|
||
Bir yerinde, bir şekilde yaşıyorsunuz ama nasıl yaşıyorsunuz? Bulunduğunuz ortam karanlık mı? Aydınlıkmı? Aydınlığa attığınız adımlar varmı? Yoksa karanlık içinde kalmışlığınızmı var? Mutlumu hissediyorsunuz? Değişken duygular içindemisiniz? Kötümü hissediyorsunuz? Derdiniz nedir sizi üzen? Mutluluğunuz nedir sizi sevindirecek olan? Hayatın neresinden nasıl bakıyorsunuz ve neyi görüyorsunuz? Kendiniz için bir şey yapabiliyormusunuz kendinizi değiştirmek amacıyla? Yoksa kendinizi değişime kapalımı tutuyorsunuz? Büyük şeyler mi hayattan beklentiniz? Yoksa ufak şeylerde kendinize yeni bir mutluluk yaratabiliyormusunuz? Hayatın neresindesiniz? tam göbeğinde... söylediklerinin çoğunu yaşıyorum çünkü... ama kenarda olmayı, birçok şeye seyirci kalmayı istiyorum... yorgunum... |
||
|
||
hayatın hiç bir yerinde olmak istemesekte hayat hayattır işte? ben çok şeyle,şeysiz kaldım ama ne istemedik ne çok istemişiz bize söylenen son laf her şey boş dünya beka insan fani. |
||
|
||
bir insan durup dururken delirmeyeceğine göre kimse kafasına bir şeyleri problem etmesin bu kadar basitmiş demek ki...  hay allah! niye şimdiye kadar düşünemedim bunu? 
|
||
|
||
Hayatın en karanlık köşesindeyim, Kimsenin olmadığı, gizli bir yerde, Tamamen zırhımın ve maskemin altında... Ne mutluluk ne heyecan istiyorum, Ne de gülücükler... Ne kalbimin hüzünlerini insanların mutluluklarına değişirim, Ne de gamın azalarımdan akıttığı gözyaşlarının mutluluğa dönüşmesine razı olurum. |
||
|
||
Hayat sonsuz bir boşluk. Arada başkalarını bulamasaydım -benzerlerimi,zıtlarımı- nerede olduğumu bilemeyecektim. Nerede olduğum , başkalarının benim neremde olduğuna bağlı. Hayat koca bir boşluk içinde yolculuk,yol güzergahı -uğradığım duraklar- hepimizin geçtiği,bazılarının uzun molalar verdiği,bazılarının bir daha yola çıkamadığı,bazılarının hiç uğramadığı,bazılarınınsa hiç ulaşamadığı.. Ben bir yolcuyum..İhtiyacım olan duraklarda durur,sizlerle kendimi yenilerim. Ve nerede olduğumu sizlere bakarak anlarım.. |
||
|
||
Alıntı sahibi: kahtalı_nietzsche Hayat sonsuz bir boşluk. Arada başkalarını bulamasaydım -benzerlerimi,zıtlarımı- nerede olduğumu bilemeyecektim. Nerede olduğum , başkalarının benim neremde olduğuna bağlı. Hayat koca bir boşluk içinde yolculuk, yol güzergahı -uğradığım duraklar- hepimizin geçtiği, bazılarının uzun molalar verdiği, bazılarının bir daha yola çıkamadığı, bazılarının hiç uğramadığı, bazılarınınsa hiç ulaşamadığı.. Ben bir yolcuyum.. İhtiyacım olan duraklarda durur, sizlerle kendimi yenilerim. Ve nerede olduğumu sizlere bakarak anlarım.. Güzel. İçe dönüklük sergiliyorsun, bir başdönmeler ve alevler dünyası doğuruyorsun düşkuranın alnında. Karşıt dünyalar değildir hayat ile insan, ikiz çiçekli tek sapız. Bir yolcu çoçukluğunun ötesine, başlangıcın ötesine ulaşır. Türlü yitik sözleri bulur ve düş kurar, içe doğru, dışa doğru. Hayat sonsuz bir boşluk gencecik iki noktanın yelpazelediği. Yüzlerle örülmüş bir maskenin ardında başkası ve yol eden. Ve nerede olduğunu başkalarına bakarak anlayan, sekoya ağacı... Uzun molalar yoktur hayatın alnında, Gözlerini açmak da bir, kapamak da! Yıldızlarla kaplı gece ve göğe baktığında gördüğüm roket Roket, o roket, sadece maskeni yırtabilir. |
||
|
||
korkarım içinde...  şimdi mi başımı döndüren bir haldeyim...belki günahkar dersiniz bu hale...sarhoş bir haldeyim...dünyanın sarhoş halindeyim.... ya dışındasındır çemberin ya da içinde yer alacaksın kendin içindeyken kafan dışındaysa çaresi yok kardeşim her akşam böyle içip kederlenip mutsuz olacaksın meyhane masalarında kahrolacaksın demiş murathan mungan katılıyorum ama tam da beceremiyorum. en savunmasız yerindeyim... |
||
|
||
tanımlamak, açıklamak bir insan gereksinimidir, çünkü insan doğal olarak bilmek ister..ama 'şeyler' ne tam olarak tanımlanabilir ne de açıklanabilir; ''..Ne içindeyim zamanın Ne de büsbütün dışında; Yekpare geniş bir anın Parçalanmış akışında, Bir garip rüya rengiyle Uyumuş gibi her şekil, Rüzgarda uçan tüy bile Benim kadar hafif değil..'' ahmed hamdi tanpınar |
||
|
||
evirsem de çevirsem de uzun uzadıya gevelesem de sıklıkla devrilsem de devinip yine yollardayım ben hayatın hattatı olamadım ha bire ha yat tayım kooooooooskooooooooooooooca bir ölüm noktalayıncaya dek beni yatmaktayım |
||
|
||
...sanırım geçmişin sonucu bu...herkesin bir hikayesi vardır... bir yalnızlık hastalığıdır gidiyor bakalım...delimiyim neyim...  geçmişin ve geleceğin belki anın getirdiği biR şey ..yalnızlık yaşanılması geReken biR sığınılıŞ.. ucundan tutup kavRadığındaysa hastalığa dönüşüveRiyoR.. |
||
|
||
hemen kıyısında, yüksekçe bir yerde. sağıma dönüyorum, içini görüyorum, girmek istemediğim her tür pisliği. tam soluma dönerken, bir ışık da görüyorum sağımda. yine de dönüyorum soluma, hiç bir şey görünmüyor, puslu. sağımdaki ışık geliyor aklıma, tekrar dönüyorum, ışık solgun... öyle kıyıda bekliyorum; bir sağa, bir sola, bir sağa sola... bakıp duruyorum... |
||
|
||
| bilinmeyen bir çemberini sarmalayan sonsuz miktardaki aynaların ortasında; bir insanın olabileceği kadar kendinde' | ||
|
||
| hayal kırıklıklarının bol olduğu masallar diyarında.. bazen kçr bir sahnede.. bazense ışıklar altında bir müzikalde... | ||
|
||
| genelde çaresizligin tam ortasinda .. bazense umut ısıklarını gördügüm ögrencilerimin yaninda.. | ||
|
||
en basında guzellıklerın basladıgı yerdeyım.. ohhh beee 
|
||