, hangi renk sizi daha iyi gösterir.. nerede durup, neyi izliyorsunuz, umudunuz mu mühim yoksa alıştınız mı seyrettiğinize?  umudun duruyor içinde, adım atsan çıkacaksın, ya orada, pencerenin ardında olanlar? ilerlemek istediklerinde karanlığa gömüleceklerinin farkında olmayanlar? şanslısın.. yitmezsin..  ve işte çıktın oradan, bir kayıbın yok elinde sigaran, ciğerlerine hapsetmiştin kendini, dumanınla birlikte, karanlığa.. pişman mı olacaksın acaba? ilerle hadi, merdiven aşağı da iner yakında.  kolay gelsin.. nerede bu karanlığa gidenler peki? hiç mi yok ardınıza ilerleyenler, nerede kiminle selamlaştınız en son?  ...  aydınlık karanlığa tutulmuş..  yanımda taşırım mı diyorsun ışığı, tedirginsin, şüpheli.. zor bir hayat olur sanırım senin ki.  orası mı? size diyoruumm.. hangi kentin hangi gözündesiniz, çekmece çekili mi, değil mi? |
||
|
||
her an o ağacın tepesinde iseniz hayatın içine ne zaman giriyorsunuz. bence insan her zaman hayata yaşananlara dışardan bakamaz. çeşminaz önce hoşgeldin... tabiiki hayatın içinde olmayanlar, hayatı çözümleyemez. bende yaşamak ve öğrenmek ihtiyacı kadar hayatın içindeyim, ama hayatın içinde olduğum zamanlarda, olmadığım zamanlarda her şeyi o büyük fotağrafa koyuyorum... zaten ben yazımda ''her an'' kelimenisini de kullanmadım... |
||
|
||
| Hem spotların altında, sahnede rol yapıyor hem de loşlukta seyircilerin arasında yerimi alıyorum. |
||
|
||
her an o ağacın tepesinde iseniz hayatın içine ne zaman giriyorsunuz. bence insan her zaman hayata yaşananlara dışardan bakamaz. çeşminaz önce hoşgeldin... tabiiki hayatın içinde olmayanlar, hayatı çözümleyemez. bende yaşamak ve öğrenmek ihtiyacı kadar hayatın içindeyim, ama hayatın içinde olduğum zamanlarda, olmadığım zamanlarda her şeyi o büyük fotağrafa koyuyorum... zaten ben yazımda ''her an'' kelimenisini de kullanmadım... Hoşbuldum. Yanlış anlamışım kusura bakmayın. |
||
|
||
karanlıktayım ama aydınlığı görebiliyorum..metrolardaki gibi yer altında kalan hattan yer üstünde kalan tarafa çıkarkenki aydınlatma gibi ışıklar var önümde ufak ufak..gözüm alışsın, ışık birden gözümü kamaştırmasın diye..aydınlığa uzanıyorum...yavaş yavaş 
|
||
|
||
| hayatla ölüm arasındaki o kırılgan çizgide yaşıyorum... çok yorgunum... ama inadına gülümsüyorum... |
||
|
||
| karanlıkta ışıgın yanma ıhtımalıyle savas verır haldeyım.. büyür büyür ve yaşamayı ögrenırım.. ışıgın hiç yanmayacagını bile bile kafamı dınlerım... umut nerde? hiç bilemedik.. |
||
|
||
| Bir melek geldi yanıma, Diz çöküverdim önünde. Ve ağlıyordum ben. Yıkılmıştım dizlerimin üstüne, Kırılmış onuruma, Tutmayan dizlerime, Akan gözlerime bakıp, Yere eğilmiş başımı, kaldırıp, Döğe doğrulttu beni, Ve ağlıyorken ben, bir ışık gördüm ufukta, O ışık acıya, O ışık hasrete, O ışık ölüme Meydan okuyor, meydan. Ve ağlıyorken ben, Bir ışık gördüm ufukta. Umutlar hep var ama hiçbiri kalıcı değil. |
||
|
||
Gün geceye Gece güne karışıyor hergün Ay hala orada ve yıldızlar da Fakat farkedilemiyorlar Sadece Dünyanın sırtını dönmüş olması, Güneşin varlığına inkar mı? Karanlıkta olup, ışığı göremeyen var mı? Işıkla buluşup, karanlığa bakamayan? Peki o zaman; Nedir ki bu farkı anlamamızı sağlayan? |
||
|
||
karanlığın içinde bir ışık arıyorum diye kendimi avutsam da karanlığın içinde ışık yoktur.. ve ben kendimi avutuyorum sadece... |
||
|
||
bizler karanlıgın aydınlıga cıkması için yanan ateşin içindeyiz. |
||